-297- සනම් තෙරි කසම් සහ අපේ ජීවිත

මං හින්දි චිත්‍රපටි පිස්සියක් නෙවෙයි. කොටින්ම ෂාරුක් කාන් ට ආසා කරන, එයාගෙ පින්තූර එකතු කරන කණ්ඩායමේ මං කවදාවත් හිටියෙ නෑ. ෂාරුක් ගෙ චිත්‍රපටි කලාතුරකින් නැරඹුවත් මට ඒවා ආයෙම වතාවක් නරඹන්න තරම් හිතිලාත් නෑ.. කොහොමත් ඉංග්‍රිසි කතා වලට වැඩියෙන් ආසා කරන මම  අතරින් පතර නිකමටවත් හින්දි චිත්‍රපටයක් බැලුවා නම් ඒ ඉතාම අල්ප වශයෙන් කිව්වොත් තමයි නිවැරදිම. සංජේ ලීලා බන්සාලි ගෙ චිත්‍රපටියක් තමයි ආසාවෙන් දෙතුන්වරක් බලන්නෙ. ඒකත් වැඩියෙන්ම බලන්නෙ නර්තනය සහ එහි රූප වල තියෙන ලස්සන නිසා. හැබැයි  දෙදහස් දහසයෙන් පස්සෙ මං දැකපු එක චිත්‍රපටයක් නිසා මං හින්දි චිත්‍රපට දිගටම නොබැලුවත්, මේ බලපු චිත්‍රපටය නම් සති දෙක තුනකට සැරයක් අනිවාර්යයෙන්ම බලනවා. කොයි තරම් බැලුවත් එපා නොවෙන ලස්සනක් සහ  පුදුම වේදනාවක් ඒ චිත්‍රපටයෙ පිරිලා තියෙනවා. මේ චිත්‍රපටය බලපු හැම කෙනෙක්ම ඒක එහෙම බව කියනවා මං අහලා දැකලා තියෙනවා.

චිත්‍රපටයෙ නම තමයි “සනම් තෙරේ කසම්-2016” . ඒත් මං අද කතා කරන්න සූදානම් වෙන්නෙ ඒ චිත්‍රපටය ගැන නෙවෙයි. ඒ චිත්‍රපටයෙන් කියැවුණ අපි දකින්න පෙරුම්පුරන හැබැයි වැරදීමකින්වත් අපි නොදැක්ක “ආදරය“ ගැන. ඇයි ඒ ආදරය වැරදීමකින්වත් අපිට මුණ නොගැහුණේ කියන කාරණය ගැන.

ආදරය ගැන පත්තරේ හැම පිටුවක් පුරාම වගේ පිරිලා තියෙනවා. ඒත් එහෙමයි කියලා මේ සටහන තවත් එක ආදරය පිරුණ සටහනක් නෙවෙයි. ඉන්දර් පරිහාර් වගේ කොල්ලො මේ ලෝකෙ නැති කම ගැන වේදනාව හා සංකාව සමඟ සරස්වතී පර්තසාර්ථී වාගෙ කෙල්ලො මේ රටට ඕනෙ කියන අරමුණෙන් ලියන සටහනක් විදිහට මං මේ ලියවිල්ල වර නගනවා.

ලෝකය කියන්නෙ ෆැන්ටසි මායාවක් නෙවෙයි. මං ඒක පිළිගන්නවා. එහෙත් සිනමාව තුළින් ගොඩ නගන දේ ෆැන්ටසියක් කියලා පැත්තකට දාලා, අපි පවතින අයහපත තුළම ගිලෙනවා නම් සිනමාව සදාකාලෙට ෆැන්ටසියක් කියන රාමුවෙ නතර වෙලා අවසාන වෙනවා. ලස්සන ලෝකයක් ෆැන්ටසියක් වෙන්නෙ ඒ ලෝකයට සැබෑවට ළඟා වෙන්න අපිට බැරි වෙන අවස්ථාවේදි මිසක් සුන්දර ලෝකය හැබෑවටම දකින්න බැරි නිසා නොවෙයි.

ආදරය වෙනුවෙන් කැපකිරීම් කරන මිනිස්සු, මේ ලෝකෙ පුරා ඕනෙ තරම් ඉන්නවා. ඉන්දර් පරිහාර් ට නම් අන්තිම මොහොතෙ හරි ඔහුගෙ ආදරේ ඈ දැනගත්ත බව දැන ගන්න ඉඩ ලබා දෙනවා. සරස්වතී එක්ක ඉන්පස්සෙ ඔහුට හුඟකලක් ජීවත් වෙන්න නොලැබුණත්, ඉන්දර් වයසට ගිහිං මිය යන තුරුම සරස්වතී ගෙ ආදරය ඉන්දර් පරිහාර් එක්ක ජීවත් වෙනවා කියලා ඔහු දැනගන්නවා.

ඒත් හුඟක් අයට එහෙම වාසනාවක් ලැබෙන්නෙ නෑ. තමන්ම තනිවම ආදරය කරලා, දුක් විඳලා අන්තිමේ හුදකලාවෙම මැරිලා යනවා. සමහර වෙලාවට කවමදාවත් කාගෙන්වත් ආදරය ලබන්නෙ නැතිවම ජීවිත ඉවර වෙලා යන තුරු තමන් ආදරේ කරන අයගෙ පැමිණීම ඒ අයට බලා ඉන්න වෙනවා.

අපි හුඟ දෙනෙකුට තියෙන්නෙ, සරස්වතීට තියෙන ප්‍රශ්නෙ කියලා වෙලාවකට මට හිතෙනවා. ළඟම හිටියත් ආදරේ කරන අය අඳුනගන්න බැරි ප්‍රශ්නය හරි ලොකු ප්‍රශ්නයක්. සමහර වෙලාවට අපි වෙනුවෙන් කළ හැකි හැම දේම කරන, අපිට හිතා ගන්න බැරි විදිහට ආදරය කරන , සෙනෙහස පතුරවන සමහර අය අපිට මඟ හැරෙන්නෙ අපේම නොදැනුවත්කම නිසා. මං ඔයාට ආදරෙයි කියලා කටින් නොකියන මිනිහෙක්, ජීවිත කාලය පුරාවටම ඔයාට හැබෑවටම ආදරය කරනවා වෙන්න පුළුවන්.

ඉන්දර් සරස්වතීට මනමාලයො හොයන්නෙ, සරස්වතීට ආදරේ වැඩිකමටයි. සරස්වතීව බඳින්න ඉන්දර් තරම් කැමති කෙනෙක් මේ මුළු පෘථිවියෙම නැති බව ඉන්දර් හොඳින්ම දන්නවා. ඒත් සරස්වතී හොයන්නෙ තාත්තා කැමති වෙන විදිහෙ කොල්ලෙක් නිසා ඈට ඉන්දර්ව සෑහෙන කාලයක් මඟ හැරෙනවා.

ආදරේ ළඟට ඇවිත් කෙලින්ම කියන එකෙන් මේ වගේ දේවල් මඟ හැරගන්න පුළුවන් තමයි. ඒත් එහෙමයි කියලා කවදාවත් ඒක ඉස්සරහට ඇවිත් කියාගන්න බැරි විදිහෙ අවස්ථාවක් තියෙන කෙනෙක් නොඉන්නත් පුළුවන් කියලා මතක තබා ගන්න ඕනෙ. ඉතිං අපි කොහොමද අපිට ආදරේ කරන කෙනෙක්ව ඇත්තටම අඳුනගන්නෙ?

හරිම ලේසියි. ඇස් ඇරලා බලන්න වටපිටාව. හැබැයි පාට කණ්ණාඩි ගලවන්න. තමන් වෙනුවෙන් වැඩියෙන්ම වෙහෙසන, නිහඬවම තමන් ගැන සතුටු වෙන අය, තමන් වටේ ඉන්නවාද බලන්න. ඒ අය තමයි ඔයාට හැබෑවටම ආදරේ කරන්නෙ. ඔයා දෙයක් කිව්වාම ඒ දේ කරන්න අමාරු වුණත් යම් කෙනෙක් ඒක කරන්න උත්සාහ කරනවා නම්, ඔයාව අනතුරකින් ආරක්ෂා කරගන්න වෙර දරනවා නම්, ඒ අයගෙ ආදරය හරි ප්‍රබලයි. ඒක ඔයාව රකිනවා.

සමහර වෙලාවට අපි අපිට ආදරේ කරනවා කියලා හිතාගෙන ඉන්න අය එයාලා අපිට දෙන ආදරය ගැන, අපිව ආරක්ෂා කරන විදිහ ගැන ලොකු කතා කිව්වාට, පුංචි කරදරයක් වුණාම ඒ අයගෙ ආදරේ තරම අපි දකිනවා. ආදරය කියන කාරණාවේදි තමන් ආදරය කරන කෙනාට ගරු කරන කෙනෙක් ට විතරයි හොඳින් ආදරය කරන්න පුළුවන්. එයින් කියවෙන්නෙ නෑ ආදරය හංගලා පරිස්සම් කරන්න ඕනෙ කියලා. හැබෑවටම ඔයාට ආදරේ කරන කෙනෙක්, ඔයා එයාට ආදරෙයි කියලා පිළිගත්ත දාට ඒක ලෝකෙටම කෑගහලා කියන එක වළක්වන්න කොහොමත් අමාරුයි. ඒ තරම් ප්‍රීතිමත් මොහොතක් ඒ කෙනාට මුළු ජීවිතේටම නොතියෙන්න පුළුවන්. එහෙම කෙනෙක් හොයාගන්න.

-292- පිරිච්ච ජීවිතයක් එක්ක

එක දවසක් විශ්වවිද්‍යාලයට ආපු මහාචාර්යවරයෙක් මේසය උඩින් හිස් ජෑම් බෝතලයක් තිබ්බා. මුලින්ම ඔහු එයට පිං පොං බෝල පහක් දැම්මා. ඔහු අපෙන් ඇහුවා දැන් ජෑම් බෝතලය පිරිලාද කියලා. අපි එක හඬින් නෑ  කිව්වා. ඉන්පස්සෙ ඔහු පුංචි ගල් කැට ටිකක් ජෑම් බෝතලයට දැම්මා. පිං පොං බෝල අතරින් ගල් කැට පහළට වැටුණත් බෝතලය පිරිලා තිබුණෙ නෑ. ඉන්පස්සෙ ඔහු  පුංචි මුං ඇට ටිකක් බෝතලයට දැම්මා. ඒ පාර නම් බෝතලය කට ළඟටම පිරුණා. පිං පොං බෝල සහ ගල් කැට පවා බෝතලය මැද්දෙ හිර වෙලා නොපෙනී යන තරමට, මුං ඇට විසින් බෝතලය අයිති කරගත්තා. එය පිරිලා ද කියලා ඔහු අවසානෙ අපෙන් ඇහුවා. අපි එක හඬින් ඔව් කිව්වා. ඔහු ඩිංගක් හිනාවෙලා මේසෙ උඩ තිබුණු කෝපි කෝප්පයෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් ජෑම් බෝතලයට දැම්මා.

සමහර නොවටිනා දේවල් වලට ජීවිතේ මහ ලොකු ඉඩක් දෙනකොට, සමහර වටිනා කියන දේවල් ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා යන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා කෙනෙක්ට හිතෙනවා නම් ඔහු හෝ ඇයට පැවැත්මක් තියෙනවා. එහෙම හිතෙන්නෙ මහ ලොකුවට හදවත පුරාම ඉඩ වෙන් කරපු දේවල් නැති වෙලා යන බව හදවත විසින් මොළයට සංඥා කරද්දි.  හෘද සාක්ෂියක් තියෙන එහෙම අය හරි අඩුයි.

එකක් පස්සෙ එකක් සිදුවෙන වැලක් වගේ සිදුවීම් පෙළකට අපි ජීවිතය කියලා නමක් තියනවා. අපි කාලය එක්ක කොයි තරම් තරඟ කළත්, ඉස්සරහට මිසක් පස්සට යන්න කවදාවත් ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒ නිසාම අපිට අතීතයේ වුණු වැරදි නිවැරදි කරගන්න කවදාවත් ඉඩක් ලැබෙන්නෙත් නෑ. එදා ඒ වෙලාවෙ එතැනදි එහෙම නොවුණා නම් කියලා ජීවිතේ එකම වතාවකදි හරි නොහිතුණ කෙනෙක්, මේ ලෝකෙ නැතිම තරම්. ඒ හැඟීම පසුතැවීමක් ම නොවෙයි. ඒත් ඒ හැඟීම අපිට ඇති කරන්නෙ, අපි දේවල් තෝරා ගැනීමේදි කරපු පුංචි වැරදි නිසයි.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ වර්තමානය ඇතුළෙ. යම් දවසක සිදුවන හෝ තවත් තත්පර කිහිපයකින් සිදුවන හෝ අනාගතය නිර්මාණය කරන්නෙ මේ පවතින වර්තමානය.  ඒ වගේම අපි ජීවත් වෙන්නෙ අතීතය විසින් නිර්මාණය කරන ලද වර්තමානයක. ඒ අතීතය සංසාරයක් තරම් දිග වෙන්නත් තත්පරයක් තරම් කෙටි වෙන්නත් පුළුවන්.

මහාචාර්යවරයා ගේ පැහැදිළිකිරීම් වලට අනුව, හිස් ජෑම් බෝතලය තමයි අපේ ජීවිතය. අර ලොකු පිං පොං බෝල අපේ වටිනම දේවල්. පවුල, සතුට, නිරෝගි කම වගේ දේවල්.. අර පොඩි ගල් කැට අපි හඹා යන අධ්‍යාපනය, ජයග්‍රහණ, රැකියා වගේ දේවල්. අර මුං ඇට තමයි අපේ ජීවිතය වසා ගත්ත ප්‍රදර්ශනකාරී ආරිච්චි බෝරිච්චි. අපි අරුමෝසම් වලින් ජීවිතේ වටිනම තැන් වහගෙන.

ඉතින් වටිනම දේවල් වලට මුල් තැන දීලා අයෙම අපේ අනාගතය අලුතින් හදන්න අපිට බැරිද? ඔයා දන්නවාද ඔන්න දවසක් කෙනෙක්ට හිතුණා අලුත් වෙන්න. ඒ මනුස්සයා මොකද කළේ දන්නවාද? අතීතයේ ආස්‍රය කළ හැම කෙනෙක්ගෙන්ම වෙන් වෙලා, ලියකියවිලි හැම දෙයක්ම විනාශ කරලා, හැම බඩු භාණ්ඩයක්ම විනාශ කරලා, අලුත්ම නමකින් අලුත්ම තැනක අලුත්ම මිනිස්සු එක්ක ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තාලු . ඒත් අතීතයෙන් මිදෙන්න එයාට කවමදාවත්  බැරි වුණාලු. හැම  භෞතික දෙයක්ම අලුත් කරන්න පුළුවන්. ඒත් තමන්ගෙ අධ්‍යාත්මය අලුත් වෙන තුරු තමන් පරණයි.

ඕනෙම මනුස්සයෙකුට අමතක කිරීම කරන්න පුලුවන් එක ප්‍රමාණයකට විතරයි. ජීවිතේ හැටි එහෙම තමයි . පෙනෙන මානයේ සතුටකින් වහගෙන අනාගතේ දුක නොදිකන ලෝකයක්, කඳුලු යට කරලා ඊට උඩින් හදා ගන්න කාට කාටත් පුලුවන් කම තියෙනවා. ඒ දේ කරන්න පරක්කු වෙන්න එපා..තමන්ගෙ උත්සාහයයි වැදගත්. ඉතින් ඔයාගෙ අතීතයටත් වර්තමානයටත් අනාගතයටත් ජීවිතේ වැදගත්ම දේවල් වලට සරලම දේවල්ට ඉඩ හදලා දෙන්න කියලා යං අපි ඔයාගෙන් ඉල්ලනවා.

අපි හිරු දකින්නට වේලාසන අවදි වන කිසි විටක හිරු පායා නොතියෙන්නට පුලුවනි. එහෙත් කලින් හිරු පෑයූ දවසක ඔබ වේලාසන අවදි වී සිටීම ප්‍රයෝජනවත් වෙන්න පුළුවනි. දවසක් මෙහෙම කිව්වෙ, රෝහණ විජේවීර කියලා කෙනෙක්. දේශපාලනය කුමක් වුවත්, මේ ප්‍රකාශය සදාකාලිකව හැම හදවතකටම  වලංගුයි. තමන්ගෙ අනාගතය අතීතය මතින් වර්තමානය මැදින් අනාගතය කරා ගොඩ නගමු. මතක ඇතිව ඔය හැම පිපුරුමක්ම, පිරීමක්ම, අස්සෙ හදවතින් පෙරාගත්ත යාළුවෙක් එක්ක කෝපි එකක් බොන්නත් පුංචි වෙලාවක් තියා ගන්න අමතක කරන්න එපා. මහාචාර්යවරයා අන්තිමේ හැම අතින්ම පිරිච්ච ජෑම් බෝතලයට කෝපි ටිකක් වක් කළේ අපිට අන්න ඒ පුංචි සිතිවිල්ල හැමදාටම අමතක නොවෙන්නයි.

-291- ජීවිතය විසි කරන්න ඉස්සරින්

ඉස්සර කාලෙ අපේ බෞද්ධ පන්සල් වල හිටපු ස්වාමීන් වහන්සේලා පිරිකරට සිව්රක් හම්බුණත්, තමන් සොහොන් ගෙවල් වල රෙදි ඉරලා පඬු පොවලා මහගත්තත්, ඇඳලා ඉවර වුණාට පස්සෙ ඒ සිවුරු විසි කරන්නෙ නැහැලු. ඉස්සෙල්ලාම ඇඟ පිහන්න ගන්නවලු. ඉන්පස්සෙ තවත් පරණ වෙද්දි ඇඳ රෙද්දට ගන්නවලු. තවත් පරණ වෙද්දි පාපිස්සට ගන්නවාලු. එතැනිනුත් පස්සෙ බිත්තියට තියලා මැටි තලනවලු. දැන් නම් හැමෝගෙම ජීවිත වගේ, හාමුදුරුවරුන්ගෙ ජීවිතත් වෙනස් වෙලා. වෙනස් නොවෙන එකම දේ වෙනස් වීම කියලා කිව්වට, මේ වෙනස් වීම හරි භයානකයි. පාවිච්චි කරලා විසි කරන වෙනස් වීම හරි භයානකයි. අද මගේ යං කොළම වෙන් වෙන්නෙ ඒ වෙනුවෙන්.

ඉස්සර  මිනිස්සු තමන් කෑවම පිගාන හෝදලා ආයෙ දවසක කන්න අරන් තියනවා. දැන් අපි කාලා පිගාන විසි කරනවා. තියා ගන්නත් බැරි තරමට ඒවා දැන් එක පාරක් පාවිච්චි කරාම විනාශ වෙන මට්ටමේ කඩදාසි හෝ රෙජිෆෝම් පිඟන් . ඉතින් විසි කරන්නම වෙනවා . කෝප්පත් එහෙමයි. ලේන්සු වෙනුවට දැන් ටිෂූ තමයි අපි භාවිතා කරන්නෙ. මේ පාවිච්චි කරලා විසි කරන සංස්කෘතිය අපිව සංවර්ධනය කරනවා කියලා ඔයාට හිතෙනවාද? හැන්දෙ ගෑරුප්පුවෙ ඉඳලා අපි පොෂ් විදිහට දැන් අලුතෙන්ම පාවිච්චි කරන එක පෙනුමට ලස්සනයි නම් තමයි. ඒත් මම නම් හිතන්නෙ අපි වැරදියි. අද වෙනකොට ආපහු දරුණුවටම අපි ගිලගන්න පටන් අරන් තියෙන, මේ වෙනකොටත් සිය ගණනක් මරා දාපු, දහස් ගාණක් දුර්වල කරපු ඩෙංගි මදුරුවාට ගෙවල් හදලා දීලා තියෙන්නෙ අපිමයි. මීතොටමුල්ලෙ කුණු කන්දට මිනිස්සු සිය ගණනක් යට කළේ අපිමයි. මේ අපි ට විසි කරන්න පුරුදු කරපු සංස්කෘතියෙන් ලැබිච්ච තෑගි කියලා ඔයාට හිතෙන්නෙම නැද්ද?

නෑ නෑ.. අපිට තව ගොඩක් තෑගි ලැබුණා යාලුවා. අපි අපේ ජීවිතෙත් විසි කරන්න පුරුදු වුණේ පුංචි කාලෙ ඉඳන්ම පාවිච්චි කරලා විසි කරන්න ඉගෙන ගත්ත නිසා කියලා මම ඔයාට අද කියනවා. කොල්ලො කෙල්ලො එක්ක යාලු වෙලා ටික කලක් ඉන්නවා. එයාට ආදරේ කරලා කාලයක් යද්දි, වෙන හොඳ කෙනෙක් පෙනෙන්න ඉන්නවා නම්, පරණ කෙනා විසි කරනවා. ආදරේ ටික කලක් යද්දි, ඒකාකාරී නම් ඒකට පුංචි රොමෑන්ටික් විසඳුමක් හොයාගෙන දෙන්නා එක්ක ආයෙම අලුත් පෙම්වත්තු වගේ බැඳෙන එක දැන් කොල්ලො කෙල්ලන්ට හරිම කම්මැලියි. හැම වෙලාවෙම හිතන්නෙ අලුත් එකකට යන හැටි. අන්තිමට කොහොම හරි කසාද බැන්දාට පස්සෙත් අලුත් ඒවාට ආයෙ ආයෙ මාරු වෙන තරම් ලංකාවෙ සංස්කෘතිය ඇතුලෙ අපිත් විසි කරන ජීවිතේට පුරුදු වෙලා.

අපි හැඟීම් වුණත් හරි සැරට විසි කරන්න පටන් අරන් ඉවරයි. හිතන්න.  ඔයාට කවුරු එක්ක හරි කේන්ති ගියා නම්, ඒ කෙනාට ඒ සැණින් එයා ළඟක පාතක නැතත් බැනලා කෑ ගහන්න , ඔයාගෙ හැඟීම විසී කරලා සම්බන්ධෙ කීතු කීතු කරලා දමන්න දැන් අවස්ථාව තියෙනවා නේද? හැතැප්ම දහස් ගාණක් ඈතට එක මොහොතකින් කෑ ගහලා බනින්න පුළුවන් දියුණු තාක්ෂණය, හැඟීම් විසි කරන්න, මුදා හරින්න පුළුවන් මේ තාක්ෂණය අපිව දියුණු කළේ නෑ යාලුවා. අපිව අතරමං කළා විතරයි. එයා අපිව විනාශ කරන්න පටන් ගත්තා. අපි අපේ ආදරය, හැඟීම් විතරක් නෙවෙයි මිතුරුකම් පවා සමහර වෙලාවට විසි කරන්න  හේතු වෙන්නෙ අපි දියුණුයි කියලා හංවඩු ගහ ගහන මේ මහා තාක්ෂණ දියුණු තමයි.

දැන් කවුරුවත් කලබල වෙන්න එපා. මම මේ කියන්නෙ Revolution ටී වී සීරිස් එකේ වගේ හරි , 5th Wave චිත්‍රපටියෙ , පිට සක්වල ජීවින් එව්ව පළවැනි wave එක වගේ හරි , ඔයා දඩිං බිඩිං ඩොං ගාලා ගල් යුගයට අත ඇරෙන්න ඕනෙ කියලා නෙවෙයි  . මම කියන්නෙ විසි කරන අපේ ජීවිතේ සංවර්ධනයක් නෑ  කියලා විතරයි.

විසිකිරීම, විසි කරන්න ඉස්සරින් අවසානෙට කියන්න පුංචි දෙයක් තියෙනවා. ඒ තමයි අද වෙද්දි හුඟක් අය තමන්ගෙ මුළු ආත්මයම එක මොහොතකදි පුංචි දෙයක් හැඟීමක් වෙනුවෙන් නොහිතා නොබලා විසි කරනවා. අපි හැමෝම ජීවත් වෙන්න ආසා කරන්න ඕනෙ. මොකද අපි හරියටම දන්නෙ නෑ අපි මැරුණාම මොකක්ද වෙන්නෙ කියලා. සමහරු කියනවා ස්වර්ගය හෝ අපාය ගැන, තව සමහරු කියනවා පුනර්භවය ගැන. තවත් අය කියනවා සියල්ල හිස් වෙලා යනවා කියලා. ඔය දේවල් වලින් මොකක් වුණාත්, ගිහිං ආපු කෙනෙක් පැහැදිළිව විස්තර කරලා නැති දෙයක් ගැන සංකාව කාටත් තියෙන නිසා ලැබුණ ජීවිතේ පුළුවන් තරම් කල් විසි නොකර බලා ගන්න එකයි වටින්නෙ. ප්‍රශ්න ජීවිතේ ඇතුළෙ කැරලි ගහනවා නම්, බලා ඉඳලා යට වෙන්න එපා. ඔයා තුළ තමයි හොඳම කැරලිකාරයා ඉන්නෙ.  

වැරදීමකින් හරි ජීවිතේ විසි කරන්න හිතුණොත්, එන්න මහරගම අපේක්ෂා රෝහලට. බලන්න එක දවසක් වැඩියෙන් ජීවත් වීම වෙනුවෙන් මිනිස්සු කරන සටන. ජීවිතේ හැම දේම ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒත් ඔයාට ඔක්සිජන් දෙන්න තවම හුළඟ බෑ කියලා නෑනෙ. ජීවත් වෙන්න ආසා හිතෙන දවසකට ජීවිතය ඉතිරි කරගන්න. විසි කරන සංස්කෘතියෙ විසි නොවී ඉන්න ඉගෙන ගන්න.

-286- ජීවිතේට sUper ටොනික්ස්

මේ ලෝකෙ හැම දෙයක්ම අලුත් වෙලා. අලුත් වීමත් අතීතයට එකතු වෙන තරමට දේවල් අලුත් වෙලා. හැම තැනම ටෙක්නොලොජි රජ වෙලා . ජීවිතේම තියෙන්නෙ ඇඟිලි තුඩක පුංචි දුරින්. ඒත් ඒ ජීවිතේ දැන් ගොඩක් අයට එපාවෙලා. ආයේ ඉස්සර වගේ කට්ටිය සෙට් වෙලා හවසට හවසට ක්‍රිකට් ගැහුවානම්, හොඳයි කියලා කීප දෙනෙක්ම මා එක්කත් කිව්වා.

ඉස්සර සුදු පාට හාෆ් ශීට් වල අකුරු කප කප කොට කොට , කොළ උණ්ඩි කර කර විසි කර කර  පත්තරේට ලියපු අපිත් , දැන් කරන්නෙ කෙලින්ම ලැප්ටොප් එකේ ටයිප් කරලා  ඉන්පස්සෙ එඩිටර්ගෙ මේල් එකට සෙන්ඩ් කරන එක. කටු කොළත් නෑ. කැපිලි කෙටිලිත් නෑ. හරිම සුමටයි. ඒ වගේම ඉතාම වේගවත්. ඒත් එයින් ලැබෙන තෘප්තියෙ පුංචි අවපාතයක් නැතිවම නෙවෙයි.තමන්  මනුස්ස වර්ගයේ බව ඇඟට දැනෙන්නෙ නැති කාලකණ්ණි හැඟීමක් සමහර වෙලාවට යන්ත්‍ර එක්කම ජීවිතේ ගෙවෙද්දි දැනෙනවා.

අපි හිතනවාට වඩා අපි බොහොම යාන්ත්‍රික යි. හරියට රොබෝලා වගේ. අපි ජීවත් වෙන්නත් හුස්ම ගන්නෙත් හරිම කම්මැලි වෙලා .

සමාජ ජාල අඩවි වල ශෙයාර් වෙන පින්තූර දැක්කාම පෙනෙන දෙයක් තමයි ලංකාවෙ ඉරිදා හා සෙනසුරාදා විතරක් ජීවත් වෙන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න තරුණ තරුණියො බොහොමයි කියන කාරණාව. ඒත් අවාසනාවකට ඔවුන් උදේ නැගිටලා නාලා රෙදි හෝදලා අහවර වෙද්දි සති අන්තයත් ඉවර වෙලා කියලා ඔවුන්ම පැමිණිලි කරන හැටි අපි ඒ සාමාජ ජාල හරහාම දකිනවා. ඔබ සාමාන්‍ය පෙළ සිංහල සාහිත්‍ය  පොතේ තියෙන බැද්දේගම නවකතාවෙ නව වෙනි පරිච්ඡේදය කියෙව්ව නම්, ගමට කැලේ කඩා පනින හැටි ලස්සනට ලියා තිබුණා මතක ඇති. අන්න ඒවගේ තමයි මේ යන්ත්‍ර අපේ ජීවිත ආක්‍රමණය කරන්නෙ. අපේ ජීවිතේට කඩා පනින්නෙ.

කොහොම වුණත් ඒ ඒකාකාරි ජීවිතෙන් මොහොතකට  මිදෙන්න පුලුවන් නම්, යාන්ත්‍රික වටපිටවෙන් පැයක් දෙකක් හරි ඇත් වෙන්න පුලුවන් නම් , ඒක ඕනෙම කෙනෙකුට සහනයක් කියලා යං අපි හිතනවා. ඒ නිසා අපි ජීවතයට ජීවත් වෙන්න උදව් වෙන්න පුලුවන් සුපර් ටොනික් මොනවද කියලා මේ ලිපියෙන් හොයං යං.

එයින් පළමු වැන්න තමයි, අලුත්දෙයක් ඉගෙන ගන්න පටන් ගැනීම. විභාග ලියන්නම නෙවෙයි. හිතට පොඩි වෙනසක් ලැබෙන්න ඔයාට අලුතෙන්ම දෙයක් ඉගෙන ගන්න පටන්ගන්න පුලුවන්. ඒක අලුත් භාෂාවක්ද, ඔයාගෙ රැකියාවට අදාළ හෝ අනදාළ ඔයා සතුටු විෂයක් ද , එහෙමත් නැත්තම් කලාවක් ද කියන දේ කිසිම ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ. සමහර වෙලාවට ඉස්කෝලෙදි අපිට අපි කැමති හැමදේම ඉගෙන ගන්න ලැබෙන්නෙ නෑනෙ.  ඉතින් ආස කරන දේවල් ඉගෙන ගන්න පටන් ගන්න තාම ඕනෙතරම් අවස්ථාව තියෙනවා . දැන් හැම සම්ප්‍රදායෙම භාෂා පන්ති, නැටුම පන්ති හා සංගීත පන්ති, අර  පන්ති මේ පන්ති කොයිතරම් තියෙනවාද . සමහර මං දන්න නැටුම් පන්ති තියෙනවා, මාසෙකට සිංදු හතරකට නටන්න උගන්වන. හුඟක් භාෂා පන්ති මාස හයයි. එව්වයෙන් සකල කලා පරතෙර දකින්න බෑ. හැබැයි සරලවම ආරම්භය ලබාගෙන, ඉන්පස්සෙ  තමන්ටම අලුත් දේ හොයා ඉගෙන ගන්න පුලුවන් ක්‍රම අපේ රට ඇතුළෙම ඕන තරම් තියෙනවා.

අපි ජීවිතේට යෝජනා කරන දෙවැනි  ටොනික් එක තමයි යම් ක්‍රීඩාවක් කිරීම ඇරඹීම. ස්විමිං , ගොල්ෆ්, අස්සයො පැදීම වගේ රොමෑන්ටික් ලෙවල් ඒවා ආස නම් ඒව කරන්න. නැත්තම් සුදොකු හෝ චෙස් වගේ මනස කලම්බනය වෙන්න ක්‍රීඩාවක් වුණත් පුහුණුවෙන්න කාගෙන් තහනමක්ද? කෙනෙක්ට ආසා නම් පුලුවන් මේ කිසිවකට නොගිහින් ව්‍යායාම හෝ යෝගා කරන කණ්ඩායමකට එක් වෙන්න. ජිම් එකකට ජොයින් වෙන්න. නැත්තං දියත උයන වටේ, වික්ටෝරියා පාක් එක වටේ පොඩි වොඉකිං පාරක් දාන්න. ඒක තම තමන් ආශා කරන විදිහ.

පොත් කියවීම හෝ චිත්‍රපටි නැරඹීම තුලින් හැමවිටම වෙහෙස නිවෙන්නෙ නෑ. සමහර විට ඒවා දෙස බලා සිටීම හැබැ ජීවිතේ ඒකාකාරි බවට වඩා ඒකාකාරී කියලා සමහරු කියනවා  මට ඇහිලා තියෙනවා.  ඒත මං යෝජනා කරන තුන් වැනි ටොනික් එක ලිවීම. කාගෙවත් කතා කියවීම කොහොම වුණත් තමන්ගෙ කතාව තමයි මිනිස්සුන්ට වැඩියෙන්ම හැපනිං. තමන්ගෙ සිතිවිලි පොතක ලියන එක ඒකාකාරි බවට හොඳම විසඳුමක්. තමන්ටම කියලා ජීවිතේ ගැන තියෙන අදහස්, තමන්ගෙ ජීවිතේට සමීප සිද්ධි , තමන්ගෙ හීන, පැතුම් ඕනෙ දෙයක් පොතක ලියන්න තමන්ට පුලුවන්.

Facebook ස්ටේටස් වලින් හුඟ දෙනෙක් කරන්නෙත් ඒකම තමයි. ඒත් පොතක් ලියන හැඟීම ඊට ගොඩක් වෙනස්. Facebook එකක හෝ බ්ලොග් එකක ලියන්න පුලුවන් දේවල් වලට වඩා තමන්ට  ඕන වේලාවක පිටස්තරයන්ගෙන් හංගාගන්න පුළුවන් වෙන පොතක ලියන්න පුලුවන් දේවල් බොහොම වැඩියි. ඒ හැඟීමත් නිදහස්. කමෙන්ට්ස් ලයික්ස් නැති නිසා, තමන්ට තමන් හැටියට ඉන්න ඉඩකුත් නොමිලේම ලැබෙනවා.

සාමාන්‍ය දිනපොතක් ලියන හැඩේට වඩා මේ පොත් ලියන හැඩේ ටිකක් වෙනස්. කඩේ ගන්න තියෙන ඩයරියක් මේ වැඩේට කොහෙත්ම සුදුසුත් නෑ. සාමාන්‍ය පොතකට කවරයක් දාලා.. තමන්ට අවශ්‍ය ඕන දෙයක් ලියලා , පාට පෑන් වලින් හැඩ කරලා,  පින්තූරත් අලවලා..  චිත්‍ර ඇඳල මේ වගේ පොත් ලියන්නෙ. එය දකින වාරයක් ගානෙ තමන්ට ඇතිවෙනවා තමන් තමන්ගෙම කතාව ලියන සංසාරේ සංචාරකයෙක් කියලා. තමන්ට අඩුම තරමෙ ජීවිතේ හුඟක් පුංචි සතුටවල් මතක තියා ගන්න ඒ පොත උදව්වෙවි. ඒකාකරි ජීවිතේ සුන්දර නවකතාවක් වගෙත් දැනේවී.

ඉතින් අපිත් ඒකාකාරි ජීවිතෙන් මිදිලා මේ කොයි හරි විදිහකින් සතුට හොයං යං

-285- තටු ඕනෙමද ඉගිල්ලෙන්න.

හොයාගෙන යන තරමට අල්ලගන්න බැරි වෙන දේවල් අපේ ජීවිත වල බොහෝම තියනවා. දැන් එක පාරටම ඔයාට මතක් වෙන්නෙ 138  බස් එකද? 154 බස් එකද කියලා නම් මං අහන්නෙ නෑ. බස් කියන්නෙත් කොච්චර දිව්වත් අල්ලගන්න බැරි ජාති වලින් එකක් තමයි. ඒත් අද අපි කතා කරන්නෙ ඒ ගැන නම් නෙවෙයි.

බාල තරුණ මහලු ඕනෑම වයසක පසුවෙන කෙනෙක් කැමතියි සතුටින් ඉන්න. ඒ නිසාම හැමෝම සතුටු වෙන්න පුළුවන් ක්‍රම හොයාගෙන යනවා. මේ හේතුව නිසාම සතුට හිතෙන් මඟ හැරිලා යනවා කියලා මං කිව්වොත් ඔබ සමහර විට විශ්වාස නොකරාවි.

නිකමට හිතන්න, අපි හරිම ලස්සන සමනළයෙක් දකිනවා. අපිට ඕනෙ වෙනවා ඒ සමනළයාව අල්ලගන්න. අපේම කරගන්න. අපි ඒ සමනළයා පස්සෙන් මහන්සි වෙවී දුවනවා. ඒත් අපිට සමනළයා අල්ලගන්න නම් ලැබෙන්නෙ බෑ. සමනළයා ඈතටම පියාඹා යනවා. අපේ ළඟකවත් නොරැඳී ඈතින් ඈතටම පියාඹනවා.

සතුටත් හරියටම ඒ වාගෙයි. අප අල්ලගන්න උත්සාහ කරන තරමටම එයා දුරස් වෙනවා. ඒත් නිසෝල්මනේ අපිත් ගස් අතරටම වෙලා හිටියා නම්, බොහෝවිට සමනළයා අපේ අතටම එනවා. සතුට කියන හැඟීම අපි නිසොල්මන්ව සිටින තුරු අපේ ළඟ රැඳෙනවා. ඇත්තටම කොහොමද එහෙම වෙන්නෙ. කවදාවත් ඔයා මේ ගැන කල්පනා කරලා තිබුණාද?

පවතින ජීවිතේ සතුටු වෙන්න ඕනෙ කරන බොහෝ දේවල් තියෙද්දි අපි අලුත් දේවල් හොය හොයා යන නිසාම නෙවෙයිද අපේ හිතට වේදනාව ඇති වෙන්නෙ. සී සෝ පදින කුඩා දරුවෙක් හොයන්නෙ, මෙරිගෝ රවුමක්. මෙරිගෝ රවුම පදින දරුවා හොයන්නෙ වීඩියෝ ගේම් එකක්. තියන දේ අත් ඇරලා දුවන්න ගිහිං මහන්සි වෙලා. නොලැබීම නිසා හිත වේදනාවෙන් පිරිලා. ජීවිතේ නොහිතාම සංකීර්ණ වෙලා. කුඩා දරුවන්ටත් වඩා තරුණ අපි සංකීර්ණයි. අපි සතුටු වෙන්න හොයන්නේ අපිට ළඟාවෙන්නවත් බැරි දේවල් වෙන්න පුළුවන්. එයින් කියවෙන්නෙ නැහැ. උත්සාහ කිරීම නරක දෙයක් කියලා. ඒත් ලැබී තියන දේවල් වලින් සතුටු නොවී සිටීම අපරාදයක් බව මතක තබා ගැනීමයි අවශ්‍ය වෙන්නෙ. අපි ළඟ තියන දේවල් වලට ගරු නොකර, ඈත තියන දේවල් වලට පස්සෙ දුවලා හති වැටෙද්දි, ළඟ තිබුණු දේ ගිලිහී තියෙන්නට හැකි ඉඩත් බොහොම වැඩියි.

සතුට විතරක් නෙවෙයි. ආදරයත් හොයාගෙන යං කියලා බොහොම දුර යන අපි, අපේ ප්‍රේමවන්තයො ප්‍රේමවන්තියො Sanam Tere Casam හෝ Walk to Remeber ආදරවන්තයන් වගේ නොවෙයි කියලා දුක්වෙන අවස්ථා එමටයි. මං එහෙම අය දැකලා තියෙනවා. Facebook සමාජ ජාලයෙ වැඩක් නැති වෙලාවට උඩ පහළ යනවිට, එක් එක් ටෙලි නාට්‍ය වල, චිත්‍රපට වල සිටින ප්‍රේමවන්තයන්ට ආදරය ප්‍රකාශ කරන post ඇති තරම් ඔයත් දැකලා ඇතිනෙ. සමහර විට ඔයා එහෙම කරනවත් ඇති.  ඒත් අපි ළඟ ඉන්න කෙනා ඒ වගේම වෙන්න ඇත්තටම අවශ්‍යද  කියලා කල්පනා කරලා බලන්න. හැබෑ ජීවිතය කියන්නෙ රංගනයක් නෙවෙයිනෙ. ආදරය කරන අයව ඕනෑවට වඩා වැඩියෙන් විනිශ්චය කරන්නට ගියොත් නැතිවෙන්නෙ ආදරයේ සුන්දරත්වයමයි. ඔබේ ආදරේ අනන්‍යතාව නැති කරගන්නෙ ඔබ විසින්මයි.

දවසක් මම ලස්සන සමනළයෙක්ව අල්ලගත්තා. හරියටම කිව්වොත් මං කලින් කිව්වා වගේ ගස් අතරෙ ඉඳලා සමනළයා මගේ ළඟටම ආවාම යන්න නොදී අල්ලගත්තා. සමනළයා අත කෙළවර ඉද්දි තිබුණේ අපූරු ලස්සනක්. තිත් වැටුණු පිහාටු. ලස්සන පාට මිශ්‍ර වුණු තටු ඔහුට අපූරු සුන්දරත්වයක් අරන් ආවා. ඒ ලස්සන තවත් හොඳින් දැක ගන්න සමනළයාව මං ඇස් අද්දරටම ගෙනාවා. ඔහුගේ පිහාටු, ඔහුගේ දළ, පාද මේ සියල්ලම මට ඉතාම හොඳින් පෙනුණා. ඒත් සමනළයා කියන්නෙ ලස්සන සතෙක් නොවන බව මේ සමනළයාව හොඳින් අධ්‍යනය කළාම මට පෙනුණා. ඌ කැරපොත්තෙකුටත් වඩා කැතයි නේද කියලා අන්තිමේ හැඟුණා. හරිම සංකීර්ණ බියකරු බවක් සමනළයා පුරාම මැවුණා.

ඇත්තටම දැන් මම සමනළයන්ට කැමති නෑ. සමනළයා කියන්නෙ බය හිතෙන තරම් කැත සතෙක්. මං කියන්නෙ බොරු නම් ඔයා සමනළයෙක් අල්ලලාම බලන්න.

ආදරයත් හරියටම මේ වගේ. ඕනෑවට වඩා හොයන්න බලන්න පරීක්ෂා කරන්න දඟලන තරමට, සුන්දරත්වය ගිලිහිලා යනවා. තියෙන දේ ඒ ආකාරයෙන්ම විඳින්න බැරි නම්, අපි ආසා කරන දේ පවතින තැනකට කිට්ටු වෙන එක ඉතාම නුවණට හුරුයි. පවතින දේවල් සම්පූර්ණයෙන් කණපිට හරවන්න යම් කෙනෙක් උත්සාහ කරනවා නම්, ඒක තේරුමක් නැති වැඩක්. අපිට ඕනෙ හැටියට තවත් ජීවතයක් වෙනස් කරන්න අපිට අමාරුයි. කෙනෙක් අයහපත් තැනින් යහපත් තැනට ගැනීම වෙනත් ම දෙයක්. ඒත් චර්යා රටා, ආශාවන් වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කිරීම නම් හැබෑවටම බලහත්කාරයක්. ආදරය හා සතුට තුළ පවතින්න ඕනෙ නම්, පරම තෘප්තිය තමන්ගෙ ආත්මය තුළට කාවද්ද ගන්න ඕනෙ නම් තමන් තමන් වෙන්න. ජීවිතය ඇතුළෙ තියන පුංචි පුංචි දේවල් එක්ක ඇවිදින්න යං. එතකොට හැමදේම හරිම සරළයි.   

මිටියාවත් පුරා ඇවිද

දෙපා රිදෙන විට

පැල්පත් හීනය හොයන්න

මතක කපොලු යට

බිම් මල් පිපි පාර දිගේ

උල්පත අද්දර

නිල් කන්දට ඉහළින් අර

උඩ ඉගිලෙන ඉර….

-284- ජීවිතය කියන්නෙම එක්තරා තරඟයක්

සිංහල අලුත් අවුරුද්දට සාප්පු සවාරි යං කියලා එළියට බහින බොහෝ දෙනෙක් ආයෙමත් ගෙදර එන්නෙ සිත් රිදවගෙන. එක්කො තමන් කැමති ඇඳුම් තමන්ට ප්‍රමාණවත් නෑ. නැත්තම් ඒ තරම් ඇඳුමකට  වියදම් කරන්න තරමට තමන්ට මුදල් ,නෑ. ඔය දෙකම නොවේ නම් තමන්ගෙ සිත සතුටු වෙන ආකාරයේ හරි හමං ඇඳුමක් නෑ. කඩ සාප්පු ගනණාවක් ඇතුළෙ තියෙන ඇඳුම් දහස් ගාණකින් එක ඇඳුමක් තෝරා ගන්න බැරිව තරහ ගිහින් ගෙදර එන කීයක් අපි අතරෙ ඉන්නවාද?  සමහර වෙලාවට අපි එක්ක යන අය ඇඳුම් ගන්න එකත් අපි වලක්වනවා නේද? 

නමුත් ඒ ඇඳුමක් ම ඇඳගෙන වෙනත් කෙනෙක් එළියට බැහැලා යද්දි ඒ අය අපිට වඩා ලස්සනට ඇඳගෙන යනවා කියලත් හිතිලා තියෙනවා නේද? මං මේ කිව්වෙ සෑහිමකට පත් නොවන තරඟයක ජීවත් වෙන අපි ගැන අපිටම තව වරක් හිතන්න පුලුවන් සරළ උදාහරණයක් විතරයි. ඇත්තටම ජීවිතය තරඟයක්ද? 

ජීවිතය තරඟයක්. ඒ තරඟය අපි වෙත එන්නෙ එක එක ආකාර වලින්. සමහර වෙලාවට දැනුම විදිහට. සමහර වෙලාවට කුලයක්, ආගමක් විදිහට, තවත් වෙලාවකට දේහ ශක්තිය විදිහට, හැබැයි බොහෝ වෙලාවට තරඟය අප වෙත එන්නෙ, මුදල් විදිහට. 

දැනුම නිසා දිනන්න පුළුවන් කියලා හිතන තැනකදි දැනුම උදෙසා තරඟය නිර්මාණය වෙනවා. පුංචි පහේ දරුවෝ ලියන ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ සිට, මැති ඇමතිවරුත් සහාභාගි වන ලක්ෂපතියන් තේරීමේ තරඟ දක්වා දැනුම තරඟයක වෙසින් ලෙසින් පෙනී  හිටිනවා. 

ජීවිතේ බොහෝ අවස්ථා වල කුලය හෝ ආගම සමඟ තරඟ කරන්නට වන මිනිසුන් අපි දැකලා තියෙනවා. විවාහයේදි, දේශපාලනයේදි, යම් තනතුරක් ලැබීමේදි රහසේම මෙවන් තරඟ තවමත් ක්‍රියාත්මක වෙනවා.  මේ කාරණා නිසා තරඟයම බොහෝ විට අපේ ජීවිතය වෙනවා. 

බොහෝ දෙනෙක් බොහෝ විට හොඳින් ජීවත් වෙන්න උත්සාහ කරන්නෙ තමන්ට හොඳින් ඉන්නට ඇති ආශාව නිසා ම නොවෙයි. තමන් හොඳින් ඉන්නා බව, තමන් සර්ව සම්පූර්ණව සිටිනා බව අන් අයට දැන්වීමට හා පෙන්වීමට ඇති නොතිත් ආශාව නිසයි. මේ තරඟ කෙළවර ජීවිතය තරඟය විසින්ම බිලි ගනු ලබයි. එමගින් තරඟයේ යෙදෙන්නා ම  පරාජය වෙනවා 

හාවාගේ හා ඉබ්බාගේ කතාවේදීත්, තරඟය තුළම ජීවත් වූ හාවාට තමන් ගැන වූ අධි තක්සේරුව නිසා, තරඟය මැද තමන් ලබනා විවේකය පිළිබඳව කළමණාකරනයක් නැති වෙනවා . ඒ විවේකය ම හාවා ගේ පරාජයටද හේතු වෙනවා 

බොහෝ දෙනෙක්ට හිතෙනවා රැකියාවෙන් ඉවත් වුණාම මේ හැම ප්‍රශ්නයක්ම විසඳේවි. තරඟය නැති වෙලා යාවි කියලා. ඇත්තටම එහෙම වෙනවාද? රස්සාව නැති වුණත් පවුලක් තුළ ජීවත්වෙනවා  කියන්නෙ  පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ප්‍රශ්න එකතුවෙනවා. තරඟ කරන්නම වෙනවා. පාසල් වෙනුවෙන් , ඉඩකඩම් වෙනුවෙන්, යාන වාහන වෙනුවෙන් , කොටින්ම ජේෂ්ඨ පුරවැසි ගිණුම බේරා ගැනීම වෙනුවෙන් පවා තරඟ කරන්න වෙනවා. හුඟක් විශ්‍රාමික අය අන්තිමේ ප්‍රාණ භුක්තියටත් තරඟ කරනවා. 

මේ හැම තරඟයකින්ම පීඩා විඳින්නෙ නාගරික ප්‍රදර්ශන කාරී සමාජයේ ජීවත් වෙන අපියි කියලා අපි හිතනවා.එහෙම හිතලා ග්‍රාම්‍ය නොදියුණු සමාජයකට යන්න ෆැන්ටසියක් යමෙකුට තියෙන්න පුළුවන් . ඒත් ඒක සිස්ටම් එකම ඩවුන්ග්‍රේඩ් කිරීමක් වෙනවා. එය කොහෙත්ම ප්‍රායෝගික නෑ.

අපි දේශපාලන විද්‍යාව ඉගෙන ගනිද්දි  දැන ගත්‍ත, පශ්චාත් සමාජවාදී සමාජය නම් තරගයෙන් මුක්තයි. හැබැයි තරඟය ට ඇති කැමැත්ත නිසාම කවදාවත් එය ඇති වෙන්නෙ නෑ.

හිතන්න. කෙනෙක්ට හිතුණ කියලා,මේ හැම තරඟයෙන්ම මිදිලා කැලෑවක තනිවම ජීවත් වෙන්න. එයත් අසාර්ථකයි . මතකයිනෙ, ජයතිලක කම්මැල්ලවීර මහත්මයාගෙ චුම්භන කන්ද පොතේ හිටිය,කැරළිකාරයාට වෙච්ච දේ. තරඟය කොතනින් හරි මතු වෙනවාමයි. මිනිසුන්ගෙන් මිදිලා හිටියත්, සතුන් එක්ක හරි තරඟ කරන්නම වෙනවා.තරඟය කෙතෙක් විනාශකාරි වූවත් , රටක් ගමක් හෝ ජාතියක් ලෙස නොව සමස්ත ලෝකය ලෙසම පොදු තරඟයක නියැලී සිටින ඔයාට සහ මට එයින් බැහැර වී සිටීමටද නොහැකියි . 

දරා ගන්න බැරි කුස ගින්නනිසා ගොදුරක් හඹා යන වෘක්ක ධේනුවක් මවා ගන්න. ඇයගේ එකම අරමුණ අහාරයක්. මුවාගේ එකම අරමුණ ජීවත් වීම. මුවා සූක්ෂම හා වේගවත් වෙන  තරමට ඒ තරඟය ජය ගෙන බේරී පලා යන්න මුවාට පුළුවන්. 

වෘක්ක ධේනුවගෙන් මිදුනත්, මුවා සැබෑවටම ජයගෙන ඇතැයි ඔබට කිව හැකිද? වෘක්ක ධේනුවටත් මුවාටත් මඟහැරුණු දඩයක් කාරයෙක් ගේ වෙඩි පහරක් දුර සිටම මුවාගේ හිස පසාරු නොකරතී ම යැයි, අපට තක්සේරු කළ හැකිද? වෘක්ක ධේනුව ආහාර උදෙසා කුමක් හෝ ගොදුරක් ලබා නොගෙන සිටීවිද? මේ මුවා ගොදුරෙන් බේරුණත් වෙනත් සතෙක් ඒ අවශ්‍යතාව පිරවීමට ගොදුරු වීම වැළැක්විය හැකිද ?

තරඟය කෙළවරක් හෝ  නිමක් නැති කාරණාවකි. ජීවත් වීමේ තරඟයෙන් මිදීමට හැකි කිසිවෙකුත් නැත. තරඟය තුළ ජීවත් විය හැකි සරලම ක්‍රමය ,පවත්නා මොහොතට පවතිමින් තීරණ ගැනීමය.  එනිසා අවශ්‍ය වේලාවට පමණක් ගේම් එකට එන්ටර් වීම ඇඟට ගුණ ය. ඉතිහාසයේ සිටම ඉබ්බා තරඟයෙන් දිනුවේ ඒ නිසාය . 

-282- ජීවිතේ sHaPe කරගන්න

රස්සා, ඉගෙනීම්,පෙම් පළහිළව්, facebook group, insta upload ආදී එකී මෙකී නොකී හැම දෙයක්ම එක්ක හැමදාම ඔයාගෙ ජීවිතේ ගෙවෙන්නෙ එකම විදිහට නම් වරද ඇත්තෙ ජීවිතේ නෙවෙයි. ඔයාගෙයි. ඔයාගෙ ජීවිතේ එකාකාරීව ගලාගෙන යන්න බලපාන්නෙ ඔයාගෙම  අති දරුණු කම්මැලිකම. ආත්මයට හදවතෙන් විතරක් රස්තියාදු ගහන්න දීම ඉතාම අසාධාරණයි. අපි හුඟ දෙනෙකුට කකුල් ලැබිලා තියෙන්නෙ අපි හිතනවාට වඩා වැඩක් ගන්න කියන කාරණාව වයස යන්න යන්න අපිට අමතක වෙනවා. ඒ නිසා මේ නිවාඩුවෙ පොඩ්ඩක් ගෙදරින් එළියට බහින්න. උද්ඝෝෂණයකට, පිකටිං එකකට එහෙම නෙවෙයි, ඒකාකාරි ජීවිතේට එරෙහිව එළියට බහින්න.

"ඉස්කොලේ යන කාලේ වගේද, දැන් අවුරුද්දටම තියෙන්නෙ නිවාඩු 21යි අයියෝ" කියලා නහයෙන් අඬන අයට, මේ අවුරුද්ද හරිම සුබයි. ඒ නිසා නිවාඩු නෑ කියන එක නිදහසට කාරණාවක් නම් නෙවෙයි. ඔයාගෙ පුංචි නිවාඩු 21 න් දවස් දෙකක් කැප කළොත්, අප්‍රේල් 7 වැනිදා රැයෙන් පටන් අරන්, අප්‍රේල් 16 රෑ වෙනතුරු, දවස් 9ක නිවාඩුවක් හදා ගන්න 2017 අවුරුද්ද ඔයාට අවස්ථාව දීලයි තියෙන්නෙ. ඉතිං දවස් 10කට කිට්ටු මේ නිවාඩුවෙ ඔයා මොනවාද කරන්නෙ කියලා, ඔයා කල්පනා කරන්න ම උවමනායි.

පොත් බලන්න, චිත්‍රපට බලන්න, ගෙදර අය එක්ක සාප්පු සවාරි යන්න, රෙදි ටික සෝදන්න, අවුරුද්දට ගෙදර  මකුළු දැල් කඩන්න, නැත්තං ගමේ තියෙන හැම අවුරුදු උත්සවේටම සහභාගි වෙන්න ආදී විකල්ප ගාණක් දැන් ඔයාගෙ හිතට ටැප් එකක් ඇරියා වගේ එනවා කියලා මං දන්නවා. ඒත් young අපි යෝජනා කරනවා මේ පාර ඔය ඔක්කොම අත ඇරලා ට්‍රිප් එකක් යං කියලා.

අපි මේ කතා කරන්නෙ දැනුවත්ව යන අපූරු රස්තියාදුවක් ගැන. ඔයාට අතේ තියෙන මුදල් ප්‍රමාණය අනුව, චාරිකාව සංවිධානය කරගන්න පුලුවන්. සල්ලි ටිකක් වැඩියෙන් තියෙනවා නම්, පිට රටක ඇවිදලා එන්න. අලුත් සංස්කෘතියක්, අලුත් මිනිස්සු වගේම , අලුත් කෙනෙක් විදිහට හිතන්නත් ඒ වගේ චාරිකාවක් පිටිවහලක් වේවි. මේ රටේ හිර වෙලා ඉන්න තෙක්, අපිට ලෝකය අත්දකින්න බෑ. ඒ නිසා දවස් දෙක තුනක සංචාරයකට හරි වෙනත් රටකට යන්න පුලුවන් නම්, ඒක මේ නිවාඩුව අර්ථවත් කරාවි. ඒ වගේ අවස්ථාවක් ලැබුණොත්, කොහෙත්ම මඟ අරින්නත් එපා.

ඒත් හැමෝටම ඒ තරම් වියදම් කරන්න මුදල් නෑ. අපේ සීයා , මුත්තාගෙ කාලෙ ඉඳන්ම ලංකාව සංවර්ධනය වෙන රටක්නෙ.ඒත් එහෙමයි කියලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න ඕනෙ නෑ. ලංකාව කියන්නෙ පිටරට වල මිනිස්සු පවා වරක් දෙවරක් වුණත් එන්න බොහෝම  ආශා කරන රටවල් අතර මුල් පෙළේ තියෙන රටක් කියන එක, ප්‍රසිද්ධ කාරණාවක් නෙ. තවමත් ඔයා මුලු ලංකාවම කවර් කරලා තියෙන්න විදිහක් කොහෙත්ම නෑ.

එක option එකක් විදිහට , දකුණු වෙරළ ට ගියොත්, නැවේ නැගලා ගිහින් තල්මසුන් දකින්න. සර්ෆිං කරන්න, මුහුදෙ නාන්න, මඩොල් දූව වගේම විකුම්සිහ කටුගෙදර ත් නරඹන්න, විතරක් නෙවෙයි, පොල් රුප්පාවක අව්ව තපින්නත් ඔයාට හැකිවේවි. මඩකලපුව පැත්තෙදි උණුසුම විඳිමින්, කලපු ජීවිතේ විඳිමින්, තරමක් ලාබයක්ද අත්විඳගෙනම අපූරු නිවාඩුවක් සැපට ගත කරන්න, ඔයාට පුළුවන්.

දකුණ විතරක් නෙවෙයි. මධ්‍යම පළාතත් පුංචි නිවාඩුවකට කියාපු පැත්ත. නුවර , නුවර එළිය සුන්දර නිවාඩුවකට වගේම, සෑහෙන කාලයක් upload කරන්න පුලුවන් photos ගන්නත් හොඳම පැති තමයි. සුන්දර දිය ඇළි , කඳු , තැනි තලා,මල් වතු වගේම ඓතිහාසික වැදගත් කමක් තියෙන තැන්  පවා මධ්‍යම පළාතේ බොහෝම තිබෙනවා. කැමති කෙනෙක්ට, ලෝකෙ ලස්සනම සරසවි වලින් එකක් වෙන පේරාදෙණි සරසවිය බලලා, හවස් වරුවෙ වලේ පෙන්වන නාට්‍යක් බලන්නත් තහනම් නෑ.

සීතල විතරක් නෙවෙයි, කර වෙන උණුහුමත් ජීවිතේ උගන්වනවා. ඔයා ආසා නැද්ද යාපනේ යන්න. දෙමළ සංස්කෘතිය එක්ක පොඩ්ඩක් එකතු වෙලා, රියෝ අයිස්ක්‍රීම් එකක් කාලා, නල්ලූර් වැඳලා, අලුතෙන් හදපු පුස්තකාලයට ගිහිල්ලා, යාල්දේවියෙන් ආයෙ ගෙදර එන්න දැන් පුලුවන්. යුද්ධය ඉවර වෙලා අවුරුදු හතක්ම ගෙවිලා ගිහින් නිසා, දැන් එහෙත් හුඟක් දියුණුයි.

අපි කොයිතරම් යන්න තැන් කිව්වත්, විභාග, ගෙදර කටයුතු සහ අත්‍යාවශ්‍ය වෘත්තීන් වලින් මිදෙන්න තියෙන නොහැකියාව නිසා මේ ඔක්කොම සමහර කෙනෙක්ට ආඬිරැලේ කැඳ කෝප්පෙ වගේ දැනෙනවා ඇති. එහෙම අයට වුණත්, එක දවසකට හරි පුංචි picnic  එකක් යන්න ඕනෙ කරන්නෙ වුවමනාව විතරයි. 

කොළඹ ජීවත් වෙන කෙනෙක්ට කොළඹ  වටේ පොඩ්ඩක් ඇවිදලා ගෝල්ෆේස් එකේ සීතල  සුළඟ හවස් වෙනතුරු විඳලා, නානා ගෙ කොත්තුවක සුපිරි රස බලලා, ඉස්සො වඩයක් කකා ගෙදර එන්න, ලොකු සැලැස්මකවත්, සල්ලියක්වත් ඕනෙ කරන්නෙ නෑ. හැම ඉසව්වකම ජීවත් වෙන ඕනෙම කෙනෙකුට මේ වගේ පුංචි රස්තියාදුවකට ඉඩ ඕනෙ තරම් තියෙනවා. අවශ්‍ය කරන්නෙ පොඩ්ඩක් හිතන්න විතරයි.

ඉතිං මේ නිවාඩුවෙ, පරණ විදිහටම කාමරේ අස්සෙ ජීවත් නොවී එළියට යං . එළියෙ නිදහස අතවිඳිමින් ජීවිතය අහුලගෙන අලුත් අවුරුද්දට අලුත්ම young කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් විදිහට රස්සාවට, සරසවියට, පාසලට යං.

-278- හයිය කෙල්ලෙක් වෙන්න

මේ ළඟදි ඇඳුම් කීපයක් ගන්න සාප්පු කිහිපයකම වගේ ඇවිදින්න මට සිද්ධ වුණා. ඒ වෙලාවෙදි මං දැකපු දෙයක් තමයි කාන්තා ඇඳුම් වලට අනවශ්‍ය තරමට මිශ්‍ර වෙලා තියෙන රෝස පාට. ඇඳුම් වලට විතරක් නෙවෙයි. බොහෝ කාන්තා භාණ්ඩ වල මේ ගතිය හැම වෙලාවෙම දකින්න ලැබෙනවා. සමාජය විසින් කාන්තාව එක්ක රෝස වර්ණය කියන සංකේතය එකට ගළපලා අනාදිමත් කාලයක ඉඳලා නිර්මාණ කරන්න පෙළඹිලා.  ඒක කවුරුත් වෙනස් කරන්නෙත් නෑ. ඒකට කවුරුත් විරුද්ධ වෙන්නෙත් නෑ. ගැහැණු පාවිච්චි කරන දේවල් රෝස පාටයි කියලා, ආච්චිගෙන් අම්මටත්, අම්මාගෙන් දුවටත් පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට නිහඬවම සන්නිවේදනය කරලා ඉවරයි. තවත් සෑහෙන්න කාලයකට ගැහැණු අයගෙ සුවඳ විලවුන්, උපන් දින සුබ පැතුම්, සුවඳ සබන්, රාක්ක, කොට්ට, හැන්ඩ් බෑග්, දිනපොත් කවර, ෆෝන් පවුචර් පවා වැඩි හරියක් රෝස පාට වෙලා තියේවි.. 

මේ සතිය ඇතුළෙ ලෝකයේ කාන්තාවන් බලගැන්වීම ගැන නිතරම කතා වෙනවා.කාන්තා දිනය තියෙන හින්දා. වැලන්ටයින් වගේම ඒකෙත් ඉස්ටයිල් එකක් නැතිවම නෙවෙයි. ඒත් ඉතිං එහෙමයි කියලා මේ වගේ මාතෘකාවක් ඈවර වෙන්නෙ දෙන්න පුළුවන්ද.  කෙල්ලෙක් විදිහට, මටත් හිතුණා කාලෙක පටන් හිතේ තියෙන දේවල් වලින් ටිකක්  ඔයත් එක්ක බෙදා හදාගන්න. හැබැයි මේ ලිපිය ලියන්නෙ අපි දෙගොල්ලන්ටමයි. ඒ කියන්නෙ, ගැහැණුන්ටයි කියලා නම් කරපු දවස වෙනුවෙන් ගැහැණු පිරිමි දෙගොල්ලන්ටමයි. 

එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානය විසින් යම් පුද්ගල කොට්ඨාසයක් උදෙසා දිනයක් නියම කරන්නෙ, ඔවුන් සම්බන්ධව සමාජයට හෝ සමාජයෙන් ඔවුන්ට හෝ ගැටලුවක් තියෙන නිසයි. කාන්තා ජීවිතේ මෙච්චරට ගැටලුකාරීද? නැත්තම් කාන්තාව විසින්ම, කාන්තාවෝ ගැටලු වලට අතහැරලාද කියලා කල්පනා කරලා බලන එක වටිනවා. අපි පුංචි කාලෙ ඉඳං ඉතිහාසෙ ඉගෙන ගන්නවානෙ. ලෝකයේ දේශපාලනය සහ එය විචලනය වුණ විදිහ කළා මතක ඇතිනෙ. රටවල් නිර්මාණය වෙනවා. ජනගහණය සමාජයක් හදා ගන්නවා. සමාජය විසින් සංස්කෘතිය නිර්මාණය කරනවා. මේ තමයි සියල්ල කෙටි කළාම එන මූලික හරය. හැබැයි මතක තියා ගන්න මේ හැම නිර්මාණ කාරියක් ඇතුළෙදිම ගැහැණියට කවදාවත් පින්සල මුණ ගැහෙන්නෙ නෑ. ඈ තමා දියසායම. අඳින්නෙ පිරිමියා. ඇයයි සිතුවම. ඒ කියන්නෙ ඇය සංස්කෘතියේ පටන් ඉතිහාසයම දරා සිටිනවා කියන එක.

ලංකාව ගැන කියද්දි හමුවෙන මූලිකම ඉතිහාස පොත වෙන මහා වංශෙ කියවපු දාට, ඔබට මුණ ගැහෙයි සිංහලේ රාජාවලිය හරිගැස්සුවෙ ගැහැණු බව. ඇත්ත ඒකයි. ඒ නිසාමයි මැක්සිම් ගෝර්කි, අම්මයි ඉර එළියයි නැත්තං ලෝකය පවතින්නෙ නෑ කියලා කිව්වෙ.

ගැහැණු අයට සමතැන දෙන්න කියලා නානාප්‍රකාර කාන්තා සංවිධාන කෑ මොර දෙන යුගයක් වුණත්, සමතැන කිසිම කාන්තාවකට ඒ තරම් ඕනෙ කරන්නෙ නෑ. අපිට අවශ්‍ය දේ ලබන්න තරම් නිදහසක්, රැකවරණයක්  ලැබෙනවා නම්, ඒ හොඳටම ප්‍රමාණවත්. කෙටියෙන්ම, ඕනෙ කරන්නෙ පුංචි බලගැන්වීමක් සහ ශක්තියක් පමණයි. කෙල්ලෙක් පොඩි කාලෙ ඉඳන් ලෝකෙට බය නැති වෙන්න ඕනෙ. නර්සරියෙදි, හරි හරියට වේදිකා උඩ නටන කතා පවත්වන ගෑණු ළමයි, වැඩිවියට පත් වුණාට පස්සෙ ඩෙනිමක් ඇඳං එළියට බහින්න ලැජ්ජා තරමට සංවේදී වෙන මේ කොළඹ නගරෙ ඇතුළෙම මං දැකලා තියෙනවා කිව්වොත්, ඔයා පුදුම වෙයි.

තමන්ට ගැළපෙන විලාසිතාවක් තෝරාගන්න කෙල්ලකට නිදහසක් දෙන එකේ වරද මොකක්ද? ඇයි හැම වෙලාවෙම, වැඩිහිටි කාන්තාවන් සහ සමස්ත පුරුෂ සමාජයම තරුණ ගෑණු ළමයින්ගෙ විලාසිතා පාලනය කරන්න ඔච්චර උත්සාහ කරන්නෙ? වැඩිහිටි කාන්තාවො නම් එක අතකට, තමන් නොලද සතුට ගැන තියෙන ඉරිසියාවයත්, පුරුෂ සමාජයට තියෙන බියටත් ඇතැම් විලාසිතා තරුණ ගෑණු ළමයින්ගෙන් පාලනය කරවනවා කියලා හිතන්න පුළුවන්. ඒත් පුරුෂයන් එහෙම කරන්නෙ, තමන්ගෙ පරම්පරාව ගැනම තියෙන අවිශ්වාසෙ නිසයි. අනෙක් කාරණාව ලිංගික ඉරිසියාව. ඒත් මේ හැම කාරණාවකින්ම තැලෙන්නෙ අහිංසක තරුණ කෙල්ලකගේ ස්වාධීනත්වය. ඇය වැඩිහිටියෙක් වුණ දවසක, තව තරුණියක් ඒ අහිංසක ආශාවෙන් පාලනය කිරීම නොවැලැක්විය හැකි වෙන්නෙත් අන්න ඒ නිසාමයි. 

හැම දෙයක් වගේම, සතුට කියන්නෙත් රවුමක්. තමන් ලබන දේ තමයි තමන් අනෙකාට දෙන්නෙ. කෙල්ලෙක්ට ආසා කරන කෑමක් කන්න, විඳින්න ආසා නම්, තමන් අතේ සල්ලි තියෙනවා නම්, ඇයි තනියම කෑම කඩයකට යන්න බැරි. ඇයි නිදහසේ ඉඳගෙන කන්න බැරි. හුඟක් ගෑණු ළමයි පෙම්වතෙක් ගෙ සැමියෙක්ගෙ පිළිසරණ හොයන්නෙ, තමන් කැමති තැන් වලට තනියට එක්ක යන්න කියලා මං කිව්වොත් කලබල වෙන්න එපා. කුඩා කාලෙ ඉඳලාම යැපෙන්නියක් විදිහට දීන මනසකට පුරුදු කරපු නිසා, ඇය බයයි තනිවම සමාජයකට මුහුණ දෙන්න. මිනිස්සුන්ට මුහු වෙන්න. අනාරක්ෂිත නැතත්, අනාරක්ෂිතය කියන හැඟීමෙන් කෙනෙක් ගිලුණොත් එයාගෙ ආරක්ෂාව ගැන වගබලා ගන්න කාටවත් බෑ. 

යකෙක්ටවත් බය නැති කෙල්ලෙක් වෙන්න.  ඔයාගෙ බිල් ඔයා ගෙවාගන්න තරමට ක්‍රය ශක්තියකුත්, ඔයාට යන්න ආසා තැන්  ගවේෂණය කරගන්න තරමට සිහි නුවණකුත් හදා ගන්න. ඔයාගෙ ඉලක්ක තීරණය කරන්න. ඒවාට ළං වෙන්න. කවුරුවත් අත දෙනතරු බලා ඉන්න එපා. ඔයාගෙ අවශ්‍යතාවය ඔයා ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලන්න. සටන් කරන්න. දිනන තෙක් අත් නොහැර ඉන්න. හිතුවක්කාර වීම ගැනම නෙවෙයි මේ කියන්නෙ. ඒත් ඔයා කැමති දේට, සම්ප්‍රදායිකව, පාරම්පාරිකව හෝ අහේතුකව කෙනෙක් අකමැති වෙනවා නම්, ඔයාට එ්කට සහේතුක හේතුවක් ඉල්ලා සිටීමට අයිතිය තියෙනවානෙ. හැබැයි මේ හැම සෙල්ලමක්ම කරන්න පුළුවන්. ඔයා ස්වාධීන නම් විතරයි. ආදරය විවාහය වගේ සංඝට්ඨන ඇතුළෙ කවදාවත් තමන්ගෙ ආදයම් මාර්ගය අතහරින්න එපා. බැංකු ගිණුම අතඅරින්නත් එපා. හයිය හත්තිය තියෙන ලස්සන කෙල්ලන්ට හැම දිනයක්ම සුබ වෙන්නෙ අන්න එහෙමයි.

- 238 - "18 - " ලෝකයේ සිට අමතමි

පෙරේදා උදේ අහස කලු කරගෙන වැස්ස මතක් කරන්න වාගේ රත් වෙච්ච දකුණු කොළඹ පොළව නොසෑහෙන්න රැව්ට්ටුවා. වෙලාව උදේ හතහමාරට විතර ඇති. කොහුවලෙ ඉඳන් නුගේගොඩටම තියෙන ලොකුම පත්තර කඩේ ඉස්සරහ බස් එක හයියෙන් බ්රේක් පාරක් ගැහැව්වා. අවට පරිසරයේ හඬ අහන්න තියෙන කැමැත්තට මම හැන්ඩ් ෆ්‍රී දෙක ගලවලා බෑග් එකේ පිට සාක්කුවට එබුවා. බස් එකෙන් බැස්ස ගමන් පදික වේදිකාවෙ පයට පෑගෙන්න නොපෑගෙන්න ඕනෑවට එපාවට තබා තිබුණු රන් තැඹිලි කැන් දෙක දිහා රස්නෙ වැඩිකම නිසාම මමත් බැලුවෙ තරමක පෙරේත ඇසකින්. රුපියල් හතළිහකට ඇටි තැඹිලි ගෙඩියක් කපාගෙන කඩේ අංකල්ට කියලා බෝතලේකට දාගත්තෙ රස්නෙ නිසා ඉස්කෝලෙට ගිහිල්ලාම නිදහසේ බොනවා කියලා හිතාගෙන.

උදේ පාන්දරම ඇවිත් සිරිකතක් ඇදලා ලංකාදීපෙ උඩට දාලා ගියා කියලා, ලංකාවෙ කාන්තාවකට බනින්න තියෙන උපරිම සැර වචන භාවිතා කරමින්, එතැනින් පාර පැනලා ගිය කලු මල් ගවුමක් ඇඳපු තලතුනා ඇන්ටි කෙනෙකුට පත්තර අංකල් බනින්න පටන් ගත්තා. ඒ හින්දාම මගෙන් වෙනදාට අහන පත්තර ප්‍රශ්න අහන්න ඔහුට අමතක වුණා. ඕනෙ කරපු පත්තර දෙකත් අරගෙන මමත් ලහි ලහියෙ කලර් ලයිට් වලට දුවගෙන ආවෙ මාර්ග නීති සහ කාලය අතර කවදත් තියෙන්නෙ රේඛීය ගැටුමක් හින්දමයි.

තව වෙලාව තියෙනවා වගේම, බඩෙත් ඉඩ තියෙන නිසා සුමනදිසියෙන් ඩෝනට් එකකුත් අරගෙන

පත්තර වලට හිර වෙලා තිබුණු බෑග් එක ඉහළින් එබුවා. මේ වෙලාවෙ බෑග් එක හරියට පාර්ලිමේන්තුව වගේ. එකකට එකක් නොගැළපෙන, අනවශ්‍ය වැඩක් ඇති සහ වැඩක් නැති දේවල් පිරිලා. අහක බලාගෙන පඩිය නැග්ග නිසා, ඇඟේ වැදුණු ලස්සනට ඇඳපු අක්කා කෙනෙකුගෙ රැවුමකට සිනාවකින් සංග්‍රහ කරලා..මම ඉක්මනින් පාර මාරු වුණා.

ලෝකෙ හැම තැනම නරක විදිහට වෛරය පිරිලා තියෙනවා. බස් එකේ. පත්තර කඩේ. බත් කඩේ. කෝච්චියෙ. ඉස්කෝලෙ මේ හැම තැනකම අපි අපිම අතර වෛරය පැටව් ගහලා. මට එහෙම හිතුණෙ බස් එකේ එක සීට් එකක ඉඳගෙන කතා කර කර හිටපු පාසල් යන යොවුන් දැරියක් සහ දරුවෙක් දැකීමෙන්. ඒ දෙන්නාගෙ  තමන්ගෙ අවධානය සම්පූර්ණයෙන්ම යොදවලා හිටපු වැඩිහිටියො කිහිප දෙනෙක්ගෙ කතා බහට සවන් සහ දෑස් යොමා සිටි පිළිකුල් සහගත හැඟීම් උල්ප්පපු වැඩිහිටි මුහුණු කිහිපය තාමත් මතක්වෙද්දි මගේ කම්බුල් ඇදිලා යනවා. ඉගෙන ගනිද්දි, වැඩක් කරද්දි හැම වෙලාවකම බෝධිසත්ව සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගෙ චරිතෙ ආදර්ශෙට ගන්න කියලා බල කරන අපේ වැඩිහිටියො ප්‍රේමය කියන කරුණෙදි විතරක් ඒ සියල්ල අමතක කරනවාද මන්දා. සිද්ධාර්ථ කුමාරයා අවුරුදු දහසයෙන් විවාහ වුණා කියලා දහම්පාසල් පොතේ වගේම ඉස්කෝලෙ බුද්ධාගම පොතෙත් තිබුණා. එහෙව් එකේ, අවුරුදු දහසයක දැරියක් දරුවෙක් කතා කර කර යාම දිහා අපුල විදිහට බලන එක ටිකක් පරස්පරයි. ඒත් එහෙම හිතන්න පුරුදු වෙච්ච ලෝකෙ වෙනස් කරන්න යන්න මට කිසිම ඕනෙ කමක් නැහැ. හොඳම දේ මම වෙනස් වීම. ඒ විදිහට ලෝකෙම හිතයිද නැද්ද කියන එක මම දන්නෙ නැහැ. ඒක මට අදාළත් නෑනෙ.

මම එකසිය විස්සෙ ජනේලයක් ඇරුණු ආසනයක නිදහසේ හුළඟ එක්ක කතා කරන්න ඉඳගත්තා. 

ළමා අධ්‍යාපනය සහ ළමා මනෝවිද්‍යාව ගැන හදාරන්න ඕනෙ තරම් උපාධි සහ පාඨමාලා අපේ රටේ වගේම පිට රටවලත් තියෙනවා. හිස් හිතක් පිරවීමේ කාරිය ලේසි නෑ කියලා එතැනට එන අය උගන්වනවා. ඒක හරි. පොඩි දරුවන්ගෙ හිත් වල වැඩි හරියක් හිස්. ඒවා නිවැරදි දෙයින් පුරවන්න අනිවාර්යෙන් පැහැදිළි විධිමත් ඉගෙනීමක් ඕනෙමයි. 

ඒකනෙ මොන්ටිසෝරි වගේම ප්‍රාථමික ඉස්කෝල වලටත් ගුරුවරු ගනිද්දි ඒ ඉගෙනීමට  අදාළ ඩිප්ලෝමා වගේම උපාධි වගේ දේවල් ඉල්ලන්නෙ. ඒත් පස්සෙන් පහු අධ්‍යාපන රටාව ඇතුළට බලහත්කාරෙන් පුරවන උපාධි ගුරුවරුන්ට මේ ගුරු මානසික අධ්‍යාපනය විධිමත්ව ලැබෙනවාද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. මේ ගුරුවරු නරකයි කියලා නම් කොහෙත්ම කියන්න බෑ. ඒ අයට හොඳ උගත්කමක් තියෙනවා. ඒත් ඒ අය ළමයාව තේරුම් ගන්නවාද කියලා පොඩි ගැටලුවකත් මට තියෙනවා.

හැමෝම හිතන්නෙ දරුවෙක් රැකබලා ගැනීම ගැන සම්පූර්ණ අවධානය දෙන්න ඕනෙ ප්‍රාථමික සහ ළදරු අවධියෙ කියලනෙ. ඒත් මම නම් හිතන්නෙ, දරුවන්ට වැඩි අවධානයක් ඕනෙ කරන්නෙ අවුරුදු දොළහ ඉඳන් දහ අට වෙනතුරු කියලයි. දොළහ වෙනකොට දරුවාගෙ මොළේ කියන පොට් එකේ සැලකිය යුතු කොටසක් පිරිලා. ඒ වෙද්දි එයා විහින් මත ගොඩ නගා ගන්න පටන් අරන්. ඒ වෙලාවෙ එයා පොට් එකේ තියෙන සැලකිය යුතු ප්‍රමාණෙන් එයාට අනවශ්‍ය ටික හලලා දාන කාලෙ.. අලුත් දේවල් තියෙනවා නම් ඒවාට තමන්ගෙ මතයට සමරූපිව එකතු වෙන්න දෙන කාලෙ. මේ කාලෙදි එයාලගෙ මොළයට බලෙන් දෙයක් පුරවන්න හරි අමාරුයි. ඒක හරියට මල් වාස් එකක් තියෙන අනුන්ගෙ මේසයක් උඩට අපේ මල් වාස් එකක් තියලා ලස්සන බලන්න හදනවා වගේ වැඩක්නෙ. ඒ හින්දා ගුරුවරු සූක්ෂම වෙන්න ඕනෙ. නැතිනම් අත්‍යාවශ්‍ය වටිනකම් මේ කාලෙදි පුරවන්නෙ නැතිව, දහ අටෙන් පස්සෙ ඵලය පොට් එකේ තියෙන්නෙ ගොම කියලා දැනගෙන ඇඬුවට වැඩක් වෙන එකක් නෑ.

උපන්න ගමන් අර එන්නත, මේ එන්නත දෙන්න දුවන, පළවෙනි දත එන දවස, අඩිය පොළවෙ ගහන දවස පින්තූරත් එක්ක මතක පොත් වල සටහන් කරන, අපේ රටේ බහුතරයක් අම්මලා, අවුරුදු දහ හතරක් පහළවක් ගිය දරුවො දත් මැද්දද කියලාවත් බලන්නෙ නෑ. ඒත් ඒක හරි සාධාරණයි. තමන්ගෙ කකුල් දෙක හෝදගන්නවත් වෙලාවක් නැතිව දූවිලි පිරි දෙපයින්, සාරි ඉනේ පටලාගෙන , අවුල් හිස කෙස් වනාගෙන රැකියාවට දුවන මැදිවියේ අම්මලා බර දරන ආර්ථික ප්‍රශ්න ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑ. ඒත් ඕනෙ කරන වෙලාවෙ ඕනෙ කරන දේ නොතිබුණොත් වැඩකුත් නෑ. 

අද අපේ රටවල්වල අම්මලා තාත්තලාගෙ සංස්කෘතික මුග්ධ භාවය ලොකු යුග පරතරයක් දෙගොල්ලො අතර ඇති කරමින් සිටිනවා. ඒ නිසාම දරුවො තමන්ගේ යුගයේ අයට ආකර්ෂණය වෙන එක ආරම්භ වෙනවා. ඒ වගේම දරුවන්ගෙ ඥාණය තිබෙන්නෙත්, විචක්ෂණශිලි මට්ටමෙන් ටිකක් ඈත නිසා, එයාලා හිතන විදිහ කොයි අතට හැරෙයිද කියලා පූර්ව නිගමන කරන්නත් බැහැ. ඒ අයට සමීප වෙන්න අපි හදවතින් තරුණ වෙන්න ඕනෙ. යොවුන් වයසෙදි ඇති වෙන විරුද්ධ ලිංගික ආකර්ෂණයට සියවස් ගාණක් පුරා දැඟලුවත් තිත තියන්න බැහැ වගේම, ඕනෙත් නෑ.. ඒක අවශ්‍ය නිසයි සොබා දහම ඒ දේ දීලා තියෙන්නෙ. සොබාදහම වෙනස් නොකර අපි බුද්ධිමත් වුණාම හරියටම හරි. 

දරා ගන්න හැකියාව සහජයෙන් ලැබිලා නැතිනම්, ඒ ශක්තිය දරුවන්ට දෙන්න ඕනෙ අපි. එයාලා තනිවෙලා නෑ කියන දේ එයාලාට පහදලා දෙන්න ඕනෙ අපි හැම ගුරුවරයෙක්ම අල්තිනායි ගැන කියවන්න දරන වෙහෙසම එලිසබත් ඇලන්, පොලියානා, ටොට්ටො චං, ඈන් ගැනත් කියවන්න දරනවා නම්, නව යොවුන් ජීවිත වල වටිනාකම ඥාණ සම්භාරය මීට වඩා ඉහළ යාවි..ඒත් ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ අද ගුරුවරු අල්තිනායිව වත් නොදැනීමනෙ.  මම හුළඟට නිකමට නිකමට හිනැහුණා.

ලොකු ක්‍රිකට් බෑග් එකකුත් අරගෙන තමන්ගෙ දරුවාව එක අතකින් ඇදගෙන ගමන් කරන බස් එකෙන් පනින්න හදන කලබලකාරි අම්මෙකුට, ඩ්‍රයිවර් කෑ ගහන හඬින් මම ඒ කල්පනාවෙන් මිදුණා.

It is not enough for the teacher to love the child . She must first love and understand the universe. She must prepare herself and truly work at it.

Maria Montesoori 

x

-233- ඒක එහෙම වෙන්න ඕනෙ..

ගොඩක් මිනිස්සු ගොඩක් දේවල් කරන්නෙ ඒක එහෙම වෙන්න ඕනෙ හින්දා. එහෙම නැතිව තමන්ට ඒක කරන්න ඕනෙ නිසාම නෙවෙයි. ඒක මොකක් වුණත් මිනිස්සු පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ එහෙමයි. අපේ ලොකු අයට එයාලාගෙ ලොකු අයත්, එයාලාගෙ ලොකු අයට එයාලාගෙ ලොකු අයත් කියලා දීලා තියෙන්නෙ එහෙමයි. ඒකට තමයි සම්ප්‍රදාය කියන්නෙ.

තව අඩ පැයකින් නත්තල ලබනවා. එක, එක රටට රෑ දොළහ වෙන, වෙන, වෙලාවට ඒ  ඒ රටවල් වල ඉන්න කාට කාට වුණත් ළඟම පල්ලියෙ ඝාන්ඨාරය නාද කරනවා අහන්න පුළුවන්. ඒ විතරක් නෙවෙයි රතිඥ්ඥා පත්තු වෙන හඬත් අහන්න පුළුවන්. ඒවා හැම නත්තලටම  එහෙම වෙනවා. කවදාවත් වෙනස් වෙන්නෙ නෑ.. හැම නත්තලටම නත්තල් ගහ වුණත් එහෙමයි... ගව ලෙනත් එහෙමයි.. වෙනස් වෙන්නෙ, විලසිතා විතරයි.

කොහොම වුණත් නත්තලට තෑගි ලැබෙන එක හොඳ දෙයක්. නුගේගොඩ බොරැල්ල කොටුව පිටකොටුව වගේ නාගරික තදාසන්න ඉසව් වල ඇවිද්දා නම් තමන්ටම පුළුවන් තමන්ට ඕනෙ කරන තෑගි මිලට ගන්න. මොකද කියනවා නම්, හරියටම වෙනින් කවුරුවත් දන්නෙ කොහොමද හරියටම අපිට ඕනෙ කරන්නෙ මොනවද කියලා. 

ඒත් අනුන් මත පවතින දේවල් වලත් සුන්දරත්වයක් නැතුවාම නෙවෙයි. මිනිස්සු ගොඩක් දෙනෙක්ගෙ අත්‍යාවශ්‍යම දෙයක් තියෙන්නෙ, අනුන් මත. මොකක්ද මේ අත්‍යවශ්‍යම දේ කියලා ඔයා දැන් හිතනවා ඇති. ඒ තමයි ප්‍රහර්ෂය. සතුට, ප්‍රීතිය ,උද්දාමය , තෘප්තිය වගේ නොයෙක් වචන දුන්නත්, ඒ හැඟීම නිර්වචනය කරන්න.. සද්ද කරන්න තියෙන ලස්සනම වචනය ප්‍රහර්ෂය.

ඒක තියෙන්නෙ ගොඩක් වෙලවට වෙන අය මත. හැබැයි පුදුමය කියන්නෙ හැඟීම අයිති අපට.

මට හැම වෙලාවෙම ඒක දැනෙන්නෙ පුංචි නිදිකුම්බා මලක් වගේ. පොළවට ඉතාම කිට්ටුවෙන් පොළවට නොගැවී.. මුලෙන් විතරක් පොළවට සම්බන්ධ වුණ .. හැම වෙලාවෙම විසිරිලා යන්න බලාගෙන ඉන්න, පුංචි ගැස්මකටත් අවිනිශ්චිත වෙන, කොළ අතර හැංගුණ පුංචි නිදිකුම්බා මලක් වගේ. 

ඒත් ඉතින් වේදනාව හරියට ඉහළ අහස වගේ.. වැඩිපුරම පේන්න තියෙනවා. මිදෙන්න අමාරු තරමටම හැම තැනකම පැතිරිලා තියෙනවා.

දැන් පුංචි ප්‍රශ්නයක් මතු වෙනවා. පුංචි නිදිකුම්බා මල් කොහොමද, මහ පොළවත් අහසත් අතර ඉඳගෙන අහසින් මහ පොළව ආවරණය කරන්නෙ කියන එක ගැන. ඇත්තටම කවදාවත් ඒක කරන්න බෑ. ඒත් අහසට වඩා සමීපයෙන් තියෙන්නෙ නිදිකුම්බා මල් බව පොළව හොඳාකාරවම දන්නවා. අනනුකම්පීය අහස කොයි තරම් විශාල වුණත්, නිදිකුම්බා මල් වල හදගැස්ම සමීපවම මහ පොළවට සදාකාලිකව දැනෙනවා..

මම දන්නවා ඒරියල් සුරදූතයා කවදාවත්, මගේ ජනේලයෙ පඩිය උඩ ඉඳගෙන මට ජීවිතේ ගැන ඔය විදිහට කියාදෙන්නෙ නැහැ කියලා. එහෙමයි කියලා ඒ ගැන දුක් වෙන්න කිසිම හේතුවක් මට පේන්න නැහැ. නත්තල් සුවඳවල් නැතත්, නත්තල් ගහක් ගෙදර නැතත්, මට තව ටිකකින් පල්ලියෙ ඝන්ඨා සද්දය අහන්න පුළුවන්.. ඒ එක්කම මට පුළුවනි, ගෝඩර් ලියපු සිසිලියාගෙයි ඒරියල් සුරදූතයාගෙයි කතන්දරය කියවන්න. ඒක හොඳ තෑග්ගක් නෙවෙයිද? නත්තලත් උපන්දිනයත් අතර ලැබුණ හොඳම පොත නිසා, ඒක උපන්දින තෑග්ගක් කියලා සතුටු වෙන්න පුළුවන් වගේම නත්තල් තෑග්ගක් කියලා සතුටු වෙන්නත් පුළුවන්... බලන්න ප්‍රහර්ෂය කොයි තරම් සැහැල්ලුද කියලා. හරියට සමනළ තටුවක් වගේ. 

“ The inner fire is the most important thing mankind possesses.” 
-Edith Sodergran-

-225- ජීවත් වීම පිණිස ජීවිතයට

ශරීරය සප්‍රාණිකව තබා ගැනීම, සම්පුර්ණ වශයෙන් රැඳී ඇත්තේ හුස්ම මතයැයි මම විශ්වාස කරමි. නමුත් මා කිසි දින ජීවත් වනු පිණිස හුස්ම ගත්තා දැයි මගේ මතකයන් තුළ නැත. මම දෑස පියාගෙන සබුද්ධිකව එක හුස්මක් ගනිමි. ඒ තුළ අන්ධකාරයේ මා දකින්නේ හුස්ම මත පවතින ශරීර ස්කන්ධය මුදා හැරීමේ නිදහස ද ? දෙනෙත් විවෘත කළ පසු, මා විඳිය යුතු වෙහෙසට පදනම් වූ ඛේදය ද? යන්න මට ගැටලුවකි.

මම මෙන්ම ඔබද බසයකට ගොඩ වූ විගස සොයනුයේ, කිසිවෙක් හිඳ නොගත් ආසනයක් යැයි මම සිතිමි. තව මොහොතකින් අයෙක් එම අසුනේ හිඳ ගන්නා බැව් දැන දැනම, මොහොතක නිදහස පතා මම හිස් අසුනක හිඳ ගනිමි. ක්ෂණිකව නිදහස සොයා ගැනීමේ ආහ්ලාදය මාගේ සිත තුළ ඒ මොහොතේ පිරි යන බව මම දනිමි. ඔබටත් එසේම විය හැකිය.

මම කොළඹින් පිට ලෝකය දැක ඇත්නම් ඒ ඉතා අල්ප වශයෙනි. ඒ නිසාම මා කුඩා කල සිට කොළඹ තුළ ලෝකය ගොඩ නගා ගැනීමට උත්සාහ කළෙමි.

ඒකාකාරීව දිවෙන, අමිහිරි නීරස ජීවිත, තම ජීවිතයන්ගේ සෞන්දර්ය සොයා කරනු ලබන, පැය කිහිපයක විනෝද චාරිකා දෙස, උපේක්ෂා ඇසින් බැලීමට හුරු කළේ ජනේලයෙන් එපිට ලෝකයම බව මම ඔබට කියමි.

නිදහස ඇත්තේ, ඈත ගවු සිය දුර අයාලේ ඇවිද යාම තුළ හෝ විනෝද සාද සහ චාරිකා තුළ නොවන බව මට පැවසීමට ඇති අයිතිය ගැන සමහරවිට ඔබ මගෙන් ප්‍රශ්න කරනු ඇත.

නිදහස් කළ යුත්තේ හදවතයි. හදවත නිදහස් කර දමන තැන ආත්මය සංතෘප්ත වන බව පමණක් පෙනෙන්නට තිබෙයි. මිනිස්සු තමාට ආවේණික ආකාරයන්ගෙන් ජීවිතය වින්දනය කරයි. එය දැකිය නොහැකි තැන උපන් ඉරිසියාව මඩනා හිත් ස්වකීය ආත්මයේ නිදහස පමණක් නොව බොහෝ දෙනෙකුගේ ස්වයං නිදහසට සීමා පනවා ඇතැයි මට හැඟෙයි.

නිදහස් වීමේ අවශ්‍යතාවය සියල්ලන්ටම තිබුණත්, අවශ්‍යතාවයෙන් මුක්ත වී නිදහස ගැන සිතන තුරු එය ලැබෙනු ඇතැයි, මම විශ්වාස නොකරමි.

කෝන්ක්‍රීට් වනාන්තරයක් තුළ වුවද, නිදහස සොයා ගත හැකිය. කල යුත්තේ හදවතට අත්තටු දීම පමණි.

දෙනෙත් පියාගෙන මොහොතක් කල්පනා කරන්න. නිදහස සොයා හදවතට හිම දිය නොවුණු, තුරු මුදුන් සහිත පාරවල් වල අපිට යන්නට නොහැකිද? ගලා බසින ගංගා වල සිහිල විඳින්නට නොහැකිද? පෙම්වත් මහ පොළව මත දෙපා තබා ඇවිදින හැඟීම රැඟෙන එන්නට නොහැකිද?

පරිකල්පනික ලෝකය තුළ, සොබාදහමේ සත්‍ය රූප මත හදවත විසින් නිර්මාණය කර ගත් කල්පිතයක් දිනකට වරක් හෝ දෙනෙත් පියාගත් අන්ධකාරය තුළ හදවතින්ම මසැසට ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි නම්, ජීවිතය මෙතරම් වෙහෙසකාරී නොවනු ඇතැයි මම සිතමි.

විවේක ගැනීමටද මහා වෙහෙසක් දරන අද ලෝකය තුළ මම මා මේ මොහොතේ පය ගසා සිටින මහ පොළවේ කුඩා අඟල් කිහිපයට මහත් සේ පෙම් කරමි. මන්දයත් ඒ හැඟීම පමණක් මා කිසිදිනක මට යා නොහැකි වේගයකින් සුන්දර කඳු මුදුන්, දිය ඇළි, වන රේඛා වෙත මනෝමූලිකව රැගෙන යන බැවිනි.

ඒ හැඟීම නන්නාඳුනන ඇවිද යන්නන් දහස් ගණනක් කෙරෙහි මාගේ ප්‍රේමයද රැගෙන යන බැව් මම අදහමි. ප්‍රේමය යනු හුදු මුග්ධ වචනාර්ථය පමණක් නොවන බව තේරුම් ගැනීමට සොබාදහම, හුස්ම සහ ප්‍රාණියා අතර ඇති මේ ශ්‍රිතයම පමණක් ප්‍රමාණවත්ය.

Look deep into nature, and then you will understand everything better.

Albert Einstein

-215- පරක්කු වුණ ජීවිත

සමහර දේවල් වලට ජීවිතේ මහ ලොකු ඉඩක් දෙනකොට, තවත් සමහර වටිනා කියන දේවල් ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා යන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා හිතෙන්න පටන් ගන්නවා. එහෙම හිතෙන්නෙ මහ ලොකු ඉඩ වෙන් කරපු දේ නැති වෙලා යන බව මොළයට සංඥා කරන කොට. ඒක එකක් පස්සෙ එකක් සිදුවෙන වැලක් වගේ සිදුවීම් පෙළක්. 

අපි කාලය එක්ක කොයි තරම් තරඟ කළත්, ඉස්සරහට මිසක් පස්සට යන්න කවදාවත් ඉඩක් නෑ. ඒ නිසාම අපිට අතීතයේ වුණු වැරදි නිවැරදි කරගන්න කවදාවත් ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නෑ. එදා ඒ වෙලාවෙ එතැනදි එහෙම නොවුණා නම් කියලා ජීවිතේ එකම වතාවකදි හරි නොහිතුණ කෙනෙක්,
ඉන්නවා නම් ඒ බොහොම අඩුවෙන්.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ වර්තමානයේ. අනාගතය නිර්මාණය කරන්නෙ වර්තමානය. ඒත් අපි ජීවත් වෙන්නෙ අතීතය විසින් නිර්මාණය කරලා දීපු වර්තමානයක නේද? එතකොට ඒක උඩ ඉඳගෙන අලුත් අනාගතයක් නිර්මාණය කරන්න, තියෙන හැකියාවෙ ප්‍රමාණය කොච්චරද? නිරායාසයෙන් කල්පනා කරලා බැලුවොත්, අතීතය තමයි හැමදේම නිර්මාණය කරන්නෙ.

අනාගතය අලුතින් හදන්න. හිත අලුත් වෙන්න ඕනෙ.. දවසක් කෙනෙක්ට හිතුණා අලුත් වෙන්න.
ඉතින් එයා අතීතයේ ආස්‍රය කළ හැම කෙනෙක්ගෙන්ම වෙන් වෙලා, ලියකියවිලි හැම දෙයක්ම විනාශ කරලා, හැම බඩු භාණ්ඩයක්ම විනාශ කරලා, අලුත්ම නමකින් අලුත්ම තැනක අලුත්ම මිනිස්සු එක්ක ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා. ඒත් අතීතයෙන් මිදෙන්න බෑ. එතැන තමන් ඉන්න නිසා.

ඕනෙම මනුස්සයෙකුට අමතක කිරීම කරන්න පුලුවන් එක ප්‍රමාණයකට විතරයි. ජීවිතේ හැටි. ඒක තමයි. පුලුවන් තරම් පසුතැවිලි නොවෙන්න ජීවත් වෙමු. එතකොට අතීතෙ වැරදි, වර්තමානයේ සතුටකින් වහගෙන අනාගතේ දුක නොදිකන ලෝකයක්, කඳුලු යට කරලා උඩින් හදා ගන්න කාට කාටත් පුලුවන් වෙයි. ඒ දේ කරන්න පරක්කු වෙන්න එපා..

අපි හිරු දකින්නට වේලාසන අවදි වන කිසි විටක හිරු පායා නොතිබෙන්නට පුලුවන. එහෙත් කලින් හිරු පෑයූ දිනක ඔබ වේලාසන අවදි වී සිටීම ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත. මෙහෙම කිව්වෙ, රෝහණ විජේවීර මහත්මයා. දේශපාලනය කුමක් වුවත්, මේ ප්‍රකාශය සදාකාලිකව හදවතට  වලංගුයි. ඉතින් ඉක්මන් කරන්න.. අපේ අනාගතය අපි ගොඩ නගමු, අතීතය උඩින්.. වර්තමානය මැදින්.

-213- ඇජෙන්ඩාවක අපි

ඇජෙන්ඩා පිරුණ ජීවිතේ, අවුරුදු මාස ගත වෙනවා. අපි හුස්ම ගන්නවා..  ජීවිතේ කියන්නෙ අහම්බයක් කියලා වෙලාවකට කෙනෙක් කියනවා. කොහොම වුණත්, හැම කෙනෙක්ම පුරුදු කරපු ක්‍රමයක පැටළිලා ඇදිලා යනවා. ඉපදෙනවා මැරෙනවා.. ආදරය කරනවා.. තරහ වෙනවා.. මේවා සංසාරයේ සාමාන්‍ය දේවල්. කොහොම වුණත් තේරුම් ගන්න පුළුවන් එකම දේ, ඔයා වගේම මමත්, මම වගේම මේ හැමෝමත්, එක එක ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොය හොය එකම රේඛාවක දුවනවා. මරණයෙන් පස්සෙවත් අපි කාටවත් විවේකයක් නෑ. කොටින්ම අපි විවේකයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නෑ.

මම මට හිතෙන දේවල් බ්ලොග් එකේ ලියනවා. මම මට හිතෙන දේවල් රේඩියෝ එකෙන් කියනවා. 

එතකොට මට නිදහසක් දැනෙනවා. අපි හැමෝම නිදහස් වෙන්න එක එක දේවල් කරනවා. ඒත් ඒ නිදහස ඇතුළෙවත් අපි විවේකය ඉල්ලන්නෙ නෑ. අපි හිතන තරම් අපි නිදහසුත් නෑ. හැම දෙයක්ම කරන්න ඉස්සර, අපේ යට හිතට, පරම්පරාව, සංස්කෘතිය, අධ්‍යාපන මට්ටම ආදී තව හුඟක් දේ එක පෙළට එන්න පටන් ගන්නවා. අන්තිමට අපි කළ යුතු දේ තීරණය කරන්නෙ, අපි නෙවෙයි. 

ඒත් මේ තේරුම් අරගෙන අපිට ජීවත් වෙන්න බෑ. තේරුම් ගත්තත් හැකි ඉක්මනට, අපි ඒක අමතක කරනවා. ඒ අපි පුරුදු වෙලා තියෙන හැටි.

දැන් නොනැකතය. තව ටිකකින්, සිංහල අවුරුද්ද, හෙටින් පස්සෙ, ආයෙත් සුපුරුදු ජීවිත. අපි කනවා බොනවා ආදරේ කරනවා නිදා ගන්නවා ඉගෙන ගන්නවා.. මේ හැමදෙයක්ම බලෙන් පවරපු, එහෙම නැත්තම් බලෙන් පවරාගත්ත ගතියක් තියෙනවා. 

හුඟක් අයට රට ජාතිය ආගම ගැන තියෙන්නෙත්, තමන් වැඩ කරන තැන ගැන තියෙන්නෙත්, තමන්ගෙ පවුල ගැන තියෙන්නෙත්  බලෙන් පවරාගත්ත හැඟීමක් කියලා වෙලාවකට මට හිතෙනවා. හැඟීමක් නිරායාසයෙන්ම එනවා නම්, ඒ හැඟීම සදාකාලිකයි කියලා මට හිතෙනවා.

මේ ලෝකෙ වෙනස් කරන්න බැරි වුණත්, වෙනසට ගරු කරන්නවත් අපිට නම්‍යශීලි වෙන්න පුළුවන් නම් හුඟක් වටිනවා. කොහොමත් තමන්ට දෙයක් වෙනතුරු කෙනෙක්ට උපරිම සර්ව සාධාරණීය වෙන්න පුළුවන්.

කොහොම වුණත්, හැම වෙලාවකම, හිතය දැනෙන්න ජීවත් වෙන්න. මම නම් හැම වෙලේම සතුටින් ඉන්න කෙනෙක්. වෙන්න පුළුවන් නරකම දේ හොයා ගත්තාම ඒ දේ නොවීම ගැන උපරිමෙන් සතුටු වෙන්න. මං පොඩි කාලෙම ඉගෙන ගත්තා..

සතුට පිරි අලුත් අවුරුද්දක්!

මම බස්රේඩියෝවේ, සිහිනය දිගෙන් සහ Buzz Cope  වැඩසටහනෙන් ඔයාව හමුවණ නෙරංජි වුණත්, බ්ලොග් එකෙන් ඔයාව හමුවණ නීනු වුණත්, බයිස්කෝප් සිංහලෙන් සබ් දාන නෙරංජි සුලක්ඛනා වුණත් මං තුළ ඉන්නෙ කවුද කියලා හරියටම මම තවම හොයනවා. ඒ කවුද කියලා මට හමුවන තාක් කල්, ඔබට එය හොයා ගන්න බැරි බව පමණක් මම දන්නවා. ඒකයි ජීවිතේ කියන්න.

හෙටත් මේ ගඟ ගලයි මේ ලෙස

නමුත් අද ගඟ හෙට මෙතන නැත.

අලුත් ගඟ නරඹන්න එන ඔබ

පෙර දවස මෙහි සිටි ඔබම වෙද????