-303- ලියුමක්.

2018-06-20
ආදරණීය ගැමුණු,

 ඔයා කොහෙ හරි මාව ඇහෙන මානෙක ඉන්නවා නම් අද දවසටත් හිනා  වෙනවා ඇති .අද පබ් එකේ ඔයාලාව Exhibit කළා. ඊයෙ නුගේගොඩ ආනන්ද සමරකෝන් පීඨෙ ඉඳන් පදික වේදිකාවෙන් මහ පාරට වෙනකල්, ඔයාලා පෝලිමට පින්තාරු වෙලා හිටියා. මට බහින්න හිතුණා. මං බැස්සෙ නෑ. අද මට පබ් එකට ගිහිං ඔයාව බලන්න හිතුණා. මං ගියෙ නෑ. සැමරුමක් පවා දෙකකට බෙදෙන තරමට දැන් ඒවා හරි ප්‍රදර්ශනකාරී. ත්‍රීමා අයියා, සීරු මාරුවට ඇඳපු පෝසටර් වල පරණ කවි අලුත් කරලා rotate කෙරුවට, ඒ අකුරු  වල වේදනාව මැද්දෙන් ගලපු සුන්දර කම මේ පෝස්ටර් එකකවත් මං දැක්කෙ නෑ. ඒ කාලෙ දේශපාලනේ කරපු කවුරුවත් දැන් දේශපාලනය කරන්නෙත් නෑ.

එයාලා ගාව තියන පින්තූරෙට වඩා ඔයාගෙ ගොඩක් පැහැදිළි පින්තූරයක් මං ගාව තියෙනවා. ඒ එකම පින්තූරෙ හැම විරු සමරුවකදිම දකිනවා. ඔයාගෙ පරණ අයිඩින්ටි පින්තූරයක් ඒක. අවුරුදු දාහතක් දහ අටකට වැඩි නෑ. මං හරියටම දන්නෙ නෑ. ඔයාගෙ ඩොකියුමන්ට් ඔක්කොම වූට් ඉන් එකේ මෙට්ටෙ අස්සෙන් අරන් ගිනි තිබ්බාට පස්සෙ, ඉතිරි වුණේ ඔච්චරයි කියලා මට ඔය පින්තූරෙ දුන්න කෙනා කිව්වෙ.

කෝම වුණත් හැම දවසකම ඔයා ගැන පහුගිය කාලෙ මොකක්ම හරි අලුත් ආරංචියක් ලැබුණා. ඔයා ආදරේ කරපු අය ගැන. ඔයාට ආදරේ කරපු අය ගැන. ඔයා කළ කී දේවල් ගැන ටික ටික හරි මතකයට නගා ගන්න තරම් තොරතුරු මට දැන් ලැබෙනවා. මට සතුටුයි ඔයා මැරෙන්න ඉස්සරලා දෙවනි අවුරුද්දෙ විභාගෙ ලියලා ඉවර කළාට. ඒකත් හරියටම මගේ උපන්දිනේ දවසෙ වුණ එකට මං කැමතියි.

ඒ ඉපදුණේ මම ම නොවුණත්, ඒ කාලෙ වගේම මං අදත් ඔයාව දන්න එකට, මට අදත් ඔයාව දැනෙන එකට, මම අදත් ඔයාව දකින එක ගැන මට පුදුමාකාර සතුටක් තියෙනවා. ජීවිතය ගලායනවා. ඒත් අසම්පූර්ණ ගතියක් දැනෙනවා. ඔයාගෙ තත් කැඩුණු ගිටාර් එක ලෝකෙ කොහෙ හරි තැනක මොකක් හරි විදිහකින් පවතිනවා නම්, ඒ අසම්පූර්ණත්වයෙ ඉතිරි ටික එතැන ඇති. අපි ආයෙ හමුවෙන්නෙ කවදාද කියලා නොදන්නවා වුණත්, පුංචි හරි බලාපොරොත්තුවක් එක් කරන්නෙම, අපි කවදා හරි මැරෙනවාය කියන හැඟීම විතරමයි. ඉන්න තැනක හොඳින් ඉන්න. ඔයාට හුඟක් අය පින් දෙනවා.

ධාරා.

-271- එක මොහොතක දිග කතාවක් -

ඒ නිකිණි සීතල පළාතම ගිනියම් කරපු දවස්. සිහිල වුණත් උපරිම මායිම පැන්න තැන හිටං පටන් ගන්නෙ උල්කාෂ්මෙකින් පැන නගින තරමෙ ගින්දරක්. "මොකද මේ අවේලාවෙ..?" බෝඩිමේ ඉස්සරහ ජෑම් ගහ පාමුල එන ඕනෙම පිටස්තරයෙක්ට ඉඳඟන්න ලෑල්ලක් දාලා තියෙද්දිත්, බිත්තියට පිට දීලා අන්ධකාරෙ කළුවර මනින එයාගෙන් මං ඇහුවා.

චිමිනි ලාම්පු වුණත් කණාමැදිරි එළියට පෑහෙන්න පත්තු කරපු දවස් නිසා කවුරුවත් කලුවරට බය වුණේ නෑ. "ඇවිත් ඉඳගන්න." සැනසිලිදායක හඬකින් ඔහු කිව්වා. ඒත් පුරුදු ඉසියුම් හිනාව ඒ මූණේ නෑ කියලා මට අන්ධකාරෙදිත් දැනුණා. "හිත කරදරෙන්ද? " අන්ධකාරයත් එක්ක සමපාත වෙච්ච ඒ මූණට මං එබුණා.
"මට බයයි" ඒ වචන දෙක ඒ මුවින් ගිලිහෙද්දි, ඒ ශරීරෙට වඩා දහස් ගුණයක වෙව්ලුමක් මගේ ශරීරෙ පත්ලෙන් මතුවුණා. බය කියන වචනෙ මීට කලින් කවමදාවත් පිටනොවුණු ආගන්තුක වචනයක් නිසා මං මට මතක විදිහට මිනිත්තු කිහිපයකටම තිගැස්සුණා.

ඒ හැඟීම අවසාන වෙන්න මොහොතක් තියෙද්දි, එයා සාක්කුවෙන් හීනි තුණ්ඩු කෑල්ලක් එළියට ගත්තා. "මට ලියුම ඇවිත්.." ඇඟිලි ‍අස්සෙ අඩමානෙට රැඳිච්ච ඒ පුංචි කඩදාසිය, මං අල්ලගත්තා. එය දිග හැරියට පසුවත් මගේ හැඟීම් වෙනස් නොවුණු බව එයා අඳුරේම සටහන් කරගත්තා. " ඔයාට බය නැද්ද? " තමන්ටම සරදම් කරගන්න ආකාරෙ හිනාවක් ඔහුගේ ඇස් වලත් තොල් වලත් තිබුණු බව, කියවන්න කළුවර මට බාධා කළේ නෑ. "මං පුදුම වෙලා හිටියෙ මෙච්චර කාලෙකට මේ වගේ දෙයක් ආපු නැති එක ගැන." ඇසිල්ලේ පැන නැගුණ බිය, වේදනාව සියල්ල තුරුළු කරගෙන ඒ දරදඬු බාහුවේ මම තදින් එල්ලුණා.

"මාව අඳුනන වගක්වත් කාටවත්වම අඟවන්න එපා. මං ගැන දැනුමක් ඇතිවෙන හැම දෙයක්ම අද රෑම පුච්චලා දාන්න. අපේ ලියුමක් වත් තියාගන්න එපා." ඒ ඇඟිලි මගේ ඇඟිලි වල තද වුණා. ඒ ඇස් වල කඳුළු බිංදු හිර වෙලා ගල් ගැහුණ බව, බිඳුණු කටහඬ මට කිව්වා. මං නිහඬවම අහගෙන හිටියා. පුළුවන් තරම් ඒ වචන මතක තියාගන්න මං උත්සාහ කළා. " තනිවම නිදා ගන්න එපා. අසනීප නොවී ඉන්න බලන්න." ජීවිතේ අවසාන අවවාද ටික දෙන්න සූදානම් වෙන විදිහට, හැමදේම කියාගෙන යද්දි, මාව ඇතුළතින් සීතල වුණා. " මං හිතලා අසනීප වෙන්නෙ නෑ.." මගෙ ඇස් දෙකේ කඳුළු නවත්තන්න මට බැරි වුණා.." මං ඒක දන්නවා දෙයියනේ . මට බයයි..මට ළඟ ඉන්න බැරි වෙයි කියලා." ඒ හඬේ තිබුණේම වේදනාව. ඒ වේදනාව මාව අයිස් කන්දකට හිර කරන්න පටන් ගත්තා.

" මේ කරදර කවදා ඉවර වෙයිද?" නිතරම උත්තර අහන උත්තර නැති ප්‍රශ්නෙ, ආයෙම මම එයාගෙන් ඇහුවා. "කරදර ඉවරවෙයි . ඒත් ඒ දවසයි කවුරුත් නොදන්නෙ.." පළමුවරට මේ මොහොතෙ නැඟුණු ඔහුගෙ මන්දස්මිතය මගේ හිත ඩිංගක් එළිය කළා. " එදාට අපි ජීවත් වෙයිද මංදා." මං පුංචි හිනාවක හැඟීම එක්ක, ඒ කතාව දිග දුරට ඇද්දා. "අමාරුවෙන් හරි ජීවත් වුණොත්, අපිට තව ආදරේ කරන්න වෙලාව ලැබෙනවා." එයා මගේ නළල පරිස්සමට සිප ගත්තා.පුරුදු විදිහටම හිස අතගෑවා. "මං යන්න ඕනෙ. මට මුළු රෑම මෙතන ඉන්න බැහැනෙ. හෙට ඕනෙ ඩොකියුමන්ට්ස් වගයක් තියෙනවා ලෑස්ති කරන්න." ඔහු ආයෙම පාරක් හිනාවුණා. මං ඇස් වලින් එයාව අත් නොහැරම, නොපෙනෙන තුරුම බලා හිටියා. එයාගෙ ආදරේ අමතක නොකරම, මං බෝඩිමේ දොර වැහුවා.

චිමිනි ලාම්පුවෙ දුර්වල එළිය මෙරුවෙක් එනතුරු මඟ බලා හිටියා. මං ඇස් පියාගෙන කරදර කාලෙ ඉක්මනින් ඉවර වෙන්න ප්‍රාර්ථනා කළා. ඉසියුම් සීතලක් මගේ හැම නහරකම, හැම රුධිර කේශ නාලිකාවකම ක්ෂණිකයෙන් ඇදෙන්න පටන්ගත්තා. ඉන් පස්සෙ මට මහා සුවයක් දැනුණා.

26-08-1989