9/2/15

-260- සුළඟට ඇරුණු සටහන

4 comments:
මහජන පුස්තකාලයේ අසල හිඳ නිදි ගත් නාඳුනන යුවතියකගේ සටහන් පොතකින් පිටපත් කරගතිමි.
ඇයත් නොදැනම මේ පිටුව සුළඟට දිග හැරී තිබිණි.



නවකතාවල විත්‍රපටි වල තියෙන දේවල් ජීවිතය වෙන්නෙ නැතිවට, එයින් බිංදුවක තරම් දෙයක් වත් හැබෑ ජීවිතේදි අත් විඳින්න ලැබෙනවා නම්, මිනිස්සු හරි වාසනාවන්තයි. සමහර විට ඒ නළු නිළියොවත්, තමන් රංගනය තුළ වින්ද ජීවිතය එක දවසක් වත් ඇත්තට විඳලා නැතිව ඇති. මිනිස්සු නළු නිළියන්ට ආදරය කරන්නෙ, ඔවුන්ගෙ රූප වල තියෙන කාන්තියටම නෙවෙයි. තමන්ට තමන් කැමති දේ විඳ ගන්න දැක ගන්න ඔවුන් විසින් ඉඩ ලබා දෙන කොට දැනෙන කෘතඥ්‍යතාවයට.

මේ ලෝකෙ වැඩියෙන් පොත් විකිණෙන ලේඛකයො අතරෙ කෙනෙක් තමයි ස්පාර්කල්ස්. එයා ලියන්නෙම ආදර කතා. ආදරය ලබා ගන්න ආසා කරන අයගෙ කතා. ඒක මඟ හැරෙනකොට සටන් කරන අයගෙ කතා. කොහොම නමුත් අන්තිමේ දී හැම කතාවකම ඉතිරිය ආදරය. මාත් කවදා හරි ඒ වගේ කෙනෙක් වෙන්න ඕනෙ. ආදරය ගැන ලියන කෙනෙක්. ආදර කතා හැම වෙලාවෙම මල් කතා නෙවෙයි. අපිට ඒවා මල් කතා වගේ පේන්නෙ අපි ආදරේ ගැන හරියටම නොදන්න නිසයි.

මම ආදරේ කියන වචනෙ කොයි තරම් බරද මායාවී ද කියලා මුලින්ම ඉගෙන ගත්තෙ, මම ආදරේ කරන කෙනා එයාගෙ ඉපැරණි පෙම්වතියකට ලියපු පරණ ලියුමක් කියවලා. මට කවමදාවත් එයා ඒ වගේ ලියුමක් එවලා නැති නිසා මට ඒ තරම් ආදරේද කියලා මං දන්නෙ නෑ. හැබැයි මං ඒක ප්‍රශ්න කරන්න යන්නෙ නෑ. ඒක තේරුමක් නැති දෙයක්. සමහරක් දාට මම මටම කියලා ලියුමක් ලියාගෙන හංගලා තියලා අකුරු අමතක වුණ දාට ආයෙම කියවනවා. ඒකෙන් මම ලියුමක් එනතුරු බලාගෙන ඉන්නවා කියවෙන්නෙ නෑ. මට ලියුමක් ගැන කිසිම හැඟීමක් නෑ. ඒත් එකපාරටම ලියුමක් මට ඔහුගෙන් ලැබුණොත් මං කොයි තරම් සතුටු වෙයිද කියලා මම දන්නෙත් නෑ. ඔහු දැන් ඒ පෙම්වතියට ආදරය කරපු කාලෙට වඩා වැඩිමහල් වෙලා නිසා සමහර විට ලියුම් කියන්නෙ බොරු දෙයක් කියලා හිතනවා ඇති. එහෙමත් නැත්තම් ලියුම් ලියන්න ආසා කළත්, ලියුමක් ලියන්න තරම් ආදරයක් මං ගැන නැතිව ඇති.ස්පාර්කලස් ගේ Longest Ride එකේ රූත් ලියපු ලියුම් පෙට්ටිය වගේ එකක් මටත් හම්බෙනවා නං ඇත්තටම මට කවමදාවත් මටම ලියුම් තැපැල් කරගන්න ඕනෙ නැති වෙයි.

Walk to Remember වල ජෙම් සුලිවැන් ගෙයි, මගෙයි තියෙන එකම වෙනස එයා ට ලියුකේමියාව තියෙන එකයි. මට පෙනහලු වල නාල හීනි එකයි විතරයි. ඉතින් මමත් කාටර් වගේ කෙනෙක් එනතුරු බලා ඉන්න එක වැරදිද. ඒ වගේ අය ඇත්ත ලෝකෙ ඇත්තේම නැද්ද? එහෙම මම මගෙන්ම අහන වෙලාවට මට හිතෙනවා හැමෝම නවකතා පොත් වල, චිත්‍රපටි වල  චරිත වගේ වෙන්න  උත්සාහ දරන්නෙ ලෝකෙට පෙනෙන්න විතරයි කියලා. මට හමුවෙලා තියෙන සිය දහස් ගාණක් අය අතරෙ කාටර් වගේ කෙනෙක් මම දැකලා තියනවා නම් ඒ  තවත් නවකතාවකම විතරයි.

හැම වෙලාවකම......

එතැනින් එහාට ඒ පොත හුළඟට පෙරලුණේම නෑ..  ඈ ඇහැරුණා. ඉන්පස්සෙ මට පොතට එබෙන්න බැරි වුණා.

7/31/15

-259- රැඳීම!

2 comments:

පැරණි මතකය රැඳුණු තැන් වල
ආයෙ අලුතින් ඇවිදින්න යමි...
ඒ දවස් වල ආව ගිය අය
කොයි කොහේ සැගවුණිද විමසමි..

වේගයෙන් ප්‍රේමයෙ බැඳුණු අය
සෙමින් වෙන් වී දෙතැන නැවතී..
වෙනත් අය හා අතින් අත ගෙන
අලුත් කවියක අකුරු අහුලති..

දෙපාරක් ගලනා ගඟක් නැති
දෙපාරක් දකිනා කෙනෙක් නැති
ඒ දවස් වල ආව ගිය අය
කොයි කොහේදැයි කුමට විමසමි..

6/30/15

-258- සටහනක් ලියා තබමි

6 comments:



ඒ වෙලාවෙ මම හිටියෙ ඔබ්සවේෂන් රිපෝට් එක ලියමින්. වෙලාව රෑ අටට කිට්ටුයි. දවසේ මුල්ම වතාවට මොබයිල් එක නාද වුණා.
“ එක ළඟ ට්‍රිප් දෙකක් යන්න දෙන්න බෑ කියලා අම්මා ජන්ගල් බීච් ගමන යන්න එපා කිව්වා බං“
අමාලිගෙ කට හඬේ දුකත් කේන්තියත් තැවරිලා තිබුණා.

ඒ ගමන ගැන මුල ඉඳන්ම කිසිම ආසාවක්වත් ඕනෑකමක්වත් නොතිබ්බ හින්දාම ඒ වචන වලින් මට ෆීල්  වුණේ නෑ.. යන්නයි කියලාවත් වුවමනාවක් නොතිබ්බ ගමනක් තව කෙනෙක් ගියත්, නැතත් මට මොකද. එ් අනනුකම්පීය ගතිය නෙවෙයි. සමාන්‍යයෙන් මගෙ හැටි.

“ මට හරි පාලුයි කෙල්ල. හෙට ඉස්කෝලෙ ඇරුණාම හයිලෙවල් එකට වරෙන්.. මට උඹ එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕනෙ.“ ඈ ඇගේ කෙටි දුරකථන ඇමතුම එතැනින් අවසන් කළා.

පාළුව කියන්නෙ කාටත් දැනෙන දෙයක්. මට දැනුමක් තේරුමක් ඇති කාලෙ ඉඳන් මං දැනන් හිටිය එකම දේ ත් පාළුව. ඒ නිසාම මට ඒ ගැන හරිම ලොකු හුරුවක් තිබුණා. ඒ වෙලාවට පොතක් කියවන්න. චිත්‍රපටියක් බලන්න.. වෙන මොනාම හරි දෙයක් කරන්න මං ටිකෙන් ටික හුරු පුරුදු වුණා. වෙන අයගෙ පාළුව තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුණත් ඒවාට දෙන්න විසඳුම් මං ළඟ තිබුණෙ නැත්තෙ එක එක්කෙනාගෙ හැඟීම් එක එක්කෙනාට වෙනස් බව මම දන්න නිසා. ඒත් මං පාළුව හුදකලාව ගැන යාළුවො කියන දේවල් අහගෙන ඉන්න කෙනෙක් බවට පත් වුණේ, වදයක්  වගේම වාදයකුත් නොකර කියන ඕනෙම දෙයක් අහගෙන ඉන්න හුරු පුරුද්ද සහජයෙන්ම මට ලැබිලා තිබුණු නිසායි.

ඉතින් අද හවස ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ඈ කියපු විදිහටම මං ඈව මුණ ගැහුණා. KFC එක පුරාම ඉන්න නා නාප්‍රකාර සෙනඟ අතර දවල් කෑමට අපිත් නිදහස් තැනක් බලලා ඉඳ ගත්තා. පුරුද්දට යන කෑම කඩයක් නොවුණත්, මං KFC කෑම වලට ටිකක් කැමතියි. ඒ නිසා උණු දිවා ආහාරය එක්ක ඕනෙම නීරස කතාවකට සවන් දීමේ පහසුවක් මට ලැබුණා.    

“  හුඟක් කොල්ලො තමන්ගෙ කෙල්ලො එක්ක දවසට පැය දෙකක්වත් කතා කරනවා. ඇයි එයාට බැරි මා එක්ක දවසකට විනාඩි දහයක් කතා කරන්න. “ ඈ  දුක් කෝච්චියෙ පළවෙනි පෙට්ටියට නැගලා සෑහෙන දුරක් යන්න ස්ටාර්ට් එක ගත්තා. ඈ කියන දේ ඇහුණත් මම ඇස් තිබ්බෙ එහා මේසයේ උන්නු සුදු පැහැ ස්ලීව්ලස් ටොප් එකකින් සැරැහුණු හීන්දෑරි ගැහැණු ළමයා දිහාවට.

ඈ තමා ඉදිරියේ ඉන්න පිරිමි ළමයා දිහාවෙ නිකටට අත තියාගන මේසෙට වාරු වෙලා බලන් ඉන්නවා.. ඔහු හිටියෙ දිගම දිග දුරකථන ඇමතුමක. ඒක කාටද කින්ද මන්ද කියලා නොදන්නවා වුණත් විනාඩි පහළොවක් විතර ඇදුණා.

“ ෆෝන් එක කියන්නෙ මහ පුදුම දෙයක් අමාලි.. අපි ළඟ ඇත්තටම ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් අපිව වෙන් කරලා..දුර ඉන්න අයට ළං කරන්න පුළුවන් මැජික් එකක්."
මම අමාලිට කිව්වා.
ඒකෙන් ඇගෙ හිත හැදෙන දෙයක් කියන්න අවශ්‍ය උත්සාහයට ස්ටාර්ට් එක නොමිලේම ලැබුණා.

“ තමන්ට ලැබිලා තියන දේට සතුටුවෙන්න, එයා දවසකට වතාවක් හරි කතා කරනවානෙ කියලා ඔයාගෙ හිත හදන කුහක කම මට නෑ. ඒත් ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වෙන පාරට දුවගෙන ගිහින්, ඩයලොග් එකෙන් එවන ඇලට් මැසේජ් එකක් දකිනවාට වඩා, දවසකට එයාගෙන් මැසේජ් දෙක තුනක් වත් එන එක සෑහෙන ලොකු දෙයක් නෙවීද? “

මගේ කතාවට ඈ විරුද්ධ වුණේ නැතත් සෑහිමකට පත් වුණු බවක් තිබුණෙ නෑ.. මම සද්ද නැතිවම බැදපු කරපිංචි කොළයක් හැපුවා. එහා පැත්තෙ මේසෙ දැරිවිගෙ ඉවසීමේ රතු කට්ට පැනලා තිබුණා. තව ටිකකින් දෙබස් ටිකක් සද්දෙට ඇහෙන්න පුළුවන්. KFC, MacDonald කියන්නෙ කෑම කන අතර කතා කරන්න ඉඩ පහසුව තිබ්බාට, ප්‍රේම කරන්න හෝ ප්‍රේමය විමසන්න හොඳ තැන් නොවෙන බව අපේ රටේ අය තවමත් තේරුම් අරන් නැති කම ගැන මට ටිකක් දුක හිතුණා. ගොඩක් දුක හිතනවා නම් තව කොයි තරම් දේ තියෙනවාද? කියලා හිතලා මම පෙප්සි උගුරුක් බිව්වා.

හැම කෙනෙක්ටම තමන් හොයන තමන්ගේ පරිකල්පනික සිහින කුමාරයා හෝ කුමාරිය ලැබෙන්නෙ නෑ. ලැබුණත් ඒ රූප සහ ගුණ වල පැවැත්ම ගැන සදාකාලික වගකීම් සහතිකයක් තියෙනවාද? ඒ තවත් කෙනෙක් විතරයි. හැම මනුස්සයෙක්ම තමන්ටම කියලා  ප්‍රතිරූපයක් ගොඩ නගා ගන්න උත්සාහ කරනවා. ඒත් ඒ හැම කෙනෙක් ඇතුළෙම සහජ චරිතයක් තියෙනවා. කෙනෙක් මුලින්ම අපිට පෙන්වන්නෙත්, අපි  මුලින්ම දකින්නෙත් ප්‍රතිරූපය. ඇඳුම් පැළඳුම්, කතා බහ , හැසිරීම සහ ලියවිලි වල පවා තියෙන්නෙ කෙනෙක් තමන්ට අනන්‍ය ලෙස ගොඩ නගපු ප්‍රතිරූපය.  අපි සමහරු එක්ක හිතවත් වෙලා සමහරුන් එක්ක අමනාප වෙන්නෙ මේ ප්‍රතිරූප වලට තියෙන පුද්ගලික කැමැත්ත අකමැත්ත නිසා. ප්‍රතිරූපය නිරන්තරයෙන් චරිතයට බද්ධ වුණූ දෙයක් නොවුණු නිසා ඇතැමෙක්ගෙ චරිතයයි ප්‍රතිරූපයයි අතර සෑහෙන දුරක් තියෙන්න පුළුවන්. තමන්ගෙ සහජයට කොහෙත්ම නොගැළපෙන ප්‍රතිරූප මේන්ටේන් කරන එක හරිම තාවකාලිකයි. ඒ නිසාමයි මිනිස්සු එක්ක සැබෑවට ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.

කෙනෙක්ව නිරන්තරයෙන් දකිද්දි, ආස්‍රය කරද්දි, කතා බහ කරද්දි අපි එක්ක වැඩිපුරම මුණ ගැහෙන්නෙ චරිතයක්. ප්‍රතිරූපයට සැබෑව හා නිරන්තරය තුර වෙනස්ම විදිහට පැවතෙන්න අමාරුයි. නිර්මාණාත්මක වෙන්නත් අමාරුයි.

අමාලිට මේ ටික කියන්න මට ඕනෙ කළේ කාලෙක ඉඳන්. ඒ කොහොම වුණත් අමාලිගෙ හිත හදන්න මට සෑහෙනම අමාරු වුණා. ප්‍රේමය ඇතුළෙ විඳවීම කිසිම තේරුමක් නෑ. අප අවට ඉන්න පුද්ගලයො වගේම ජීවිතයත් හරිම අවස්ථාවාදියි.  මට වඩා වැඩිමහල් වුණත් අමාලිට ඒක තේරුම් කරවන්න කවමදාවත් බැරි නිසා මම මගේ පෙනහළු වලට වෙහෙස කර කර වදන වෙනුවෙන් ඔක්සිජන් එකතු කරන එක අතෑරලා දැම්මා.






5/30/15

-257- මැයි මතක සටහන්

4 comments:

සදාකාලයේ සිට

නුඹ නාඳුනන නිම්නයන් ගැන දැනගත යුතුය. මන්ද යත්, ඒවා මැදින් පුංචි ගංගා ගලා යන බැවිනි.  එම ගංගා දෙපස අඳුනන මල් පිපිය හැකි බැවිනි. ඉතින් මා නුඹට කෙතරම් ආදරය කරනවා දැයි පැවසීමට, ඒ මල් සියල්ලේම සුවඳ මා සොයා ගත යුතුව ඇත. හදිසියේ ඇතිවන ආදරය හිර වූ විදුලියක තරම් අහම්බය ඇදැහිය හැකි නොවේ නම් ඔබට, ඔබ මේ ආදරය විශ්වාස නොකරාවි.. සැබැවින්ම. අවිශ්වාස කරනා සියල්ලම බොරු නොවන බැවින්, ඔබට එය විශ්වාස කිරීමට හැකියි. දන්නවාද? නැහැ මම පෙමින් බැඳුණේ, ඔබෙ කිසියම් දෙයකට, ඔබ විසින් පෙන්වූ දෙයකට හෝ ඔබගෙයි කියන ලද දෙයකට. මා පෙම් කරන්නේ ඔබ තුළ සිටින ඔබට. ඔබේ සිතිවිලි ඔබ අපට පෙන්වන සුන්දරත්වයට නොව, ඒවා ගලා යන ඔබේ සිතිවිල්ලේ අලංකාරයට. සෑම නිම්නයක්ම අඳුරු නොවන නිසා ඔබ ද ආලෝකය දැක ඇතුවාට සැක නැත. සමහර විට ඔබ ඔබටම අයත් ආලෝකයේ කිරණ මත සිටිනවා විය හැකිය. එවිට ඔබට අලුත් ආලෝකයක් නොපෙනෙන්නටත් ඉඩ ඇත. එහෙත් මෙහි ආලෝකය ඕනෑතරම් ඇති බව ඔබට කිව යුතුය.

පාර සොයා ගැනීමට අවැසි නම්, එහෙ මෙහෙ වැටුණු පුංචි මල් වල සුවඳින් අසා දැන ගත හැකිය. ඒ ඔබමදැයි සැක හැර දැන ගැනීමට, කිසිවක් ම නොසිතා, නුඹේ සිතිවිල්ලේ ගැඹුරටත් අද්දරත්  යා වන තැන සිට ගත යුතුය. ඉතින්, ඉර ඇහැරෙන ඉසව්වෙන්ම වස්සානය පැමිණෙන්නේ බොහෝ කලාතුරකිනි.

මැයි 25
උදෑසන හයයි පහළොවේ සිට හයයි විසි පහ පමණ වන විනාඩි දහය කොස්වත්ත හන්දිය අදත් හරිම කලබලය. මිනිත්තුවෙන් මිනිත්තුවට සිසු සැරි ලංගම බස් ආරම්භ වන්නේ පොදු පාසල් සේවයෙනි. සෑම ජාතික පාසලකටම අයත් බස් රථ ඉතාම වේගයෙන් ගසාගෙන යයි. හැකි ඉක්මනින් ඔවුන් අයත් තාප්ප අතර ගාල් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය බව කොන්දොස්තර හා රියදුරු මහතුන් සිතනවා වැන්න. කුඩා නැවතුමකදී පවා නොසරුප් වදනකින් හන්දියේ තනිවම සිටගෙන සිටිනා පාසල් සිසුවියකට අඩත්තේට්ටම් කිරීම නවයොවුන් කොලුකම දැයි සිතෙන තරමට සුලබ දසුනක් වී ඇත. ඒ වදන් වල විහිලු නොව සැම විටම ගැබ්ව ඇත්තේ අපහාසයයි.
එතැන් සිට මා මගේ මතකය වසර කිහිපයක ආපස්සට රැගෙන යමි. ඉස්සර පොදු පාසල් බසය හයයි පහට පමණ කොස්වත්තෙන් හඹා යන අතර හයයි විස්සට අප මරදානෙන් බසින බව මට මතකය. බසයෙන් බසින විටම අප පාර පන්වන්නට ඉදිරිපත් වූ රිය නියාමක අයියලා හා පොලිස් මාමලාගේ මුහුණු තාමත් විදුලි මෙන් හිත තුළ ඇඳී මැකී යන ඡායාවන් ය. මුතු ඇමුණුවා වාගේ මුතු පොටකට ආදී ලෙස බසින්නට බැරි වුණත්, එකා පිට එකා පෙරලාගෙන බැස්සත් අපිට ඒ බස් තුළ ගමනානන්තය දක්වා අපමණ ආරක්ෂාව තිබිණි. පොදු පාසැල් බසයේ පා පුවරුව අසල යන අයියලා ඉතා කරුණාවන්ත මෙන්ම සැර ගතියක් පෙන්වූ සමහර විට ශිෂ්‍ය නායක අය වූ නිසා බස් රථය සාමකාමී නොවූවද සැම විටම ගෞරවය ආරක්ෂා වන තැනක් විය. කුඩා මල්ලියාගේ සිට අයියා දක්වාම සෙනෙහෙබර සහෝදරකම් දරා සිටි බව මගේ මතකයේ ඇත. මම මේ කතා කරන්නේ ඈත අතීතයක් ගැන නොවන මුත් අද වන විට තත්වය මෙතරම් කනපිට හැරෙන්නට තරම්
ළමා කාලය ළමයින්ගෙන් ද, නව යෞවනය යෞවනයන්ගෙන්ද උදුරා ගන්නේ කවුරුන්ද? කුමන බලවේගයකින්ද?

මැයි 23
ප්‍රේමයේ උපදින්නේ කොතැනදැයි මම කිසි දිනෙක කිසිවෙකුගෙන් නොඅසමි. නුඹ කෙරෙහි, නුඹ නොදැනම උපන් ප්‍රේමය පිළිබඳව මා දැනගත් දින සිට ඒ පැනයට පිළිතුරු සෙවීම මා නතර කර දැමුවෙමි. තමන් වෙත කිසිවක් නොකළ මිනිසෙකු ගැන හදිසියේ ප්‍රේමයක් දෙවියන් හට වත් ඇති නොවන බව දැනීමෙන්, එවැන්නක් හටගත හැකිදැයි නුඹ මගෙන් ප්‍රශ්න කිරීම ඉතා සාධාරණය. එහෙත් ප්‍රේමය යනු විශ්වාසයක් මිස, ගනුදෙනුවක් නොවන බව මා ඉගෙනගත් දින සිට ඉන් ගැටලුවක් පැන නොනැග්ගේය. නැවත නැවතත් හැඟවිය යුත්තේ මෙකී පෙම මා හඳුනා ගත්තේ රුවකින් අකුරකින් ගොඩ නගන ලද පෞරුෂයකට නොව ඔබ තුළින් ඔබව දැකගැනීමට ලැබීමේ ප්‍රහර්ෂයෙන් බවයි. ඉතින් මා ප්‍රේමවන්තය, මා නොහඳුනන ඔබට මා මෙසේ කියමි. සැමවිටම දේව දූතයන් ප්‍රේමය ගෙන ඔබ බලාපොරොත්තු වන ස්වරූපයෙන්ම පැමිණෙන්නේ නැත.

මැයි 12
සිදු කරන ලද ඕනෑම දරුණු අසාධාරණයක් සඳහා අති සාධාරණ හේතු පවතින එකම ප්‍රපංචය ආදරයයි.

මැයි 7
නැවතුමක් නොමැතිවම
පෙළින් පෙළ ගලා යන
සෙනහෙබර දඟකාර
කට හඬක් අහන්නට
බොරු හේතු හදාගෙන
අමතනා එක තමයි
සෑහෙන්න වෙහෙසකර..
නැද්ද ලාබෙට ගන්න
අලුත් හේතුවක් මට ?

මැයි 2

බොරැල්ල කනත්ත මත ඇවිද යන ඕනෑම කෙනෙකුට දැකිය හැක්කේ කළු සුදු හා අලු පැහැති සොහොන් කොත් පමණි. ඒ පැහැයන්ගේ එකතුව මලානික හැඟුම් ගණනාවක් හිතේ ඇති කරයි. සොහොන් කොත් මලානික විය යතු නැත. ඒවා තැනෙන්නේ මිය ගිය අයට නොව ජීවත් වෙන අයට ය. මිය ගිය අයගේ මතකය සිත තුළින් මිය යාම වළක්වනු පිණිසයි. එබැවින් පෙර මතකයන් හී වර්ණ සොහොන් කොත් මත තැවරිය යුතුය. ඒවා පාට කළ යුතුය!!

අප්‍රේල් 23
කල්පයක් සිත පෙරම් නොපිරූ
කාලයේ වැලි අතර නොවැලූ
ප්‍රේමයක් විය හැකිද ලොව තුළ
ඇසිල්ලක මතු වූ...

ආල හැඟුමේ ගිලී නැහැවෙන
පෙම් මලින් සිත් යහන සරසන
සෙනහෙසක් විය හැකිද ලොව තුළ
ඇසිල්ලක මතු වූ.... ?