9/12/16

269 -විශ්ව ගම්මානයේ ළිඳ ළඟ සිට

ස්ත්‍රීවාදය නම් වචනය දේශපාලනික වන ප්‍රමාණයටම ගැහැණුකම යන්න බායාදු වන වචනයකි. මේ කොයි වචනයෙනුත් හඳුන්වන්නේ ස්ත්‍රීත්වයට හිමි වටිනාකමේ වපසරියයි. සයිබර් ලෝකය තුළ පිරිමි අනන්තවත් අපහාසයට ලක්වුවද ඒ අපහාස මත එල්ලි එල්ලී සිටිමින් එය ඉදිරියට රැගෙන යාමට පිරිමින් සැමවිටම මැලි වෙයි. එහෙත් ස්ත්‍රියකට යම් අපහාසයක් වේ නම් එය නැවත නැවතත් සිහිකරමින්, විඳිමින් කාමුක ප්‍රචණ්ඩත්වයටම යන තෙක් අපහාස කිරීමට සයිබර් ලෝලීහු කිසිවිටකත් මැලි නොවෙති. සරලවම එය විරුද්ද ලිංගික ආකර්ෂණයෙන් මඩනා සිතිවිලි පරම්පරාව නිසා සහ ලිංගික ඉරිසියාව නිසා ඇතිවන්නක් බව බොහෝ මනෝවිද්‍යාඥවරුන්ගේ මතයයි.
සයිබර් ප්‍රචණ්ඩත්වය යනු අලුත් දෙයක් නොවන්නේ සයිබරය හරහා ගනුදෙනු කරන සියල්ලෝම මිනිසුන් වන නිසාය. සාමාන්‍ය සමාජය තුළ වුවද ප්‍රචණ්ඩත්වය සෑමකාලයකදීම දක්නට ලැබෙයි. යම් සිදුවීම පුවතක්ව පැතිර යන උපරිම ප්‍රදේශය දක්වා එහි උපහාසය ද අපහාසය ද පැතිර යයි. එය කාන්තාවක් කෙරේ බැඳෙන්නේ නම් පැතිරයාමේ වේගය සහ ප්‍රදේශය ඉතා වැඩි වේ. එයට හේතුව පිරිමින් පුවතට දෙන තටු රැගෙන වේගයෙන් ඉගිලීමට අනෙක් කාන්තාවෝ ද බොහෝ විට බලා සිටින බැවිනි.
කාන්තාවකට සිදුවන යම් ගැටලුවකදී, ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට කාන්තාවෝද බොහෝ විට මැලිවෙති. මන්ද යත් ඒ සාමුහික අපහාසයට ඇති බිය සහ සිය වර්ගයා කෙරෙහිම ඇති තද බල ඉරිසියාව  නිසාය.
පවතින සමාජ උපනතියට ගෝචර නොවන යමක් යම් මිනිසෙක් හෝ ගැහැණියක් විසින් සිදු කිරීම අනෙකුත් ජනසමාජයේ උපහාසයට මෙන්ම අපහාසයටද ලක්වීම ස්වභාවිකයැයි සැවොම සිතති. එය වැරදිද නිවැරදිද යන්නට වඩා එය අපූර්ව බවකින් යුක්ත වීම මූලික ගැටලුව විය හැකිය. මේ දින වල නිරන්තරයෙන් කතාබහට ලක්වන සමාජ සිද්ධි බොහෝමයක් මින්පෙර නොදුටු විරූ නිසා සහ ප්‍රථමයෙන් පුවත් බවට පත් වී දෙවැනුව එක් එක් සමාජ මට්ටම් අතරට ගොස් වෛරසයක් මෙන් ව්‍යාප්ත වී ගිය නිසා එම සිද්ධි වලට අනන්‍ය වටිනකම් එක් විය. එවිට සමාජ ශෝධනීය අරමුණ නැමති අයිසිං තට්ටුවෙන් වසා ගත් වෛරය සහ අනියත භාවය නැමති ගොම පිඬ ගඳ ගස්සනු ලබන්නේ සමාජයේ මානවයාට ඇති හිමිකම් සමූහයයි.
මානවයා වහල් සමාජයෙන්ද වැඩවසම් සමාජයටද , ඉන් ධනේෂ්වරය සමාජයට පිවිසි අතර නීතිය යන්න බිහි කරගත්තේ සත්වයාට වඩා තමා ඉහළින් සිටින නිසාය. යම් වරදක් වේ නම් එයට දඬුවමක් තිබිය යුතුය. ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක නොහොබියැයි සම්මත වචනයකින් හෝ හැසිරීමකින් යමෙක් අපහසුවට ලක්වේ නම් එයට ක්‍රියාත්මක විය යුත්තේ නීතියයි. එහෙත් අද එය වීඩායෝවක් ලෙස අප්ලෝඩ් වන අතර, සයිබර් සමාජ ශෝධක සුදු රෙඳි හැඳගත් ඉච්ඡා භංග චරිත මහා විරුවන් සේ ඒවාට එරෙහිව නැගී සිටිති
මත ප්‍රකාශ කිරීම හා සංවාදය යනු සැබැවින්ම මානවීය ගුණ ඉස්මතු කරන, මානව සබඳතා ඇති කරන සහ තර කරන සංසිද්ධියක් වුවද ඒ හරහා පීඩාවට පත් කිරීම්, පහර ගැසීම් කොයිතරම් දුරට ගරු කටයුතු සමාජයකට උචිතදැයි කල්පනා කළ යුතුය.
අද වන විට සයිබර් අවකාශය මිනිසුන් විසින් සීමා විරහිතව සිය නිවස්න කරගෙන ඇති බැවින් එදාට වැඩි වේගයෙන්, සීමා මායිම් රහිතව පුවතක් පැතිර යාමේ වේගයක් පවතී. මෙකී ප්‍රදර්ශනාත්මක සමාජය තුළ අනෙකාගේ වින්දනය සහ පුද්ගලිකත්වය සයිබර් ප්‍රේක්ෂකයන් බොහෝ විට ගරු නොකරයි. එයට හේතුව තමාට වෙනත් පෞරුෂයක් දැරීමට මෙකී අවකාශය තුළ ඇති හැකියාවයි. මෙහිදී එවන්නන්නට ඇනොනිමස් හෝ සුඩොනිමස් ආදී භාවයන්ගෙන් පෙනීසිටීමින් සැබෑ ලොවේ තමන් තුළ වෙසෙන, එහෙත් සියත්ව යටපත් කරගත් තිරස්චීන සිතිවිලි එළිදක්වා ගැනීමද හැකියාව පවතී.
සයිබරය තුළ දේවල් උපදින්නේ නැත. ඒවා ගෙනත් දමන ලද ඒවාය. ඒවා ගෙනත් දමන අයගෙන් මුලින්ම මානව හිමිකම් ප්‍රශ්න කළ යුතුය. තමාගේ කෙනෙක්ට මෙනැන්නක් වන විට එරෙහිවීම කෑගැසීම මෙන්ම අනෙකාටද ඒ වේදනාව ඒ හා සමානවම දැනෙන බව තේරුම් ගැනීමට තරම් අපට බුද්ධිමත් විය යුතුය. අවසානයේ මැක්කාගේ කතාව මෙන් දිගු කාලීනව යුද්ධයක් පැවති රටකට මෙය තරමක් අපහසුය. මන්ද යත් ප්‍රචණ්ඩත්වය තුළම ජීවත් වූ මිනිසුන් එකී ප්‍රචණ්ඩත්වය නැති තැන කරකියාගත නොහැකි තැනට පත්වී සිටී. ලංකාවේ මාධ්‍ය කලාව තුළද මෙවැනි දේ අලවි වන්නේ ඒ හේතුව නිසාම විය යුතුය. කෙසේ වෙතත් සයිබර් ප්‍රචණ්ඩත්වය අවම කිරීමට නම් සමාජ සාමුහික තුළ පවතින ප්‍රචණ්ඩත්වය මුලින්ම අවම කළ යුතු බව සහ ස්ත්‍රීය පුරුෂයාටද, පුරුෂයා ස්ත්‍රියටද, ස්ත්‍රීය ස්ත්‍රියට සහ පුරුෂයා පුරුෂයාටද අධ්‍යාත්මීයව ගරු කරන සමාජයක් නිර්මාණය කිරීම අත්තිවාරමේ සිට ඇරඹිමට සියලු දෙනාගේ අවධානය යොමු විය යුතු බව විශ්වාස කරමි.

9/4/16

-268- The Narrow Road to the Deep North | උතුර දකින පටු පාරක්


The Narrow Road to the Deep North is the title of both Flanagan's Booker Prize-long listed sixth novel and a book by seventeenth-century Japanese poet Basho. The Narrow Road to the Deep North is the novel in an advanced and showy state of dissolution. It is as though the contemporary novel, like as movie.
- Back Cover- 
In the despair of a Japanese POW camp on the Burma Death Railway, surgeon Dorrigo Evans is haunted by his love affair with his uncle's young wife two years earlier. Struggling to save the men under his command from starvation, from cholera, from beatings, he receives a letter that will change his life forever.
This is the story about the many forms of love and death,of war and truth, as one man comes of age, prospers, only to discover all that he has lost.
----
This novel will tell you a story and give you some sense of what it might be like to see a different cut-out and perspective of the world. You might be like it. So you should read. 
Somehow I want to thank one handsome young man who took this book for me 
ආදරය මෙන්ම මරණයද බොහෝ භූමිකාවන් ස්පර්ශ කරමින් අප කරා පැමිණිය හැක. සත්‍යය සැම විටකම යුද්ධයකට සමානය. ලෝකය දකින්නට ඔබට අවශ්‍ය නම් ඔබ විවිධ මානයන් ස්පර්ශ කළ යුතුමය. රසවීඳීම ඇත්තේ ඔබ තුළමය.
මෙම නවකතාව Man Booker සම්මානයෙන් පිදුම් ලබද්දි, එහි විනිශ්චය මණ්ඩලයේ හිඳ ගත් A.C Grayling මෙසේ උදානයක් කර සිටියි.
“ සමහර වසර වල ඉතා හොඳ කෘතිහු සම්මානීය වෙති. එහෙත් මෙවර අග්‍රකෘතියක් පැමිණ එය අත් පත් කර ගති."


8/31/16

-267- මාකේස් සහ සේළරුවා

GABRIEL නැමැති ඔහුගේ නමින් මට සිහිපත් කරන්නේ දේවදූතයාය. MARQUEZ යන්න ඇසූ පමණින් මා සිතට නැගෙන්නේ ඉන්දජාලික පන්හිඳයි. මේ නම් ද්විත්වයම එකතු පහදු කිරීමෙන් හැදෙන ඒ අද්විතීය නාමය හිමි මායාවී ලේඛකයෙකි.ඒ GABRIEL GARCIA MARQUEZ ය. ගබිරියෙල් ගර්ෂියා මාර්කේස් මනුෂ්‍යත්වයේ සිතිවිලි හා හැඟීම් අතැඹුලක් කොට අකුරු වලින් චිත්‍රයට නගන්නෙකි. ඔහුගේ පන්හිඳක් යැයි පෙන්වන මායාවී තෙලිතුඩින් චිත්‍රණය කළ ඉතා සුන්දර කතා පුවත් වලින් එකකි The Story of a Shipwrecked Sailor. 

එය 1982 දී නොබෙල් සාහිත්‍ය ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලද ඔහුගේ නිර්මාණාවලියේ චූල කෘතියක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. එහෙත් මුල සිට අග දක්වාම බොහෝ ජීවන යතාර්ථයන් සියුම්ව මෘදුව පෙන්වීමට එම කෘතිය සමත්වේ. විදර්ශන ප්‍රකාශකයන් විසින් මුද්‍රණය කළ පියල් ජයරත්න ගේ සිංහල පරිවර්තනයද මාර්කේස් ගේ ඉන්ද්‍රජාලික බව නොනසා පවත්වා ගැනීමට සමත් වීම පිළිබඳව සැබවින්ම කෘතඥවිය යුතුය. 


Caine Mutiny සිනමා පටය බලපු මොහොතෙහි පටන් ඔහු සිටියේ ඉතා නොසන්සුන්වය. බොගෝටාවේ කුඩා දරුවෙකුව වෙසෙන කාලයේ කොතරම් පින්තූර පොත් කියවා තිබුණත්, කිසිවෙකුටත් මරණය මහ මුහුදේදී හමුවිය හැකි බව විශ්වාස නොකළ අයෙකි ඔහු. එහෙත් ඒ සිනමාපටය නැරඹු දා පටන් ඔහු මුහුදු සංචාරයට බියවූයේය. මේරි ඇඩ්රස් හෙවත් ඇල්බාමා හී මොබීලේ නුවර මුණගැසුණු සුන්දරිය මාස අටක් ඔහු හා පෙමින් වෙලුණු ආදරිය, බාගෙට ස්පාඥ්ඥ තේරෙන පෙම්වතිය වූ ඇගෙන්  සමුගෙන යළිත් ගම් රට එන්නට නැව් නගින දා ඔහු දරදඬු තීරණයක් ගෙන සිටියේය. කිසිවිටෙකත් සේළරුවෙක් ගන්නට ඉඩක් නැතැයි සිතිය හැකි තීරණයක් ගෙන සිටියේය.

ඔහු නැවත මුහුදු නොයන්නට තීරණය කළේය. චිත්‍රපටයකට මේතරම් දෙයක් කළ හැකිද යන්න ඔබ විශ්වාස නොකරනු ඇත. එහෙත් එය සිදුවී තිබුණි. සැබෑ ජීවිතය තුළ සිදුවූ කතා පුවත් වුවද සාහිත්‍යට නැගෙද්දී එයට ගැබ් වන මායාවී රටාවන් ගැන කාට නම් අනාවැකි කිව හැකිද? ඒවා ඇත්තේ ලියුම්කරුවාගේ හෝ සාහිත්‍යධරයාගේ අභ්‍යන්තරයේම නොවේද?

කෙසේ වෙතත් එය ඔවුන්ගේ අවසාන මුහුදු ගමන බවට පත් කළ යුතු බැව්  කැරබියන් මුහුද , සුළඟ සමඟ කලින් කථිකා කොට සිටියේය. කැරබියන් මුහුදේ ප්‍රචණ්ඩ කුණාටුවකින් සිය නෞකාව එහි සිටි සගයන් සමඟ සාගර ගැඹුරේ ගිලී යන අයුරු බලා සිටින්නට ඔහුට නියමිත විය. ඉච්ඡාභංගත්වයේත්, වේදනාවෙත්, සා පිපාසාවේත් නෙැගැණිය හැකි තරම් සංකාකූල දීර්ඝ හෝරා ගෙවා දැමීමට ඔහුට නියමිත විය. සියල්ල හා සටන් කිරීමට ඔහු සතු ධෛර්යය දෛවය විසින් මැන බැලීමට එතැන් සිට නියමිත විය. මේ නවකතාව එක්තරා ආකාරයක හුදකලා ප්‍රීතියක් සිතට රැගෙන එයි. එමෙන්ම අප්‍රාණික ජීවිතයක් සප්‍රාණික කිරීමට මෙවන් සාහිත්‍යකරුවන්ගේ පොත් වලට හැකියාව ඇත. මාර්කේස් නොබෙල් ත්‍යාගය ලැබීම ගැන ආඩම්බර වෙමි. ඔහුගේ ලිවීමට පෙම් බඳිමි. 

8/26/16

-266- මගේ විජයන්ති | The Smell of lavenders


"කෙල්ලෙක්ට තමන්ට පණටත් වඩා  ආදරේ කරන කොල්ලාව මුණ ගැහෙන්න ඕනෙ නම් කැන්සර් එකක්, බ්‍රේන් ටූමා එකක් නැත්තම් අඩුමතරමෙ නිව්මෝනියාවත් හැදෙන්නම ඕනෙ. "  

කවුද පළවෙනියාටම බස් එකට නගින්නෙ කියන එක කවුරු හරි තෝරලා තෑග්ගක් දෙනවා කියලා එනවුන්ස් කරලා තිබ්බා වගේ ෆිල්ම් එක ඉවර වුණ ගමන් මිනිස්සු එළියට දුවන්නෙ. චිත්‍රපටියෙ නාමාවලිය  විශාල තිරය උඩ බෑඟිරි ගැහුවත්, කාටවත් ඒ දිහා හැරිලා බලන්නවත් වෙලාවක් තිබ්බෙ නැති ගානයි. මිනිස්සුන්ට චිත්‍රපටියක් බලලා ඉවර වුණාම එන මේ හදිස්සිය පටන් ගන්නෙ කොතනින්ද කියලා මට නම් තාම හිතා ගන්න බෑ. ඉතිං ඒ නිසාම මට ඇරෙන්න කාටවත් විජයන්තිගෙ රුවන් වැකිය ගැන හාංකවිස්සියක් තිබ්බා කියලා මං හිතන්නෙ නෑ.

විජයන්ති කියන්නෙ ඔෆිස් එකේ උන් කියන විදිහට අපේ බොස් ගෙ හොර ගෑණි.   හැබැයි විජයන්ති මගෙ හොඳ ගෑණි. ඔෆිස් එකේ උන් කියන විදිහට මගෙ ළමයා බොස් ගෙ. බොස් හිතා ඉන්නෙත් එහෙම. එහෙම හිතන් ඉන්න එකට මම හිත යටින් කැමතියි. මගෙ පඩි පැකට් එකේ බරින් මගෙ කොල්ලට අරන් දෙන්න බැරි ජීවිතේ බොස් හරහා කොල්ලාට ලැබෙන එකට මට හරි සතුටුයි.

විජයන්තිට හතළිස් හයක්. දැන් බොස් ට විජයන්ති ගැන හැඟීමක් නෑ. මේ කාලෙ උන්දැගෙ කරුණාව දැවටෙන්නෙ ඉරෝෂිණි ට. ඉරෝෂිණීට මමත් කැමතියි.  එයා එනකොට පළාතම ලැවැන්ඩර් සුවඳයි. මං අඳුනන ලැවැන්ඩර් සුවඳක් නං නෑ. ඒත් ඒ සුවඳ කුප්පියෙ මං දැක්කා ලැවැන්ඩර් කියලා නම අලවලා තියනවා. මං දන්නෙ නෑ ඉරෝෂිණි වුණත් ලැවැන්ඩර් සුවඳ අඳුනනවාද කියලා. ඒක පිට රටක සුවඳක් නිසා. හැබැයි විජයන්ති ගාව නම්, හවසට එන ඉඳුල් ගඳටයි, උදේට එන කුණු කෙළ ගඳටයි අමතරව මට එන්නෙ දහඩිය සුවඳ විතරයි.

විජයන්ති පුතා ලැබුණාට පස්සෙ රස්සාවෙන් නැවතුණා. මම නම් තාම එතනමයි.  මට ලැජ්ජාවක් නෑ කියලයි අපේ කුඩම්මා නම් කියන්නෙ, අතින් අත ගිය එකියක් කර ගැහැව්වා මදිවට තවත් එතනම ඉන්නවාලු.

මං විජයන්තිව බඳිනවාට ඒ කාලෙ හැටියට බොස් මට ලක්ෂ හතරක් දෙන්න පොරොන්දු වුණා. තාත්තා රේස් සුදූ කෙළලා  උගස් කරපු ගේ සින්න වෙන්න මාසයක් තියෙද්දි ආපු මේ යෝජනාව එක්ක මට විජයන්තිව පෙනුනෙ සංවර්ධන වාසනාව වගේ. ඒ වෙද්දිත් විජයන්තිගෙ කුසේ දරු ගැබක් සංවර්ධනය වෙවී තිබ්බා. එකයි බොස් හදිසි වුණේ. ඒත් විජයන්ති මගෙ ගාවට එද්දි කුස හිස් වෙලා. විජයන්ති කරපු දාහක් ජාති වලින් මොකක් හරි එකක් බලපාලා දරුවා නැතිවෙලා.

ටික කාලයක් විජයන්තිව නොදැක ඉඳලා අවුරුද්දකට දෙහෙකට පස්සෙ දරුවා දැකපු නිසාද මන්දා බොස් ට මේ ඉන්නෙ අපේ දරුවෙක් කියලා නිනව් නැති වුණා. ඒකයි බොස් මගෙ දරුවාට මේ හැටි සලකන්නෙ.

විජයන්ති ඉස්සර හරිම හැඩයි. ඒ දවස් වල විජයන්ති ට කොල්ලෙකුත් හිටියාලු. ඒත් බොස් ගෙ අයුතු බලපෑම් ආරංචි වෙච්ච නිසා ඒ ළමයා මඟ අරින්න ගත්තාලු. විජයන්ති බොස් ළඟ හිටියෙත්, මාව බැන්දෙත්, දැන් ජීවත් වෙන්නෙත් සතුටින් නෙවෙයි කියලා මං හොඳටෝම දන්නවා. ඒත් ඒක විජයන්ති කියන විදිහටම විජයන්තිගෙ කරුමෙ නම්, මං මක් කරන්නද? මොකෝ ඒක වෙනස් කරලා කොටන්ඩ මං බ්‍රහ්මයාද?

ඒත් විජයන්ති කියපු  කතාවෙන් මගෙ හිත කීරි ගැහිලා ගියා. විජයන්ති මැරුණොත් කියලා එකපාරටම බයක් දැනුණා. බොස්ට වගේ සල්ලිත් නැති රූපෙත් නැති මට විජයන්ති නැති වුණොත් වෙන ගෑණියෙක් කොයින්ද.
ගෙයි උගස බේරුවෙ විජයන්ති නිසා. දරුවත් මගෙ ලේ. විජයන්ති මට හැම යුතුකමක් ම ඉස්ට සිද්ධ කරනවා. මං ඒකිට ආදරේ කරන්න ඕනෙ නේද කියලා මුල්ම වතාවට මට හිතුණා.

අවුරුදු පහළවකට පස්සෙ අපි පළවෙනියටම බලපු මේ චිත්‍රපටියෙ අන්තිමට යන නාමාවලියෙ අවසාන හරියත් ඉහළටම යමින් තිබ්බා. ශාලාවෙ බල්බ් ඔක්කොම සුදු පාටින් පත්තුවුණා. මොහොතකට කවුරුවත් ශාලාවෙ හිටියෙ නැති නිසා මං ඈට ළං වුණා. ඈ ළඟින් හමා ආවෙ කොල්ලාගෙ කැන්වස් පොලිෂ් එකේ සුවඳ. ඇඟිලි කරුවල තැවරුණු කලු පොලිෂ් කෑලි සුදු එළියට දිලිසුණා. යන ගමන් විජයන්තිට සුවඳ කුප්පියක් අරන් දෙන්න ඕනෙ කියලා මට එක පාරටම හිතුණා.

-නෙරංජි ඒකනායක -