8/18/17

-295- විරු සිසු දිනය වෙනුවෙන් ලියූ ලියවිල්ලක්

නුඹ සිහින තුළ නුඹම කිමිදී
නිදාගත් කාලයෙන් අවදිව
බලන් සුහදේ, පිපුණු මල් අග
සුවඳ ගෙන ඇවිදින් වසන්තය...
පාළුවේ දැල්වෙන පහන් වල
ගලා යන ඉටි කඳුළු දියවී
නුඹව සැඟවූ ලොවට නිහඬව
ගයයි සියදහසක් වියෝ ගී….


දැන්වීම් ඇලවීම තහනම්  කියන දැන්වීම මඟ හරිමින් අලවා ඇති සිය ගණනක් පෝස්ටර් අස්සෙන්, අතරින් පතර රතු පැහැ පෝස්ටරයක් ඊයෙ පෙරේදා පුරාම ඉස්සිලා පෙනුණා. “ඔවුහූ ඔබට අසීමිතව ප්‍රේම කළහ “ අන්න එහෙමයි එහි ලියා තිබුණෙ.
අපි අසීමිත ප්‍රේමය කියන වචනයට ජීවිතේ එක එක වයස් වලදි, එක එක  අත්දැකීම් නිසා අටෝරාසියක් නිර්වචන දෙනවා. එහෙත් අසීමිත ප්‍රේමය කියන්නෙ මානව සංහතිය පුරාම පැතිරවිය යුතු මහඟුම උත්තම ස්නේහයක් බව අපි කොයි කවුරුත් අහලා තියනවා. එහෙව් ප්‍රේමයක් දිය හැකි මිනිස්සු මෙලොව ජීවත් වෙනවාද නොවෙනවාද කියා සැක හිතෙන කාලයක අපට අසීමිතව ප්‍රේම කළ බව කියන ඔවුන් වෙනුවෙන්  කුඩා සටහනක් තියන්නට මට ඕනෙ කළා.
ජයවර්ධන පුර විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ පළවෙනි දවසෙ, ඕපන් කැන්ටිම ඇතුළෙ දූවිලි වැකුණු බිත්තියක ඇලී සිටි අසීමිත ප්‍රේමයේ පෙම්වත්තු මට මුලින්ම මුණ ගැහුණා. පක්ෂය, දේශපාලනය, සමාජ චින්තනය, සමානාත්මතාවය ආදී දහසක් වචන බරක් කරගත්ත සමාන්‍ය මිනිස් සමාජය ඇවිල්ලා ඔවුන් සියලු දෙනා එක පැත්තකට තල්ලු කරන්න හැදුවාට, විශ්වවිද්‍යාල වල ඉගෙන ගන්න හුඟක් එවුන්ට ඔවුන්ව පෙනෙන්නෙ මහා වීරයො විදිහට. දැන් විශ්වවිද්‍යාලෙ නොහිටියත්, මටත් එයාලාව තවමත් ඒ විදිහටම පෙනෙනවා. දැනෙනවා. ඔවුන්ට ආදරය වඩන්න හිතෙනවා.
හැම ශිෂ්‍යයෙකුටම වීරයෙක් වෙන්න අමාරුයි. මතයට විරුද්ධ කෙනෙක්ව තව කෙනෙක් ඇවිත් මරා දැම්ම පලියට කවුරුවත්  වීරයෙක් වෙන්නෙ නෑ. කෙනෙක්ව විරුවෙක් කරන්නෙ, ඔහුගෙ හදවතයි.  පරාර්ථය අගය කරන පරම පවිත්‍ර සිතුවිල්ලයි. ඇතුළාන්තයෙන් නැගෙන අනෙකාගේ යහපත පතන ප්‍රහර්ෂය.
කෙනෙක්ට සුව පහසුවෙන් ජීවත් වීමට අදාළ වටපිටාව සකසන්නට, තමන්ගේ සුවපහසුව කැප කරන, කැප කළ සෑම මිනිසෙක්ම විරුවෙක්. ඔහු බාල ද, තරුණ ද, මහලු ද, යන නිර්ණායක එතැනට කිසිම බලපෑමක් කරන්නෙ නෑ.
විශ්වවිද්‍යාලෙ ඇතුළෙ වීරයො කියන්නෙ, තමන්ගෙ මතයට පක්ෂව සටන් වදින අයට පමණයි. අපි ජීවත්වෙන්නෙ උදාසීන රටක නිසා, විවිධ මතයන්ට ගරු කිරීම  ඉතා දුලබයි. ඉතිං පුංචි උද්ඝෝෂණයක් වුණත්, කඳුලු වලින් කෙළවර වෙන අවස්ථා එමටයි. අදටත් වඩා අමාරු කාලවල් ගෙවපු රටක් අපේ රට. හේතු නිසා හෝ ආහ්තුකව හෝ වස්සානයට ඉස්සර හේමන්තය වැළඳගත් තරුණ පරපුරක් අපේ රටේ හිටියා. ඔවුන් අද හිටියා නම්, මේ ලිපිය කියවන ඔයා පවා ඔවුන්ගෙ දරුවෙක් වෙන්න ඉඩ තිබුණා.
ඔවුන් ගිය  මග හරිද, වැරදිද කියලා තර්ක කරන්නට මට කිසිම ඕනෙ කමක් නෑ. ඒත් ඔවුන් කවුද කියලා හැම තරුණ තරුණියක්ම මතක තියා ගන්න ඕනෙ බව මම විශ්වාස කරනවා. යහපත් සමාජයක් කරා, සාධාරණ සමාජයක් කරා රට මෙහෙයවන්නට ඔවුන්ට සිතිවිල්ලක් තිබුණා. ඒ සඳහා ක්‍රියා කළ විදිහ නිවැරදි නොවුණත්, වැරදි වුණත් ඒ සිතිවිල්ල හරි ශක්තිමත්. ඒ තරම්ම පිවිතුරුයි.
දියේ ගිලෙන කෙනෙක් බේරා ගන්න දියට පනින කෙනෙක් ගෙ සිතුවිල්ල තරම්ම  එය ශක්තිමත්, වලකට වැටුණු මිතුරාට ගොඩ ඒමට වලට බසින කෙනෙක් ගෙ හැඟීමක් තරම්ම ඒ සිතිවිල්ල ශක්තිමත්. කෙනෙක් තමන්ගෙ පැවැත්ම අනෙකා වෙනුවෙන් අතහරින්නට තරම් නිර්භීත වීම වීර කරමකට එහා ගිය මානව ප්‍රේමයක්. ප්‍රේමය කියන්නේම මුළු හදවතින්ම සැමරිය යුත්තක්.
ඒත් වැලන්ටයින් ප්‍රේමය වගේම, විශ්වවිද්‍යාල අස්සෙ, මේ අසීමිත ප්‍රේමයත් සමරන්නෙ, ආටෝපෙටද කියලා වෙලාවකට මට හිතෙනවා.  එක දවසක්, උද්ඝෝෂණයක කෑ ගහගෙන යන මල්ලි කෙනෙක්, “ අපි යන්නේ කොයි පාරේ.. ත්‍රීමා වෙනුර ගිය පාරේ “ කියලා මහ හයියෙන් කෑ ගහන ඒ සමූහයෙන් මිදිලා, මං කෑම ගනිමින් හිටි කඩේට ආවා. වතුර බෝතලයක් ගන්න. හිතවත්කමට හා සහෝදරත්වයට මං නිකමට ඔහුගෙන් ඇහුවා කවුද මල්ලි “ත්‍රීමා“ කියන්නෙ කියලා. එතකොට ඒ මල්ලි කිව්වා, ත්‍රීමා වෙනුර කියන්නෙ හොඳ ශිෂ්‍ය වීරයෙක් කියලා. ඔහු කෑ ගහන්නෙ පුද්ගලයන් දෙන්නෙක් පිළිබඳවයි  කියලාවත් නොදන්න ඔහු කොහොමද, ඔවුන් දැක්වූ අසීමිත ප්‍රේමය හඳුනාගන්නෙ?
බකට් එකට කලිං ජෙෂ්‍යටයන්ට බයේ කට පාඩම් කළාට, ඔවුන් දුන් බව කියන  අසීමිත ප්‍රේමය ගැන ,  හැඟීමක් ඇති අය දැන් විශ්වවිද්‍යාල අස්සෙ නැති තරම්. ලංකාවේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය  යම් යම් පක්ෂ වල අතකොළු වෙලා, දෙපැත්තට ගහගෙන ගිය නිසා හුදු පක්ෂ න්‍යාය පත්‍ර පමණක් වර්තමානයේදීත් ක්‍රියාවට නැංවෙමින් තිබීමයි කණගාටුව. සැමරිය යුත්තේ අනෙකා උදෙසා මිනිසෙකුට කළ හැකි උපරිමය පෙන්වන මිනිසෙකුගේ හදවතයි.

වද වේදනා උහුලමින් තමා පෙනී සිටි සිතිවිලි වෙනුවෙන් නිර්භයව මරණය වැළඳගත් ඔවුන් ට හැබෑවටම අපි ගරු කළ යුත්තේත් එනිසයි. සටහන අවසාන කරන්නට මත්තෙන්, ජයවර්ධනපුර සරසවියේ  ඕපන් කැන්ටින් බිත්තියේ එකල හරි මැද  අලවා තිබූ කැළණි සරසවියේ සොඳුරු තරුණයෙකුගේ ගේ සේයාරුව සිහියට නගා ගන්නට මම ආශා කරමි. මානව හිමිකම් ගැනම කෑ ගැසූ ඔහු, මානව හිමිකම් සුරැකීමේ දිනය දා පැහැර ගෙන ගොස් මරා දැමූ බව මා අසා ඇත. සේයා රුවේ ඔහුගේ දෑසින්, මා එතෙක් මෙතෙක් දුටු උත්තරීතර ලොව්තුරු ප්‍රේමය දැක ඇත්තෙමි. ඔවුන් ඔබට අසීමිතව ප්‍රේම කළ බව එබැවින් මම විශ්වාස කරමි.


-294- ආත්මය විකුණන්න එපා ! Please

හැමෝගෙම ජීවිත වල බකට් ලිස්ට් තියෙනවා. මැරෙන්න කලින් ඒවා ඉෂ්ට සිද්ධ කරගන්න හරි ආසාවෙන් තමයි ඕනෙ කෙනෙක් ජීවත් වෙන්නෙ. ටුවෙන්ටීස් වලදි හිත පුරා ඇති කරගන්න  ලස්සන බකට් ලිස්ට් සමහර වෙලාවට තර්ටීස් වලදි චේන්ජ් වෙලා, ෆෝටිස් වලදි නැති බංග වෙලා යනවා. ඒවාට ඇති ආශාව නැති වෙලා ගිහින් වෙනස් කරනවා වගේ නෙවෙයි, කරන්න ඉඩක් නොලද කම නිසා ආශාව හංග ගන්න එක. කවුරුවත් කියන නිසා ආශාවල් වෙනස් කරන්න සිද්ධ වෙන එකම  එක්තරා පවක්. වයස ගිහිං හැමෝගෙන්ම මිදෙන දවසට ආසා කරන දේ කරන්න කාලයයි මුදලුයි දෙක තිබුණත් කවුරුත් බාධා නොකළත් ඒවා කරගන්න සවි ශක්තිය නැතිව යනවා. ඒ නිසා තමන් ආසා දේවල් ටිකක් හරි කරන්න දැන් දැන්ම උත්සාහ කරන එක තමයි හොඳම.
මේ දවස් වල තම තමන්ගෙ බකට් ලිස්ට්, හැමෝම පෝස්ට් කරන නිසා මටත් හිතුණා බකට් ලිස්ට් එකක් ලියන්න. මගේ බකට් ලිස්ට් එක දැන ගන්න එකෙන් ඔයාලාට ඇති බකට් එකක් නැති එකේ, අපි ආසා දේවල් කරන්න අපිට බැරි ඇයි කියන කාරණාව අපි අද කතා කරමු. අපේ බකට් ලිස්ට් එක අන්තිමේ බකට් එකටම සීමා වෙලා, අපිට කවදාහරි මැරිලා යන්න වෙන්නෙ ඇයි කියලා අපි කතා කරමු.
ඔයාට මතකද  පුංචි කාලෙ ඔයා මම අපි ඉස්කෝලෙ ගියා. ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ අපි කොයි තරම් දේවල් වලට ආසා කළාද? අපිකොයි තරම් දේවල් කවදාහරි මෙන්න මෙහෙම කරනවා, අර විදිහට කරනවා කියලා ලස්සන හීන දැක්කද? ඒත් එදා අපේ ලොකු අය අපිට කිව්වෙ මොකක්ද? ලොකු වුණාම ඒ දෙවල් කරන්න පුළුවන් කියලා. දැන් ඒවා කරන්න හිතන්නවත් එපා කියලා. සාධාරණයිනෙ. අපි පොඩිනෙ. ඉතිං අපි තීරණය කලා ලොකු වෙනතුරු ඉවසන්න.
කොහොම කොහොම හරි වාසනාවට අපි ලොකු වුණා. ලොකු වෙලා අපි ආසා දේවල් අපිට කරන්න ඕනෙ වෙන කොට, අපිට වඩා තවත් ලොකු වෙච්ච අපේ ලොකු අය අපිට කිව්වෙ, “දැන්ම එපා. කවදහරි කසාදබැන්ද කාලෙක දෙන්නත් එක්කම ඕවා කරන්න කියලා.“ තටු කඩපු කුරුල්ලො වගේ බලාපොරොත්තු හා හීන එක්ක තාරුණ හිත් මඟ නතර වෙලා ඩිංග ඩිංග වයසට යන්නෙ මේ විදිහටයි.  
අපේ ලොකු අය කසාද බැඳලා එයාලාගෙ හීන ඉෂ්ට කරගත්තා කියලා මං කවදාවත් අහලා නෑ. කසාදය, ඉන්පස්සෙ දරුවො, ඉන්පස්සෙ එයාලාගෙ ජීවිත එක්ක ඔට්ටු වෙන එකට අමතරව ලොකු අයත් සතුටක් ලබලා නෑ. දිගු කාලීනව බැඳීම් එක්ක, සීමා එක්ක ඔට්ටු වෙනකොට, තමන් ඇත්තටම ඉන්නෙ සතුටින්ද දුකින්ද කියලා අවබෝධ කරගන්න තරම් ශක්තියක් හුඟක් අයට ඇති වෙන්නෙත් නෑ. හිතෙන්නෙම මේක තමයි ජීවිතේ කියලා. ඉතින් අනෙක් ජීවිතයක් ආශා කරන නිදහස සතුට ගැන දැනුම් තේරුමක් කොහෙන් ලබන්නද?
සදාචාරය, සංස්කෘතිය ඔලුව උඩ තියා ගත්ත රටක, මේ දේවල් වලට අපි තර්ක කරන එක තේරුමක් නෑ. ඒත් මේ ඒකාකාරී ජීවිතය එක්ක තරහ ගන්න සම්පූර්ණ අයිතිය තරුණ අපට තියෙනවා. රස්සාවට යනවා, කැම්පස් යනවා, ආදරය කරනවා එහෙම නැත්තං මඟුල් බලනවා , කෝල් කරනවා, කට් කරනවා.. චැට් යනවා, ස්ටේටස් දානවා.. මොකක්ද මේ ජීවිතය. අපි  ජීවිතේ ඇතුළෙම කැරැල්ලක් පටන් ගන්න ඕනෙ කරන්නෙ ඒ නිසාමයි.
අපිට ජීවිතේ ලැබුණ හැටි ඉතාම වැදගත්. ඒ ජීවිතේ ටිකෙන් ටික නිර්මාණය කළ අයත් ඒක කරපු හැටිත් හරි වැදගත්. හැබැයි කවුරු දුන්නත් දැන් මේ ජීවිතය අපේ. මගේ ජීවිතය අයිති මට. ඔයාගෙ ජීවිතය අයිති ඔයාට. ඒ ජීවිතේ තීරණ ගන්න කාටවත්ම අයිතිය දෙන්න එපා. එහෙම දුන්නොත්, රොබෝ කෙනෙකුට එහා ගිය වටිනාකමක් අපිට නෑ. අපිට අපේ ආත්මය අනුන්ගෙ සතුටකට විකුණන්න බෑ නේද? අපි පුංචි උදාහරණයකින් මේ කාරණාව තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරමු.
පුංචි කාලෙ සමහර ගෑණු ළමයි, වැඩියෙන්ම ආසා කරන්නෙ බෝනික්කො නළවන්න. ටික ටික ලොකු වෙද්දි එයාගෙ එකම හීනෙ ලස්සන මානමාලියක් වෙලා, මහත්තයාගෙ ලෙදර ගිහින් උදේ පාන්දර නැගිටලා, මහත්තයාට බත් උයලා, එයාව රස්සාවට යවලා එයා එනකං හවස දොර එළිපත්තෙ බලා ඉන්න එක. චූටි බබෙක් නළව නළව තුරුළු කරගෙන ඉන්න එක. ඒ බබා ටිකක් ලොකු වුණාම ලස්සන ලස්සන ඇඳුම් අන්දවාගෙන මොන්ටිසෝරි එක්ක යන එක.  පස්සෙ ගොඩක් මේකප් දාං මහත්තයා එක්ක බබාගෙ පේරන්ට්ස් මීටිං යන එක, මහත්තයාගෙ කෝට් එක අතේ දාං එක එක යාළුවන්ගෙ වෙඩිං වලට යන එක,ඔය වගේ හීන කන්දරාවක් සමහර ගෑණු ළමයින්ට තියෙනවා.
ඒත් ඔය අතරෙ තව වෙනස් ගෑණු ළමයෙක් ඉන්න පුළුවන්, රටට මිනිස්සුන්ට  දෙයක් කරන්න ආශාවෙන් ඉන්න. ලෝකයම කතා කරන කෙනෙක් වෙන්න හීන දකින, හුදකලාවෙ සංචාරය කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන, බැඳීම් නැතිව ජීවත් වෙන්න ආශා කරන. ඒ අස්සෙ ස්වාධීනව කාටවත් බරක් නොවී ආර්ථිකව කෙලින් හිටගන්න උත්සාහ කරන.
මට කියන්න, මේ දෙන්නාගෙන් හොඳ කෙනා කවුද? නරක කෙනා කවුද? ඔයාට පුළුවන්ද ඒ දෙන්නාව මනින්න. බෑ නේද?
ඒ දෙන්නා නිරපේක්ෂයි. අපි පළවෙනියාව උවමනාවෙන් දෙවනියා බවට පත් කළොත් අපි පළවෙනියාගෙ ජීවිතේ විනාශ කරනවා.  අපි දෙවනියාගෙ ජීවිතේ පළවෙනියාගෙ ජීවිතේ වගේ සකසන්න උත්සාහ කරන්න ගියොත්, අපි දෙවනියාව දූවිලි කරනවා.

ආත්ම එක්ක සෙල්ලං කිරීම තරම් නරක දෙයක් මේ ලොකේ තවත් නෑ.  වියළි කෝටු නවන්න බෑ. ඒත් ඔයා තාම අමුයි. මේ ඇත්ත හැම තැනටම පොදුයි. ඒ හින්දා තේරුම් ගන්න. අපි, අතීත සංස්කෘතික මායිම් කරපින්න ගත්ත වැඩිහිටියො නිසා දුක් වින්දත්, අපි නිසා අනාගත පරපුරට දුක් විඳින්න ඉඩ නොදී ඉමු. අපි ඔබේ ආත්මයට ආදරෙයි. ඔබත් අනාගත පරපුරේ ආත්ම රැක ගන්න.

-293- sHaRe නොවෙන ජීවිතේ අස්සෙන්

ඉස්සර මං පුංචි කාලෙ දවසක අපි කාගෙ හරි මඟුල් ගෙදරක ගියා. මනමාලි මනමාල දෙන්නා ඉන්න තැනට ඇවිත් හැමෝම ඒ අයට සුබ පතන හැටි මං බලා හිටියා. මනමාලිට හැමෝම සුබ පැතුවෙ Happy Wedded life කියලා. හැබැයි මනමාලයාට හැමෝම Congratulations කිව්වා. හරියට මනමාලයා ගමේ මැරතන් රේස් එකක් දිනලා වගේ. පස්සෙ කාලෙ ඉංග්‍රිසි සාහිත්‍ය පන්තියෙදි අපේ සාහිත්‍ය සර් කියා දුන්නා ආදරේ කියන්නෙ අරගලයක් විත්තිය. අරගලයක් කරලා දිනා ගත්ත දෙය කාන්තාවගේ ආදරය නිසා පිරිමියාගෙ ජය උදෙසා හැමෝම සුබ පතනවා කියලා. ඒ නිසාම පිරිමියාට හැමෝම ආදරය දිනාගත් දවසට Congratulation කියනවා කියලා. ගැහැණුන්ට වඩා තවමත් සමාජ සංස්කෘතිය ඇතුළෙ ප්‍රේමය දිනාගැනීමට අරගල කරන්නෙ පිරිමි. ඔවුන් අරගල කරලා කරලා  දිනා ගත්ත ගෑණු අයගෙ එකතුවට වඩා පැරදිච්ච ගෑණු අයගෙ එකතුව වැඩි වුණත්, කවුරුවත් ඒ ගැහැණුන්ට  Deepest Sympathy කියන්නෙ නැහැ. ඉතින් ඒ අය හැංගිලාම ඉන්නවා. එක අතකට ඒක ලොකු දෙයක්.
මේ දවස් වල හැම තැනම Share වෙන වෙඩිං ප්‍රපෝසල් භීතිකාව නිසාම, යං අපිට හිතුණා මේ ප්‍රේමයේ අරගලය ගැන කතා කරන්න. දස්කොන් ප්‍රමිලා ආදර කතාව, රෝමියෝ ජුලියට් ආදර කතාව සහ දෙව්දාස් පාරෝ ආදර කතාව වගේ ආදර කතා අතීතයේ සහ සාහිත්‍ය යේ ප්‍රේමයේ අරගලය ජය අරගත්තත් ජීවිත අරගලයෙන් පරාජය වුණ ජෝඩු ගොඩට අයිති වෙනවා. ඒ අස්සෙ සාලිය මාලා, ගාමිණි චිත්‍රා  වගේ අය ජීවිතයයි ප්‍රේමයයි දෙකම යම් තරමකට ගොඩ දාගත්ත ලංකා ලැයිස්තුවෙ ඉස්සරහින්ම ඉන්නවා. කොහොම වුණත් මේ හැමෝගෙම ප්‍රේමණීය අරගල ගැන ලෝකය කතා කරන්නෙ ඒ අය ප්‍රසිද්ධ වුණ නිසා කියලා ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද? රජ පවුල් වල විතරද ප්‍රේමය උදෙසා අරගල හටගන්නෙ. සාමාන්‍ය මිනිස්සු ප්‍රේමය උදෙසා කළ අරගල ගැන කොහෙවත් සඳහනක් නැති බව හැබෑව. ඒත් ඒ අය අරගල කළේ නැතිව නෙවෙයිනෙ.
තමන්ගෙ ප්‍රේමය කාටවත් නොදැනීම මිහිදන් වුණු ජීවිත ගොඩක් අස්සෙන් එකෙක් දෙන්නෙක් හරි තමන් කරන ප්‍රේමය ලෝකයට සටහනක් තියන්න උත්සාහ කරන එක වැරදියි කියලා අපිට කියන්න පුළුවන්ද? ඒක හරි කුහක සිතිවිල්ලක්. ඔවුන් ආදරය කරන්න ආසා විදිහ මුළු ලොවටම තමන් ආදරය කරන බව පෙන්වීම නම් ඒ විදිහටම ඒ අය  ආදරය කරපුදෙන්. වෛර කරනවාට වඩා වැඩියෙන්, ආදරය කිරීම උතුම්. කාමරේ හැංගිලා ඉඳලා පිහියෙන් ඇනලා මරනවාට වඩා, රෝස මල් පොකුරක්  දණගහලා දෙන එක හොඳ ලස්සන වැඩක්.
ප්‍රේමයේ අරගලය අස්සෙන් ගිලිහුණු අරගලය අස්සෙ තිබුණු ප්‍රේම කතාවක් පහු ගිය කාලෙ වෙඩිං ප්‍රපෝසල්  එක්කම ෂෙයාර් වුණා. තමන්ගෙ ආදරණීය පෙම්බරිය පොලිස් බැටන් පහරකින් රැකගන්න වෙහෙස වෙන තරුණයෙක්ගෙ සේයාරුවක් විදිහටයි ඒක අපි දැක ගත්තෙ. ඒ ගැන විශාල කතිකාවක් ගොඩ නැගුණෙ නෑ.  මහා උයනක් මැද්දෙ දඟ ගහන එක තරමට විවේචන කරන්න බැරි නිසාද මන්දා ඒ ගැන කතා නොකරම යට ගියා. හැබැයි එතැන තිබුණෙත් මහා උතුම් ප්‍රේමයක්.
ආදරේ කියන්නෙ රෝස පොහොට්ටු මිටියක්, චොක්ලට් තවරපු කේක් එකක් එක්ක පෙම්වතියගෙ  ගෙදරට ඩිලිවර් කරන එක විතරක්ම නෙවෙයි. දම්මි සුගත් ට ගෙනිච්චෙ වෙරලු, පියල් නන්දාට දුන්නෙ මෝල්ට් පිටි, ග්‍රේ ඇනස්ටේෂියාට දුන්නෙ කාර් එකක්, කැම්පස් කොල්ලෙක් තමන්ගෙ ආදරියට දුන්නෙ ඇටමැස්සා නවකතාව.  ඒක ඊයෙ විහාරමහාදේවි පාක් එකේ මං දැකපු සිද්ධියක්.
ආදරය වෙනස් වෙනවා. බෙදා ගන්න දෙන්නා මත්තෙන් ඒ අය ප්‍රේමයට අරගල කරන හැටි පවා වෙනස් වෙනවා. සමහරු අයිති කරගන්න අරගල කරද්දි, සමහරු  ඒ අයිතියෙන් නිදහස් වෙන්න අරගල කරනවා. පස්සෙ කාට හරි අයිති වෙන්න අරගල කරනවා. මුලුමහත් ප්‍රේමයම අනාදිමත් කාලෙක සිට අරගලයක්.
ඒත් එකම විදිහෙ ප්‍රේමයක් මේ අරගලය අස්සෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්න ගියොත් අපි පරාදවෙනවා. එක එක්කෙනාගෙ ප්‍රේමය හරි වෙනස්. අවුරුදු දහසයේ දහ හතේ කෙල්ලො කොල්ලන්ගෙ ප්‍රේමයට වඩා විසි හතේ විසි අටේ තරුණ තරුණියන් ගෙ ප්‍රේම කතන්දරය වෙනස්. ඊටත් වඩා හතළිහෙ හතළිස් පහේ කෙනෙක්ගෙ ප්‍රේම කතන්දරය හුඟක් වෙනස්. හැබැයි එහෙමයි කියලා ප්‍රේමය වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. එය පවතින්නෙ අනන්තය පොඩ්ඩක් එහායින්, දාර්ශනිකත්වයට ඩිංගක් මෙහා තැනක. ඒ නිසා පැරදුණත් දින්නත් ආදර මානස විල අස්සෙ පීනන්න ට්‍රයි කරන්න. දියට නොබැහැ පීනන්න බෑ. ගොඩ ඉන්න අයට අපිව කෝච් කරන්නත් බෑ. ප්‍රේමයේ අරගලයට ජය වේවා!!

රෝමියෝ ජුලියට් අනේ නුඹ
ආලයේ  නෙක ගායනාවෙන්
ප්‍රේමයේ මුදු වේදනාවෙන්
උමතු අනුරාගී අල්තාරේ
දැවි දැවී ඉටි කඳුලු හලනා
දුහුන් පෙම් හද මනෝ මන්දිර
මං මුලා නොකරන්...


අතීතේ කතන්දරයක කිමිදිලා
මල් වියන් යට, සඳළුතල මත
කන්තාරු රිද්මයට මතුරන
මටසිලිටි හැඟුමක් නොවෙයි
මේ ආදරේ..
රෝමියේ ජුලියට් අනේ නුඹ
දන්නෙ නෑ...
හැඟුම් හිස් කළ නිසරු පොළවක
කටු ඔටුණු බඳ
ආදරේ ගැන දන්නෙ නෑ...


වැළඳගන්නට තරම් නැති තැන
ආලයේ අඳුරෙන්ම වැළලෙන
පෙම්වතුන් හට මල් වඩම් තව ඕනෙ නෑ..
රෝමියෝ ජුලියට් අනේ නුඹ දන්නෙ නෑ
හිමිදිරිය හෙට ළඟා කරනට
රැයේ සීතල තුරුලු කරගත්
ආදරේ ගැන දන්නෙ නෑ...


-292- පිරිච්ච ජීවිතයක් එක්ක



එක දවසක් විශ්වවිද්‍යාලයට ආපු මහාචාර්යවරයෙක් මේසය උඩින් හිස් ජෑම් බෝතලයක් තිබ්බා. මුලින්ම ඔහු එයට පිං පොං බෝල පහක් දැම්මා. ඔහු අපෙන් ඇහුවා දැන් ජෑම් බෝතලය පිරිලාද කියලා. අපි එක හඬින් නෑ  කිව්වා. ඉන්පස්සෙ ඔහු පුංචි ගල් කැට ටිකක් ජෑම් බෝතලයට දැම්මා. පිං පොං බෝල අතරින් ගල් කැට පහළට වැටුණත් බෝතලය පිරිලා තිබුණෙ නෑ. ඉන්පස්සෙ ඔහු  පුංචි මුං ඇට ටිකක් බෝතලයට දැම්මා. ඒ පාර නම් බෝතලය කට ළඟටම පිරුණා. පිං පොං බෝල සහ ගල් කැට පවා බෝතලය මැද්දෙ හිර වෙලා නොපෙනී යන තරමට, මුං ඇට විසින් බෝතලය අයිති කරගත්තා. එය පිරිලා ද කියලා ඔහු අවසානෙ අපෙන් ඇහුවා. අපි එක හඬින් ඔව් කිව්වා. ඔහු ඩිංගක් හිනාවෙලා මේසෙ උඩ තිබුණු කෝපි කෝප්පයෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් ජෑම් බෝතලයට දැම්මා.
සමහර නොවටිනා දේවල් වලට ජීවිතේ මහ ලොකු ඉඩක් දෙනකොට, සමහර වටිනා කියන දේවල් ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා යන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා කෙනෙක්ට හිතෙනවා නම් ඔහු හෝ ඇයට පැවැත්මක් තියෙනවා. එහෙම හිතෙන්නෙ මහ ලොකුවට හදවත පුරාම ඉඩ වෙන් කරපු දේවල් නැති වෙලා යන බව හදවත විසින් මොළයට සංඥා කරද්දි.  හෘද සාක්ෂියක් තියෙන එහෙම අය හරි අඩුයි.
එකක් පස්සෙ එකක් සිදුවෙන වැලක් වගේ සිදුවීම් පෙළකට අපි ජීවිතය කියලා නමක් තියනවා. අපි කාලය එක්ක කොයි තරම් තරඟ කළත්, ඉස්සරහට මිසක් පස්සට යන්න කවදාවත් ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒ නිසාම අපිට අතීතයේ වුණු වැරදි නිවැරදි කරගන්න කවදාවත් ඉඩක් ලැබෙන්නෙත් නෑ. එදා ඒ වෙලාවෙ එතැනදි එහෙම නොවුණා නම් කියලා ජීවිතේ එකම වතාවකදි හරි නොහිතුණ කෙනෙක්, මේ ලෝකෙ නැතිම තරම්. ඒ හැඟීම පසුතැවීමක් ම නොවෙයි. ඒත් ඒ හැඟීම අපිට ඇති කරන්නෙ, අපි දේවල් තෝරා ගැනීමේදි කරපු පුංචි වැරදි නිසයි.
අපි ජීවත් වෙන්නෙ වර්තමානය ඇතුළෙ. යම් දවසක සිදුවන හෝ තවත් තත්පර කිහිපයකින් සිදුවන හෝ අනාගතය නිර්මාණය කරන්නෙ මේ පවතින වර්තමානය.  ඒ වගේම අපි ජීවත් වෙන්නෙ අතීතය විසින් නිර්මාණය කරන ලද වර්තමානයක. ඒ අතීතය සංසාරයක් තරම් දිග වෙන්නත් තත්පරයක් තරම් කෙටි වෙන්නත් පුළුවන්.
මහාචාර්යවරයා ගේ පැහැදිළිකිරීම් වලට අනුව, හිස් ජෑම් බෝතලය තමයි අපේ ජීවිතය. අර ලොකු පිං පොං බෝල අපේ වටිනම දේවල්. පවුල, සතුට, නිරෝගි කම වගේ දේවල්.. අර පොඩි ගල් කැට අපි හඹා යන අධ්‍යාපනය, ජයග්‍රහණ, රැකියා වගේ දේවල්. අර මුං ඇට තමයි අපේ ජීවිතය වසා ගත්ත ප්‍රදර්ශනකාරී ආරිච්චි බෝරිච්චි. අපි අරුමෝසම් වලින් ජීවිතේ වටිනම තැන් වහගෙන.


ඉතින් වටිනම දේවල් වලට මුල් තැන දීලා අයෙම අපේ අනාගතය අලුතින් හදන්න අපිට බැරිද? ඔයා දන්නවාද ඔන්න දවසක් කෙනෙක්ට හිතුණා අලුත් වෙන්න. ඒ මනුස්සයා මොකද කළේ දන්නවාද? අතීතයේ ආස්‍රය කළ හැම කෙනෙක්ගෙන්ම වෙන් වෙලා, ලියකියවිලි හැම දෙයක්ම විනාශ කරලා, හැම බඩු භාණ්ඩයක්ම විනාශ කරලා, අලුත්ම නමකින් අලුත්ම තැනක අලුත්ම මිනිස්සු එක්ක ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තාලු . ඒත් අතීතයෙන් මිදෙන්න එයාට කවමදාවත්  බැරි වුණාලු. හැම  භෞතික දෙයක්ම අලුත් කරන්න පුළුවන්. ඒත් තමන්ගෙ අධ්‍යාත්මය අලුත් වෙන තුරු තමන් පරණයි.
ඕනෙම මනුස්සයෙකුට අමතක කිරීම කරන්න පුලුවන් එක ප්‍රමාණයකට විතරයි. ජීවිතේ හැටි එහෙම තමයි . පෙනෙන මානයේ සතුටකින් වහගෙන අනාගතේ දුක නොදිකන ලෝකයක්, කඳුලු යට කරලා ඊට උඩින් හදා ගන්න කාට කාටත් පුලුවන් කම තියෙනවා. ඒ දේ කරන්න පරක්කු වෙන්න එපා..තමන්ගෙ උත්සාහයයි වැදගත්. ඉතින් ඔයාගෙ අතීතයටත් වර්තමානයටත් අනාගතයටත් ජීවිතේ වැදගත්ම දේවල් වලට සරලම දේවල්ට ඉඩ හදලා දෙන්න කියලා යං අපි ඔයාගෙන් ඉල්ලනවා.
අපි හිරු දකින්නට වේලාසන අවදි වන කිසි විටක හිරු පායා නොතියෙන්නට පුලුවනි. එහෙත් කලින් හිරු පෑයූ දවසක ඔබ වේලාසන අවදි වී සිටීම ප්‍රයෝජනවත් වෙන්න පුළුවනි. දවසක් මෙහෙම කිව්වෙ, රෝහණ විජේවීර කියලා කෙනෙක්. දේශපාලනය කුමක් වුවත්, මේ ප්‍රකාශය සදාකාලිකව හැම හදවතකටම  වලංගුයි. තමන්ගෙ අනාගතය අතීතය මතින් වර්තමානය මැදින් අනාගතය කරා ගොඩ නගමු. මතක ඇතිව ඔය හැම පිපුරුමක්ම, පිරීමක්ම, අස්සෙ හදවතින් පෙරාගත්ත යාළුවෙක් එක්ක කෝපි එකක් බොන්නත් පුංචි වෙලාවක් තියා ගන්න අමතක කරන්න එපා. මහාචාර්යවරයා අන්තිමේ හැම අතින්ම පිරිච්ච ජෑම් බෝතලයට කෝපි ටිකක් වක් කළේ අපිට අන්න ඒ පුංචි සිතිවිල්ල හැමදාටම අමතක නොවෙන්නයි.