-282- ජීවිතේ sHaPe කරගන්න

රස්සා, ඉගෙනීම්,පෙම් පළහිළව්, facebook group, insta upload ආදී එකී මෙකී නොකී හැම දෙයක්ම එක්ක හැමදාම ඔයාගෙ ජීවිතේ ගෙවෙන්නෙ එකම විදිහට නම් වරද ඇත්තෙ ජීවිතේ නෙවෙයි. ඔයාගෙයි. ඔයාගෙ ජීවිතේ එකාකාරීව ගලාගෙන යන්න බලපාන්නෙ ඔයාගෙම  අති දරුණු කම්මැලිකම. ආත්මයට හදවතෙන් විතරක් රස්තියාදු ගහන්න දීම ඉතාම අසාධාරණයි. අපි හුඟ දෙනෙකුට කකුල් ලැබිලා තියෙන්නෙ අපි හිතනවාට වඩා වැඩක් ගන්න කියන කාරණාව වයස යන්න යන්න අපිට අමතක වෙනවා. ඒ නිසා මේ නිවාඩුවෙ පොඩ්ඩක් ගෙදරින් එළියට බහින්න. උද්ඝෝෂණයකට, පිකටිං එකකට එහෙම නෙවෙයි, ඒකාකාරි ජීවිතේට එරෙහිව එළියට බහින්න.

"ඉස්කොලේ යන කාලේ වගේද, දැන් අවුරුද්දටම තියෙන්නෙ නිවාඩු 21යි අයියෝ" කියලා නහයෙන් අඬන අයට, මේ අවුරුද්ද හරිම සුබයි. ඒ නිසා නිවාඩු නෑ කියන එක නිදහසට කාරණාවක් නම් නෙවෙයි. ඔයාගෙ පුංචි නිවාඩු 21 න් දවස් දෙකක් කැප කළොත්, අප්‍රේල් 7 වැනිදා රැයෙන් පටන් අරන්, අප්‍රේල් 16 රෑ වෙනතුරු, දවස් 9ක නිවාඩුවක් හදා ගන්න 2017 අවුරුද්ද ඔයාට අවස්ථාව දීලයි තියෙන්නෙ. ඉතිං දවස් 10කට කිට්ටු මේ නිවාඩුවෙ ඔයා මොනවාද කරන්නෙ කියලා, ඔයා කල්පනා කරන්න ම උවමනායි.

පොත් බලන්න, චිත්‍රපට බලන්න, ගෙදර අය එක්ක සාප්පු සවාරි යන්න, රෙදි ටික සෝදන්න, අවුරුද්දට ගෙදර  මකුළු දැල් කඩන්න, නැත්තං ගමේ තියෙන හැම අවුරුදු උත්සවේටම සහභාගි වෙන්න ආදී විකල්ප ගාණක් දැන් ඔයාගෙ හිතට ටැප් එකක් ඇරියා වගේ එනවා කියලා මං දන්නවා. ඒත් young අපි යෝජනා කරනවා මේ පාර ඔය ඔක්කොම අත ඇරලා ට්‍රිප් එකක් යං කියලා.

අපි මේ කතා කරන්නෙ දැනුවත්ව යන අපූරු රස්තියාදුවක් ගැන. ඔයාට අතේ තියෙන මුදල් ප්‍රමාණය අනුව, චාරිකාව සංවිධානය කරගන්න පුලුවන්. සල්ලි ටිකක් වැඩියෙන් තියෙනවා නම්, පිට රටක ඇවිදලා එන්න. අලුත් සංස්කෘතියක්, අලුත් මිනිස්සු වගේම , අලුත් කෙනෙක් විදිහට හිතන්නත් ඒ වගේ චාරිකාවක් පිටිවහලක් වේවි. මේ රටේ හිර වෙලා ඉන්න තෙක්, අපිට ලෝකය අත්දකින්න බෑ. ඒ නිසා දවස් දෙක තුනක සංචාරයකට හරි වෙනත් රටකට යන්න පුලුවන් නම්, ඒක මේ නිවාඩුව අර්ථවත් කරාවි. ඒ වගේ අවස්ථාවක් ලැබුණොත්, කොහෙත්ම මඟ අරින්නත් එපා.

ඒත් හැමෝටම ඒ තරම් වියදම් කරන්න මුදල් නෑ. අපේ සීයා , මුත්තාගෙ කාලෙ ඉඳන්ම ලංකාව සංවර්ධනය වෙන රටක්නෙ.ඒත් එහෙමයි කියලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න ඕනෙ නෑ. ලංකාව කියන්නෙ පිටරට වල මිනිස්සු පවා වරක් දෙවරක් වුණත් එන්න බොහෝම  ආශා කරන රටවල් අතර මුල් පෙළේ තියෙන රටක් කියන එක, ප්‍රසිද්ධ කාරණාවක් නෙ. තවමත් ඔයා මුලු ලංකාවම කවර් කරලා තියෙන්න විදිහක් කොහෙත්ම නෑ.

එක option එකක් විදිහට , දකුණු වෙරළ ට ගියොත්, නැවේ නැගලා ගිහින් තල්මසුන් දකින්න. සර්ෆිං කරන්න, මුහුදෙ නාන්න, මඩොල් දූව වගේම විකුම්සිහ කටුගෙදර ත් නරඹන්න, විතරක් නෙවෙයි, පොල් රුප්පාවක අව්ව තපින්නත් ඔයාට හැකිවේවි. මඩකලපුව පැත්තෙදි උණුසුම විඳිමින්, කලපු ජීවිතේ විඳිමින්, තරමක් ලාබයක්ද අත්විඳගෙනම අපූරු නිවාඩුවක් සැපට ගත කරන්න, ඔයාට පුළුවන්.

දකුණ විතරක් නෙවෙයි. මධ්‍යම පළාතත් පුංචි නිවාඩුවකට කියාපු පැත්ත. නුවර , නුවර එළිය සුන්දර නිවාඩුවකට වගේම, සෑහෙන කාලයක් upload කරන්න පුලුවන් photos ගන්නත් හොඳම පැති තමයි. සුන්දර දිය ඇළි , කඳු , තැනි තලා,මල් වතු වගේම ඓතිහාසික වැදගත් කමක් තියෙන තැන්  පවා මධ්‍යම පළාතේ බොහෝම තිබෙනවා. කැමති කෙනෙක්ට, ලෝකෙ ලස්සනම සරසවි වලින් එකක් වෙන පේරාදෙණි සරසවිය බලලා, හවස් වරුවෙ වලේ පෙන්වන නාට්‍යක් බලන්නත් තහනම් නෑ.

සීතල විතරක් නෙවෙයි, කර වෙන උණුහුමත් ජීවිතේ උගන්වනවා. ඔයා ආසා නැද්ද යාපනේ යන්න. දෙමළ සංස්කෘතිය එක්ක පොඩ්ඩක් එකතු වෙලා, රියෝ අයිස්ක්‍රීම් එකක් කාලා, නල්ලූර් වැඳලා, අලුතෙන් හදපු පුස්තකාලයට ගිහිල්ලා, යාල්දේවියෙන් ආයෙ ගෙදර එන්න දැන් පුලුවන්. යුද්ධය ඉවර වෙලා අවුරුදු හතක්ම ගෙවිලා ගිහින් නිසා, දැන් එහෙත් හුඟක් දියුණුයි.

අපි කොයිතරම් යන්න තැන් කිව්වත්, විභාග, ගෙදර කටයුතු සහ අත්‍යාවශ්‍ය වෘත්තීන් වලින් මිදෙන්න තියෙන නොහැකියාව නිසා මේ ඔක්කොම සමහර කෙනෙක්ට ආඬිරැලේ කැඳ කෝප්පෙ වගේ දැනෙනවා ඇති. එහෙම අයට වුණත්, එක දවසකට හරි පුංචි picnic  එකක් යන්න ඕනෙ කරන්නෙ වුවමනාව විතරයි. 

කොළඹ ජීවත් වෙන කෙනෙක්ට කොළඹ  වටේ පොඩ්ඩක් ඇවිදලා ගෝල්ෆේස් එකේ සීතල  සුළඟ හවස් වෙනතුරු විඳලා, නානා ගෙ කොත්තුවක සුපිරි රස බලලා, ඉස්සො වඩයක් කකා ගෙදර එන්න, ලොකු සැලැස්මකවත්, සල්ලියක්වත් ඕනෙ කරන්නෙ නෑ. හැම ඉසව්වකම ජීවත් වෙන ඕනෙම කෙනෙකුට මේ වගේ පුංචි රස්තියාදුවකට ඉඩ ඕනෙ තරම් තියෙනවා. අවශ්‍ය කරන්නෙ පොඩ්ඩක් හිතන්න විතරයි.

ඉතිං මේ නිවාඩුවෙ, පරණ විදිහටම කාමරේ අස්සෙ ජීවත් නොවී එළියට යං . එළියෙ නිදහස අතවිඳිමින් ජීවිතය අහුලගෙන අලුත් අවුරුද්දට අලුත්ම young කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් විදිහට රස්සාවට, සරසවියට, පාසලට යං.

-281- රටක් වටින කෙනෙක්

ඉස්කෝලෙ ගිහින් ඉවර වෙනකොට හැමෝගෙම හිතේ ඊළඟට වද දෙන්නෙ රස්සා ප්‍රශ්නය. සමහර අයට උසස් අධ්‍යාපනයට පූර්ණ කාලීනව යන්න වරම් ලැබුණත්, ගොඩක් අයගෙන් ඒ අවස්ථාව මඟ හැරෙනවා. ඒත් අද නම් බොහෝ දෙනා රස්සාව එක්ක අධ්‍යාපනයත් සමබරව කරනවා. අපි කතා කරන්න සූදානම් වෙන්නෙ young අපිට කැමති රස්සාවල් හොයා ගන්න තියෙන අමාරුව ගැන නම් නෙවෙයි. හොයා ගත්ත රස්සාව හිතේ සතුටින් කරගෙන යන්න තියෙන බාධාවල් ගැන අපි අද කතා කරමු.

රස්සාවක් කියන්නෙ ජීවිතේ ප්‍රධාන සාධකයක්. ඒ හින්දාමයි සිංහල භාෂාවේ "ජීවනෝපාය" කියන වචනය ඒ වෙනුවෙන් යොදන්නෙ.රස්සාවෙ අපිට ලැබෙන ශ්‍රේණිගත කිරීම මේ මොහොතෙදි ලොකු එකක් වෙන්නත් පුළුවන්. පොඩි එකක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඔයා මැනේජර් කෙනෙක් වෙන්නත් පුළුවන්.    පුංචි ලිපිකරුවෙක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් ඔය කාට වුණත් මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වෙන්නෙ එකම විදිහෙ ජීවිත සමූහයකට. 

බඩගෝස්තරවාදී ආර්ථික රටාවක ජීවත් වෙන අපේ සමාජෙ බොහෝ දෙනා රස්සා කරන්නෙ, එදා වේල පිරිමහගන්නයි. ඔයා වුණත්, මම වුණත් එහෙම වෙන්න පුළුවන්. ඒ අපේ වැරැද්දද? System එකේ වැරැද්දද කියලා බැණ අඬගහගෙන නම් තේරුමක් නෑ. පවතින System එක ඇතුළෙ ඉන්න ජීවින් වෙන ආයතන ප්‍රධානියාගේ සිට සුළු කම්කරුවා දක්වා ඔයත් ඇතුළත්ව හැදුණු මේ දැල ඇතුළෙ නොරිස්සීමි, තාඩන පීඩන, කැපිලි කෙටිලි, අමනාපකම්, දුෂ්ටකම්, එකට එක කිරීම් වගේම තමන්ගෙ වැඩක් බලං පාඩුවෙ ඉන්න එක සහ හිතුවක්කාරකම් කරලා සේවයෙන් පහ කරන තැන දක්වා දේ සිද්ධ වෙනවා. හිතන්න. මේ හැම දෙයක්ම රස්සාව කරන කාලෙ ඇතුළෙ ඔයාව අපිරිසිදු කරනවා. ලේ පුච්චනවා. නිහතමානීව, සහයෝගයෙන්, හැමකෙනෙක් වෙනුවෙන්ම සිහිනුවණින් යුතුකම් ඉටු කළොත්  ඔයාගෙ ලේ පිරිසිදු වෙනවා වගේම system එකත් ටිකෙන් ටික ක්‍රමානුකූල වෙන්න පටන් ගනීවි. සමස්ත රැකියා පද්ධතියම යහපත් තැනක් වේවි. 

මුල් බැහැගත්ත හුඟක් අදහස් අපිට වෙනස් කරන්න හරි අමාරුයි කියලා දැන් ඔයා හිතනවා ඇති. ඊටත් වඩා, වෙනස් කරනවා නම් වෙනස් කරන්න තියෙන දේවල්  ගැන හිතද්දි ඔයාට කොහෙන් පටන් ගන්න ඕනෙද කියලා හිතා ගන්න බැරුවත් ඇති. ඒ හින්දා අපි ඔයාගෙ පැත්තෙන් පුංචියට වෙනස් වෙන්න පටන් ගනිමු. පළවෙනියටම ඔයා සහයෝගයෙන් සිටීමේ හැකියාව දියුණු කරගන්න.

අවිවේකී, විවෘත බවක් නැති, හැමතිස්සෙම භූත තර්ක අරන් එන මිනිස්සු එක්ක රැකියාවක් කරන තැනදි සහයෝගයෙන් ඉන්න එක වෙහෙසක් කියලා ඔයාට හිතෙනවා ඇති. ඒත් අපි හිතන තරම් ඒක අමාරු නෑ. ඔයයි, මමයි දෙන්නම අයිති වෙන අපේ පරම්පරාවට මඟ ඇරිච්ච ඇහුම්කන් දීමේ ගුණය ටිකක් දියුණු තියුණු කරගත්තොත්, මේ අය එක්ක සහයෝගෙන් වැඩ කරන එක, හරිම ලේසියි. අපේ පුරාජේරු කතා එළිදක්වන්න ඉස්සර, අනෙක් පාර්ශවයට කියන්න වුවමනා දේ මුදා හරින්න ඉඩදෙන්න පුළුවන් නම් අපි වෙනස් වෙන්න පටන් අරන් ඉවරයි.

ඔවුන් කියන දේ අහගත්තාට පස්සෙ ඔයාගෙ අදහසත් කියන්න. හෙමින් සීරුවෙ තීරණයකට එන්න. එතකොට නිරන්තරයෙන් තීරණ එහාට මෙහාට කිරීමේ කරදරය ඔයාට ඇති වෙන්නෙත් නෑ. හොඳ අදහස් හුවමාරුවක් පවතින තරමට කාර්ය සාධනය ඉහළ යනවා. පාරිභෝගිකයා සහ සේවාදායකයා අතර හොඳ අදහස් හුවමාරුවක් තිබේ නම්, පාරිභෝගිකයා සතුටු වෙනවා.  සමාජ ජාල comment තීරු වල customer care  නිලධාරීන් බැනුම් අහන විදිහ ඔයා දැකලා ඇති. එහෙම ගැටලු වලට සම්පූර්ණ හේතුව හොඳ අදහස් හුවමාරුවක් නැති කමයි. සේවා ප්‍රධානියා හා සේවකයන් අතරෙ වුණත් නිතරම ගැටුම් ඇති වෙන්නෙ මේ කාරණාව නිසාම තමයි. 

අදහස් හුවමාරුවක් සාර්ථක කරගන්න හරිම ලේසියි. පළවෙනියටම ඔයාට තියෙන්නෙ ඕනෙ නිවැරදි කල්පනාවක්. ඒ කියන්නෙ, එලෝ විකාරෙන් පොළෝ අතු ගානවා වගේ නොසිටීම ගැනයි. නියම සවන්දෙන්නෙක් විදිහට, කතා කරන කෙනාට තමන්ගෙ අවධානය දෙන්න තරමෙ හැකියාවක් ඔයාට තියෙන්න ඕනෙ. ඔහුගෙ හෝ ඇයගෙ අදහසට හූ මිටි තියන්න. හැබැයි අනවශ්‍ය විදිහට බාධා කරලා, ඔයාගෙ අදහස ඒ වෙලාවෙ කියන්න යන්න නම් එපා. එයා කියන දේ මතක තියාගන්නත්, එයාට කියන්න අවශ්‍ය දේ හරියට කියන්නත් ඔයාගෙ අදහස් දැක්වීම බාධාවක් වෙන්න පුළුවන්. එහෙමයි කියලා කෙනෙක් පවසන දේ ගණන් නොගෙන ඉන්න එපා. වචන වලට වැදගත්කමක් දෙන්න. කාරණාවක් පැහැදිළි කරගන්න වෙලාව ගන්න ලෝබ නොවී ඉන්න. ප්‍රධානියාගෙ බැනුම් වලට පවා සාවධානව සවන් දෙන්න. මොහොතක් හිතන්න. වැරැද්දක් තිබේ නම් හදාගන්න. ගැටලුවක් නැත්තම්, ඒ කනෙන් අහලා මේ කනෙන් පිට කරන්න. ඒ මත රැඳිලා වෛරයෙන් පැසවන්න එපා. සතුටින් ඉන්නම බැරි නම් වෙන ආයතනයක් තෝරගන්න. ඒක ඔයාගෙ අයිතියක්.

ඔයාගෙ යටතේ ඉන්න අය ගැන, කාරුණික වන්න. වැරදි ඇතොත් පැහැදිළිව කියාදෙන්න. කෑගහනවාට වඩා, සරලව සෞම්‍යව පැහැදිළි කිරීමෙන් ඔවුන්ට තේරුම් ගන්න පහසුවක් වේවි. සෘජුව විමසන්න. සෘජුව පවසන්න. හැමෝම එක වගේ නොවයි. කෙනෙක්ගෙ මානසික තත්ත්වය වටහා ගන්න උත්සාහ කරන්න. රැකියාව රියැලිටියක් බව මතක තියා ගන්න. සමහර නවකතා පොත් වල තියෙන ආයතන වගේ ෆැන්ටසිමය ස්වභාවයක් රියැලිටිය ඇතුළෙ නැති නිසා, ගනුදෙනු හා ලිපි ලේඛන වලදි වෘත්තීමය ස්වභාවය රැක ගන්න හැමවිටම උත්සාහ කරන්න. ඕනෙම වෘත්තිය කරුණකදි ලිඛිත බවට මුල් තැන දෙන්න. නමුත් ආයතනය තුළ හුදකලා නොවී ඉන්න.

අපි මිනිස්සු නිසා හැමදෙයක්ම කතා බහ කරන්න පුළුවන්. යහපත් සන්නිවේදනයකට අපි කැපවෙන තරමට රැකියාවත්, ආයතනයත්, අපිත් දියුණු වෙනවා. ආයතන සංවර්ධනය වෙද්දි සමාජයත් සංවර්ධනය වෙනවා. සමාජය දියුණු වෙද්දි රටත් ඉහළට යනවා. මතක තියාගන්න. ඔයා පුංචි තිතක් නෙවෙයි. ඔයා රටක් වටිනවා. ඔයාට රටම වෙනස් කරන්න පටන් ගන්න පුළුවන්.

-280- අපි හිටිය කාලෙ තමයි මාරම කාලෙ

"අපි තමයි අන්තිමටම පාරේ ක්‍රිකට් ගැහැව්වෙ, ඒ විතරක්ද අපි තමයි අන්තිමටම සුවඳ බේරෙන love letters ලිව්වෙ, අපි තමයි අත්තිමටම පාකර් තීන්ත පෑන් වලට පිස්සු වැටිලා හිටියෙ,ඇයි school colours දාලා friendship bands ගෙතුවෙත් අපිනෙ, ඒ විතරක්ද කැසට් පටි වලට රේඩියෝ එකෙන් සිංදු අල්ල අල්ල mix tape අන්තිමටම හැදුවෙත් අපි තමයි. වී එච් එස් ටේප් වලින් ෆිල්ම් බලපු අන්තිම පරම්පරාව වගේම DVD වලින් ෆිල්ම් බලපු මුල්ම set එකත් අපි. ඒ වගේම මුලින්ම චැට් රූම් වලින් යාළුවො අඳුන ගත්තෙත්, ජූක් බොක්ස් එකෙන් සිංදු ඩවුන්ලෝඩ් කළෙත් වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි, අපිම තමයි. අපේ Generation එක තරම් පට්ට Generation එකක් ලොවෙත් නෑ යාළුවෙ. අපි හරි මාරයි."

නිතරම සමාජ ජාල ආශ්‍රයෙ ඉන්න ඔයාට මේ පුරසාරම අනන්ත වාරයක්, නොයෙක් නොයෙක් විදි වලින් අහන්න ලැබිලා ඇති. 1980 දශකයත්, 1990 දශකයත්  අතරෙ ඉපදිලා වර්තමානය වෙන විට, සංස්කෘතික, තාක්ෂණික, සමාජීය මෙන්ම දේශපාලනික වශයෙන් අන්ත දෙකක ජීවත් වෙන්න ලැබුණ අය ලෙස සලකන, මේ මාර කට්ටියට අපි බොහෝ දෙනෙකුත් අයිතියි. මේ යුග වල උපන් අයව හඳුන්වන්නෙ Generation Y කියන නමින්. මේ කට්ටිය යම් යම් කාරණා කිහිපයක් අවසානයට භූක්ති වින්දා වගේම තවත් කාරණා කිහිපයක් මුලින්ම භුක්ති විඳපු අය අතරටත් අයිති වෙනවා. මේ නිසාම Generation Y එකේ අය අනෙක් පරම්පරාවල් වල අයටත් වඩා අතීතකාමයෙන් ඔද්දල් වෙලා ඉන්නවා කියලා කිව්වොත් වැරැද්දක් නෑ. ඒ නිසාම Y Generation එකට මුණගැහිලා අනෙක් Generation වලට මඟ ඇරිච්ච " මාරම මාර දේ" පිළිබඳ අති සුන්දර කතන්දරය දැන ගන්න එක,කොයි Generation එකටත් වැදගත් කියලා අපි හිතුවා.

පරම්පරා අතර ගැටුම කියන කාරණාව කොයි කොයි යුගයේදිත් ඕනෑතරම් උදාහරණ එක්කම ඔයාට හොයාගන්න පුළුවන් මාතෘකාවක්. සරලම උදාහරණයක් විදිහට, එක්දහස් නවසිය හතළිස් ගණන් වල අග හරියෙ අපේ අත්තම්මලා ගැටිස්සියො කාලෙ  ඩබ්ලිව් ඒ සිල්වා මහත්තයාගෙ "විජය බා කොල්ලය" එහෙම කියවලා තියෙන්නෙ කොට්ටෙ යට හංගගෙන. ඒත් අපේ අම්මලාගෙ කාලෙ වෙනකොට, විජය බා කොල්ලය පාසල් අච්චු පොතේ පවා තිබුණාලු. ඒත් එහෙමයි කියලා අපේ අම්මලා අච්චු පොත කොට්ටෙ යට හැංගුවෙ නෑ.  ඒ කාලෙ අපේ අම්මලා රහසින් හුවමාරු කරගෙන කියවලා තියෙන්නෙ කරුණාසේන ජයලත්ගෙ "ගොලු හදවත". අද වෙනකොට, "ගොළු හදවත නවකතාව"  ශ්‍රී ලාංකීය පාඨකයා විසින් ඉහළින් පිළිගත්ත සම්මානනීය සිනමාවකට පවා අඩිතාලම දැමූ සිංහල සාහිත්‍ය කෘතියක් .  හැබැයි තාමත් අලුත් පරම්පරාවත් කොට්ටෙ යට හංගං නවකතා කියවන එක නතර වෙලා නෑ. වෙනස් වෙනස් නම් ඇති අලුත් ලේඛකයන්ගෙ ශෘගාරාත්මක මල් නවකතා වලින් අද පරම්පරාව රසවින්දනය ලබනවා. 

ආත්තම්මාගෙ අම්මා, අත්තම්මා විජය බා කොල්ලය කියවනවාට විරුද්ධ වුණෙත්, අම්මලා ගොළු හදවත කියවනවාට අම්මගෙ අම්මා විරුද්ධ වුණෙත්, ඔයා දැන් තියෙන මල් කතාවක් කියවද්දි අම්මා නෝක්කාඩු ගහන්නෙත් සමාන කාරණාවක් නිසයි කියලා ඔයා මොහොතකට හරි හිතුවාද? 

ඒ තමයි "පරම්පරාව පිළිබඳ පැන නගින ගැටුම. "

"දැන් කාලෙ හැදෙන උන් අපේ කාලෙ වගේ නෙවෙයි." ඒක තමයි හැම Generation Gap එකකදිම ලේසියෙන් ඉස්සරහට එන එදිරිවාදි ප්‍රකාශය. " අපිට තිබ්බ ළමා කාලෙ දැන් ඉන්න දරුවන්ට අහිමි වෙලාය.. උන් හරිම අසරණය.." කියලා නානාප්‍රකාර කියමන් ඔයාටත් අනන්ත ඇහිලා ඇති. දැන් ඉන්න ළමයි කොස් කොළ ඔටුන්නක් දාගෙන, ටින් කඩන්න, චක්ගුඩු පනින්න නොයන නිසා ඒ ළමයා අසරණයි කියලා තමයි ඊට කලින් ජෙනරේෂන් එකේ ජීවත් වෙන අය හිතන්නෙ. අපි බලපු ටයිමාමාගෙ දොස්තර හොඳ හිත, ඉඟුරු පාන් මල්ලි, ඔෂින්, රොබින්සන් අන්දරය වගේ කතා වෙනුවට, ඒ ළමයා බලන්නෙ බෙන් ටෙන්, ඩිස්පෙකබල් මී, කියන කාරණාව නිසා ඔහුට සුන්දර ළමා කාලයක් අහිමියි කියලා කලින් ජෙනරේෂන් එක හිතන එක කොච්චර දුරට සාධාරණද?

මෙහෙම හිතන කෙනාට ඉස්සරින් හිටපු කෙනෙක් මේ කෙනාගෙ ජෙනරේෂන් එක ගැන‍ෙ හිතන්නෙත් ඔය සමානම අසරණයො ටිකක් ගැන හිතන විදිහටමයි නේද? " අනේ මේ ළමයි ටී වී එකක හෙල්ලෙන පින්තූර දිහා ඔහේ බලං ඉන්නවා. ඒ වගේද අපි..වැල් වල එල්ලිලා වැවට පැන්නෙ.කුඹුරෙ ඇලේ දෝලේ සෙල්ලං කළේ. විනෝදෙට කළේ සකලයො ඇඹීම. අපේ කාලෙ තමයි කාලෙ " කියලා ඒ අයත් හිතනවා කියලා අමතක කරන්න නරකයි. හැබැයි තවමත්, වෙල් එළියෙ දුව පැනපු, හේන් කොටපු X පරම්පරාව නමින් හඳුන්වන ඔවුන්ට අලුත් Smart තාක්ෂණයත් එක්ක මුහු වෙන්න සෑහෙන අපහසු වෙලා තියෙන බවත් අමතක කරන්න නරකයි. ජංගම දුරකථනෙ හඬ වැඩි කරගන්න, වයිබ්‍රෙෂන් එක අයින් කරන්න අම්මලා අපිව හොයන්නෙ අන්න ඒ නිසයි.

කොහොම වුණත්, Y Generation එක විසින් ඉතාම පහතට හෙළලා අසරණ බැල්මක් දාන Z Generation එක පැත්තට ආයෙ හැරු‍ණොත්, ඔවුන් තාක්ෂණය උපතින්ම බදාගත්ත අය විදිහට හඳුන්වන්න පුළුවන්. Y Generation එක වගේ ඔවුන්ට පරිණාමය වෙන්න ඕනෙ කරන්නෙ නෑ. ඔවුන් සහජයෙන්ම අයිති වන්නේ නව සහශ්‍රයටයි. X Y Z විදිහට, දැනට සප්‍රාණිකව ලෝකයේ ජීවත් වෙන මේ හැම පරම්පරාවකටම ඔවුන්ටම ආවේණික ලක්ෂණ තියෙනවා. X පරම්පරාවෙ අය සම්ප්‍රදායන් ගරු කළ, පවතින දේ ඒ ලෙසින් නොනසා පවත්වා ගැනීම ගැන වද වෙන, පවුල මූලික කරගත්ත ලක්ෂණ තිබුණු පරම්පරාවක්. නමුත් Y පරම්පරාව ඊට වෙනස්. ඔවුන් නිදහස ගරු කරනවා. ඒ වගේම සමාජය තුළ සාධාරණත්වය පැවතිය යුතු බවටත්, සමානාත්මතාවය තිබිය යුතු බවටත් විශ්වාස කරනවා. ඔවුන් ධනාත්මකයි. ඒ වගේම සමාජය කේන්ද්‍ර කරගෙන ජීවත් වෙන්න කැමතියි. කල්ලි ගැහෙන කැමතියි. අරගල කරන්න කැමතියි. Z පරම්පරාව මීට සහමුළින් වෙනස්.ඔවුන් තාක්ෂණය එක්ක වැඩියෙන් සම්බන්ධ, හැකි තරම් නිදහස ගරු කරන, ආත්මාර්ථය කේන්ද්‍ර කරගත්ත පිරිසක්. ඔවුන් කල්ලි ගැහෙනවාට වඩා තනියම ඉන්න ප්‍රිය කරනවා.

මේ සංසංදනය අන්තිමේදි කියන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි. මේ අයගෙන් කවුද වැඩියෙන්ම " මාර සෙට් " එක කියලා කාටවත්ම තර්ක කරන්න බෑ. හැම යුගයකම, සතුට ඒ ඒ පුද්ගලයන්ට සාපේක්ෂව ඇති වෙන්න තිබිලා තියෙනවා. දැන් යුගයටත් එහෙමයි. ඉස්සරහටත් එහෙමම වේව්. ආදර ලියුමක් නොලිව්වාට, කොට්ට උරයක් තෑගි නොකළාට, SMS එකකින් ආදරේ ලැබෙන ප්‍රතිශතය මෙච්චරක් අඩුයි කියලා තහවුරු කරන්න කාට හරි පුළුවන් කමක් තියෙනවාද? හැම හෝමෝ සේපියන් මානව පරම්පරාවකම ප්‍රබලතා වගේම දුබලතාත් තිබිලා තියනවා.එහෙමයි කියලා කිසිම දෙයක් මොන විදිහකින්වත් අනෙකට වඩා උසස් වෙන්නෙ නෑ.  අදට වඩා එදා හොඳයි කියන හැඟීම අපේ හිත් තුළ පවතින අතීත කාමය නිසා ඇති වුණු නිකම්ම හැඟීමක් පමණයි කියලා හිතන තරමට, හැම පරම්පරාවකටම ආදරය කරන්නත් ගරු කරන්නත් අපිට පුළුවන් වේවි. ඒකෙන් වාසි වෙන්නෙ අපේම දරුවන්ට.

-279- විසි හතේ කල්ලියේ අනුවේදනීය සීමාව

ආදරයේ බලය විසින් යම්කිසි දවසකදි, බලයට ඇති ආදරය පාරජය කළොත් එදාට අපිට ලෝක සාමය හොයා ගන්න  පුළුවන් වේවි කියලා සුපිරි ගිටාර් වාදක ජිමී හෙන්ඩ්‍රික්ස් විශ්වාස කළා. ලෝක සාමය තවමත් හීනයක් වුණත්, ජිමී හෙන්ඩ්‍රික්ස් නම් 1970 සැප්තැම්බර් 18 වෙනිදාවක තමන්ගෙ සාමය හොයා ගත්තා. එතකොට ඔහුට යන්තම් වයස විසි හතයි. තාරුණ්‍යයේ හොඳම වයස. හැබැයි අද අපි හොයා යන්න සූදානම් වෙන්නෙ, ජිමී හෙන්ඩ්‍රික්ස් ගැන නෙවෙයි. අපි ඒක වෙන දවසකට තියමු. අද young ඔස්සේ අපි කියවන්න හදන්නෙ එක කණ්ඩායමක් ගැන. එයාලා ලෝකය පුරාම ප්‍රසිද්ධ විසිහතේ කල්ලිය කියලා.  අපි ඉහළින් කතා කරපු ජිමී ත්, මේ කල්ලියෙ ඉහළින්ම වැජඹෙන සාමාජිකයෙක්. මීට පෙර මේ ගැන අහපු අයගෙ දැනුම වැඩිවෙන්නත්, අහපු නැති අයට දැන ගන්නත් එක්ක 27 Club එකට ගොඩ වදිමු.

මේ 27 කල්ලිය ලෝකය පුරාම ජනප්‍රිය කාරණා දෙකක් නිසයි. එකක් ඔවුන් හැමෝම මිය යන්නෙ අවුරුදු 27 දි, අනික් කාරණාව මේ හැමෝම කලා ශිල්පීන්. දැනට තියෙන විස්තර වලට අනුව, ඇලෙක්සැන්ඩර් ලේවි කියන දක්ෂ බ්‍රසීලියානු සංගීත ශිල්පියාගෙ ඛේද ජනක මරණයෙන් 1892 ඇරඹුණ මේ පුදුම සහගත මරණ රැල්ල රුසියාවෙ උපන් ඇමරිකානු පුරවැසියෙකු  වුණ රංගන ශිල්පී  ඇන්ටන් යෙල්චින් 2016 ජූනි 19 වෙනිදා ඉඳන් අද වෙනතුරු මඳකට නවත්වාගෙන ඉන්නවා. මේ දෙන්නා අතරෙ, සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව ලොව පුරා 27 දි මිය ගිය කලා කරුවන් ගණන හැටකට වැඩි මිසක් අඩු නැහැ. 

සියවසක් සහ වසර විසි ගණනක කාලයක් ඇතුළෙදි මේ තරම් මරණ රැල්ලක් කලාව තුළ නිර්මාණය කරන්න 27 ඉලක්කම බලපාන්නෙ කොහොමද කියන එක අදටත් අබිරහසක්. මොවුන්ගෙන් වැඩි පිරිසක් සංගීත ශිල්පීන්. ඒ සංගීත ශිල්පීන්ගෙන් වැඩි පිරිසකගේ  වාදන භාණ්ඩය ගිටාරය. ඒ වගේම රොක් සංගීතය ඔවුන්ගේ ආත්මීය සංගීතය වෙලා තිබුණා කියලත් කියන්න පුළුවනි. ඒ වගේම මොවුන් වැඩි දෙනෙක්ගෙ මරණයට හේතු වෙලා තියෙන්නෙත් අබිරහස් කරුණු. මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය නිසාවෙන් ඇති වූ පිළිකා තත්ව, මානසික වියවුල් සහ වියෝගයන් නිසා සිදු කරගත් සියදිවි නසා ගැනීම් මෙන්ම හදිසි අනතුරුත් , ඝාතනත් මේ අතර වෙනවා.

සමහරු නම් මෙය ශාපයක් විදිහට හඳුන්වනවා. එක්තරා අතකට එහි ඇත්තකුත් නැතිවම නෙවෙයි. අවුරුදු විසි හතක් වෙනකොටත්, ලෝකයක් කතා කරන මට්ටමට ජනප්‍රිය වෙන්න තරම් දක්ෂ කමක් සහ සහජ හැකියාවක් තිබ්බ මේ පුද්ගලයො තවත් අවුරුදු 27 ක් වත් ජීවත් වුණා නම් කොයි තරම් රටේ ලෝකෙ මිනිස්සු කතා කරන චරිත බවට පත් වෙයිද, අග්‍ර කෘතීන් නිර්මාණය කරන නිර්මාපකයන්  බවට පත් වෙයිද කියලා කාටද කියන්න පුළුවන්. මේ මරණ වලට විශාලම ශාපයක් විදිහට බලපෑවෙ මත් ද්‍රව්‍ය සහ මත් වතුර බවයි වෛද්‍ය වරුන්ගේ විද්‍යාත්මක නිගමනය වෙලා තියෙන්නෙ. කොහොම වුණත් හැට දෙනා ගැනම කතා කරන්න බැරි වුණත්, ඒ කල්ලියෙ ඉතාම  ජනප්‍රිය කිහිප දෙනෙක් ගැන  ඔයාට කියන්න අපිට පිටුවෙ ඉඩ ඇති වේවි. 

රොබට් ජොන්සන් කියන්නෙ ලෝකෙ හිටපු දක්ෂ ගිටාර් වාදකයෙක්. සමහරු කියන්නෙ ඔහු අති දක්ෂ පස්වෙනියා කියලායි. ඔහු සතුව ගිටාරයේ ආත්මය තිබුණා. ඔහු ගීත ලියන්නත් දක්ෂයෙක්. අවුරුදු විසි හත ගෙවෙන්න ඉස්සර විෂක් ශරීර ගත වීම නිසා ජීවිතේ කෙළවර වුණත්, ඔහු නිර්මාණය කළ ගීත විසි නවය අදටත් ඉතිරි වෙලා තියෙනවා. . රෝලින්ග් ස්ටෝන්ස් සංගීත කණ්ඩායම නිර්මාණය කළ බ්‍රයන් ජෝන්ස් සංගීතයේ අති දැවැන්තයෙක්. ඔහු සංගීතය තරමටම මත් ද්‍රව්‍යත් ප්‍රිය කළා. ඒත් ඔහුගේ මරණය සිද්ධ වෙන්නෙ මත් ද්‍රව්‍ය නිසා ඇති වුණ  විකල් සිහියේ අතුරු ඵලයක් විදිහට, දියේ ගිලිලයි. වීර ක්‍රියා වලට තිබ්බ ආශාව වයස විසි හතේදි ඔහුගෙන් ජීවිතය උදුර ගත්තත්, ඔහු සංගීතයට යමක් කළ කෙනෙක් ලෙස ඉතිහාස ගත වෙලා නම් ඉවරයි.

මේ විසි හතේ ශාප ලත් කල්ලියෙ වැජඹෙන්නෙ පිරිමි විතරක්ම නෙවෙයි. ගෑණු දරුවොත්, කිහිප දෙනෙක්ම ඉන්නවා. ඉන් පළමු වැනියා විදිහට, 1969 දි මිය ගිය ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා හඳුන්වන්න පුළුවන්. ඇයගෙ නියම නම ඩොරිස් ට්‍රීට්ස්. ජර්මානු ගායිකාවක වන මේ සුන්දර යෞවනිය මිය යන්නෙ අවාසනාවන්ත මාර්ග අනතුරකින්. රොක් සංගීත රැජිණක් ලෙස හඳුන්වන සුපිරි තාරකාවක් වූ ජැනිස් පොප්ලින් අධික මාත්‍රාවකින් යුතු හෙරොයින් ශරීර ගත වීමෙන් අබිරහස් ලෙස මිය ගියේ 1970 දි. 1993 දි ඝාතනය වූ මියා ස්පාටා නම් රොක් ගායිකාවද , 2011 වසරේ විෂ මත් ද්‍රව්‍ය ශරීර ගත වී මිය ගිය ඒමී වයින්හවුස් ද විසි හතේ කල්ලියේ කඳුළු මතක අතර සිටින ජනප්‍රිය සුන්දරියන් ලෙස නම් තියන්න අපිට පුළුවනි.

මෑත ඉතිහාසයේදි අපි දන්න තරමට සිනමාවට, ගීතයට  මෙන්ම සාහිත්‍යටත් අලුත් කතා අරන් එන්න විසි හතේ කල්ලියට පුළුවන් වුණා. ඒත් ජීවිතය  එක්ක කල්පනා කරලා බැලුවාම හිරිමල් යෞවනයේදී අකාලයේ සමු ගන්න සිද්ධ වීම හරි භයානකයි නේද? 1989 සහ 1990 උපන් සංගීතෙ කරන අය මේ ලිපිය කියවලා බය වෙන්න එපා. හැබැයි මත් ද්‍රව්‍යට සහ අධික බීමත් කමට බිය වෙන්න. සිහි කල්පනාවෙන් ජීවත් වෙන විට අනතුරු ඉතාම අඩුයි. මොවුන් ගේ මරණ ප්‍රසිද්ධ ඔවුන් ප්‍රසිද්ධ නිසයි. ජනප්‍රිය නිසයි. හැම වසරකදිම, හැම වයසකම අය ඕනෙ තරම් එක එක හේතු නිසා මිය යනවා. එකම දේ ඒ ගැන සමාජය ඒ හැටි වද නොවීම පමණයි. සමාජයට සේවයක් කරමින්, සතුටින් ජීවත් වෙන්න. අපි කොයි වෙලාවෙ මැරුණත් මහ පොළවට ණය නැතිව මැරෙන එකයි වඩා වැදගත්. ඒ අතින් විසි හතේ කල්ලිය දිනුම්.